«Στάσου στο πλάι των ασθενών»

Εχθές ήταν «Παγκόσμια Ημέρα παρηγορητικής φροντίδας» – καθώς δεν βλέπω σχεδόν καθόλου τηλεόραση, και δεν πρόλαβα να διαβάσω πολλά (κακή μέρα χθες), δεν το πήρα χαμπάρι….

Σήμερα, διαβάζοντας τις εφημερίδες, έπεσε το μάτι μου σ’ αυτό το άρθρο της Μαρίλης Μαργωμένου. Μιλάει ακριβώς «για τους ασθενείς τελικού σταδίου. Τους ανθρώπους που μπορεί να μην υπάρχει πια καμιά θεραπεία να τους σώσει, υπάρχουν όμως φάρμακα για να ζήσουν χωρίς πόνο όσο χρόνο τους μένει. Μόνο που η ανακούφιση απ’ τον πόνο, στην Ελλάδα δεν είναι πρακτική καθόλου αυτονόητη»

«Η σημερινή μέρα, είναι αφιερωμένη στην κοπέλα που χάθηκε, προσπαθώντας να δώσει αξία στη ζωή της, και αξιοπρέπεια στο θάνατό της», λέει η γιατρός που σφίγγει νευρικά με τα δάκτυλά της το πόντιουμ. «Στην Αμαλία Καλυβίνου«

Στην εκδήλωση ήταν και η μητέρα της Αμαλίας, πολύ συγκινημένη – Η Αμαλία Καλυβίνου πέρασε 17 χρόνια χωρίς να βρεθεί ένας γιατρός να κάνει σωστή διάγνωση για τη δική της ασθένεια. «Της έλεγαν πως έχει ιδιοπάθεια», λέει ο νονός της, ο Θανάσης Τζούμας. «Δηλαδή πως είναι τρελό το παιδί, πως τον φαντάζεται τον πόνο». Ο όγκος της ήταν οκτώμισι εκατοστά, και οι γιατροί της έλεγαν πως δεν έχει τίποτε, συμπληρώνει η μητέρα της.

Έχει ακόμα αποσπάσματα από τα γραπτά της Αμαλίας, καθώς και περιστατικά που συνέβησαν στο νονό της. Μου έκανε εντύπωση αυτό που είπε η γιατρός κα Αθηνά Βαδαλούκα : τους γιατρούς των ιατρείων πόνου τα τελευταία επτά χρόνια δεν έχει δεχθεί κανένας υπουργός να τους συναντήσει. Στις μονάδες τους αναγκάζονται οι ίδιοι να κάνουν τους τραυματιοφορείς γιατί όλοι οι άλλοι εκεί, ακόμη και οι ψυχολόγοι δουλεύουν σε εθελοντική βάση. Και για τους ασθενείς τελικού σταδίου στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πουθενά ξενώνες – οι συγγενείς που τους συνοδεύουν ζουν και κοιμούνται σε πλαστικές καρέκλες δίπλα στα κρεβάτια για μήνες.

Ψάχνοντας – για προσωπική περίπτωση, πριν από λίγο καιρό, βρήκα τα Ιατρεία Πόνου – και από όσα διάβασα, μα και από επικοινωνία που είχα μαζί τους, μου είπαν πάνω κάτω τα ίδια. Ξέρω, πάντως, περίπτωση (συγγενή μου) που έχει ανακουφιστεί απίστευτα με τη βοήθειά τους….

Θα ήθελα να κλείσω με την τελευταία παράγραφο του άρθρου:

Σαν την Αμαλία, υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι στα νοσοκομεία. «Προχθές», λέει η Αθηνά Βαδαλούκα, «με πήρε τηλέφωνο μια κοπέλα 31 χρόνων με σάρκωμα. Πονάει φρικτά μου είπε, αλλά ο γιατρός της επιμένει πως δεν είναι ακόμη η ώρα να αντιμετωπίσουν τον πόνο». Και γι’ αυτήν την κοπέλα, όπως και για όλους τους άλλους ασθενείς, υπάρχει μια οικογένεια από ανθρώπους που δεν ξέρουν τι να κάνουν, γιατί κανείς δεν τους λέει πως ο πόνος με τα σωστά φάρμακα μπορεί να σταματήσει. Όπως συνέβη και στη μητέρα της Αμαλίας. Πέρα απ’ τα blogs, και τα ρεπορτάζ, και τις κάμερες, δίπλα μου κάθεται μια γυναίκα που έμεινε μόνη της. «Αν δεν ήταν η κόρη σας, δεν θα ξέραμε τίποτε για όλα αυτά», της λέω. «Το πιστεύετε; Το πιστεύετε αλήθεια;», ρωτάει. Κι έχει το βλέμμα του ανθρώπου που έχασε ό,τι υπήρχε να χάσει, και φοβάται τώρα πως ακόμη κι αυτό για τους άλλους μπορεί να μη σημαίνει τίποτε.

Advertisements

16 thoughts on “«Στάσου στο πλάι των ασθενών»

  1. Να το ξαναπιάσω το θέμα, για το πόσο πίσω είμαστε; Θα καταντήσω γραφικός… Το θέμα, εικάζω, δεν είναι ότι δεν υπάρχει συντονισμός, που δεν υπάρχει, αλλά δεν υπάρχει ούτε σωστή πληροφόρηση και ούτε καν η επαγγελματική ευσυνειδησία, μεταξύ των επαγγελματιών υγείας, συμπεριλαμβανομένου, πρωτίστος και του ίδιου του υπουργού. (Άραγε, ο κ. υπουργός το ξέρει ότι είναι υπουργός υγείας;)
    Κατά τα λοιπά μιλάμε για κοινωνικό κράτος…

    Σημ. ιδιοπαθές δεν σημαίνει ότι ο ασθενής φαντάζεται τον πόνο, αλλά ότι δεν έχει σαφή αιτία ύπαρξης.

  2. Καλημέρα νατασσάκι.
    Υπάρχει και η έκφραση «σωματοποιείς τον πόνο», δηλαδή, λόγω… τραύματος ή κάποιου άλλου «εσωτερικού» γεγονότος, δημιουργείς τον πόνο και όντως ο φόβος κάνει πολλούς ανθρώπους να αισθάνονται άρρωστοι.
    ΦΥΣΙΚΑ ΕΣΥ ΔΕΝ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ!
    Είναι απίστευτα θλιβερή η συζήτηση για την περίθαλψη και γενικά την «αντιμετώπιση» των ασθενειών. Έχω κακές εμπειρίες και δεν θα ήθελα να τις θυμηθώ.. Το μόνο που θα ήθελα να ευχηθώ, είναι… ΥΓΕΙΑ πάνω από όλα και μακριά από μας γιατροί και νοσοκομεία.
    Ου μπλέξεις…

  3. Εχω περάσει τόσα μεσα στα νοσοκομεία και ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πως τα ανεχόμαστε όλα αυτά.Και δυστυχώς οπως φενεται η περίπτωση της Αμαλίας δεν ταρακούνησε κανεναν.
    Καλημέρα!

  4. ««Αν δεν ήταν η κόρη σας, δεν θα ξέραμε τίποτε για όλα αυτά», της λέω. «Το πιστεύετε; Το πιστεύετε αλήθεια;», »
    Αν το διάβαζα σε μυθιστόρημα αυτό το κομμάτι, δεν θα πίστευα πως γίνετε και στην πραγματικότητα…
    Αυτό θα πει μεγαλείο ψυχής…

  5. Οι περισσότεροι ακούν τον όρο «ιατρείο πόνου» και κοιτάζουν σαν χαμένοι… Δεν ξέρουμε τι είναι αυτό. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ενημερώσει κανέναν. Κι όμως, είναι θείο δώρο για τους ασθενείς…
    Όσο για την Αμαλία και τους δικούς της… δεν έχω λόγια για το μεγαλείο τους. Φιλιά.

  6. και πίσω είμαστε και αμφιβάλλω αν θα παμε μπροστά…εδώ πάσχουμε στο κομμάτι πρόληψη, θεραπεία…ποιός να σκεφτεί την παρηγορητική ιατρική…δυστυχώς…

  7. Νομίζω ότι από την εποχή της Καρέζη έχουν δημιουργηθεί τέτοια Ιατρεία Πονου, αλλά δεν εχουν καποια στηριξη ή συμπαράσταση του δημοσιου φορέα. Δεν λέω με βεβαιότητα, αλλά αυτή την αμυδρη εικονα εχω στο μυαλό μου.
    Πολλές φορές με απασχολεί το θέμα του πόνου. οχι αυτού που φέρνει ο φόβος, αλλά του πραγματικού πόνου. Και θάθελα πολύ να μπορούσε ο κάθε άνθρωπος να περνάει απέναντι χωρίς να καταρρακώνεται μεσα στον πόνο και την εξαθλιωση που αυτός δημιουργεί.
    Μήπως πρέπει να κανουμε όλοι μαζί μια προσπάθεια – ερευνα και να ταρακουνήσουμε λίγο το υπουργείο με ανοιτκές επιστολές ;

    Μήπως η Αμαλία οφειλει από κει πανω να μας καθοδηγήσει ;

    Δεν ξέρω. Πολλές φορές θυμώνω με τόσο ποσο αφρόντιστη κοινωνία είμαστε.

    ΥΓ. Διαβατηριο βρεθηκε. ναναι καλα ο Κωσταντινος

  8. Συμφωνω μαζι σου…..
    Δε φανταζεσαι,ποσο αβολα νιωθω
    και ποσο οργη κρυβω….
    Γιατρος γαρ……..
    Εχω πολλα να σου πω,
    που δινουν εξηγησεις τρομακτικες…..
    Αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια….

  9. Κάθε φορά που διαβάζω για την Αμαλία, νιώθω την ίδια συγκίνηση και την ίδια οργή, όπως εκείνη την μέρα που για πρώτη φορά μπήκα και διάβασα στο blog της…
    Να ευχηθώ κουράγιο στους δικούς της. Και μακάρι να γίνει κάτι στον κλάδο της παρηγορητικής μέριμνας «εν ονόματι της Αμαλίας» , για να λάβουν και οι δικοί της λίγη παρηγοριά.

  10. Καλημέρα – αυτές τις μέρες είμαι λίγο πιεσμένη από χρόνο…. και δεν σας προφταίνω – χαίρομαι, πάντως, που βρίσκω ωραία σχόλια.
    Μια ανάσα, να απαντήσω σε όλους

  11. @ Δημοσθένη, είναι πια γνωστή η κατάσταση της υγείας στη χώρα- εσύ που μπορείς να το συγκρίνεις με την έξω… Τουλάχιστον να υπάρξει ενημέρωση, υπάρχει τρόπος να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους, και να τους ανακουφήσουμε – και δεν το ξέρουμε.

    @ φαίη μου, το “σωματοποιείς τον πόνο” είναι εντελώς διαφορετικό – και όλοι έχουμε άσχημες εμπειρίες, να παρακαλάς να μην σου τύχει είναι, άσε…

    @ tassoula μου, κι εσύ, κι εγώ , και όλοι μας…
    Δεν νομίζω ότι είναι ευκολο να αλλάξουν όλα τόσο γρήγορα – αλλά να γίνει μια αρχή, και να υπάρχει ενημέρωση γι’ αυτά που έχουμε – για αρχή, καλό θα ήταν.

    @ scratchandwin, όπως όλοι μας… μα πρέπει να κάνουμε κι εμείς κάτι, δεν νομίζεις;;
    Καλώς ήρθες.

    @ Χάρη μου, είναι στ’ αλήθεια απίστευτο το κουράγιο αυτών των ανθρώπων – ειδικά τη μητέρα, τη θαυμάζω απεριόριστα…

    @ …θα έχουμε κι ελπίδες, ε, Σπύρο;;

    @ Μαρία μου, κι εγώ – και γι’ αυτό μιλάω : για την ενημέρωση!

    @ μαγισσούλα μου, ευχαριστώ. 🙂

    @ μα κι αυτά που έχουμε, δεν τα ξέρουμε, ελαφάκι μου – αυτό είναι το κακό!

    @ Ρίτσα μου, ακριβώς όπως το λες – τότε πρωτοέγιναν, μα πόσοι τα ξέρουν; Και από πρσωπική πείρα, σου λέω πως βοηθούν πολύ – εσύ μπορείς ίσως να μάθεις περισσότερα.

    Η Αμαλία έκανε το χρέος της, όσο ήταν εδώ – τώρα είναι η σειρά μας, νομίζω.

    @ Κάβιρε, το ξέρω – έχω διαβάσει τα πρώτα σου ποστ…. έχεις δίκιο.

    @ κι εγώ το ίδιο, καλέ μου AfMarx – ήταν από τα πρώτα που διάβασα…..
    και μακάρι να γίνει κάτι – οι δικοί της πρέπει να έχουν μεγάλα αποθέματα κουράγιου, δεν εξηγείται αλλιώς….

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.