Μνήμες…

Συχνά, όταν η πραγματικότητα με «ζορίζει» (για χίλιους λόγους) το μυαλό γυρνάει χωρίς έλεγχο στα παλιά.(μήπως άρχισα να μεγαλώνω;; Μπα……)

Τα «παλιά» μου, βέβαια, είναι αυτά που διάβαζα μικρή, κι ακόμα γυρίζω, όταν τα έχω ανάγκη. Να, για παράδειγμα, όλο το σαββατοκύριακο στο μυαλό μου ήταν αυτό το ποίημα :

Γιατί βαθιά μου δόξασα

Γιατί βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γη
και στη φυγή δεν άπλωσα τα μυστικά φτερά μου,
μα ολάκερον ερίζωσα το νου μου στη σιγή,
να που και πάλι αναπηδά στη δίψα μου η πηγή,
πηγή ζωής, χορευτική πηγή, πηγή χαρά μου…

Γιατί ποτέ δε λόγιασα το πότε και το πώς,
μα εβύθισα τη σκέψη μου μέσα στην πάσαν ώρα,
σα μέσα της να κρύβονταν ο αμέτρητος σκοπός,
να τώρα που, ή καλοκαιριά τριγύρα μου είτε μπόρα,
λάμπ’ η στιγμή ολοστρόγγυλη στο νου μου σαν οπώρα,
βρέχει απ’ τα βάθη τ’ ουρανού και μέσα μου ο καρπός!…

Γιατί δεν είπα: «εδώ η ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει…»
μα «αν είν’ η μέρα βροχερή, σέρνει πιο πλούσιο φως…
μα κι ο σεισμός βαθύτερη τη χτίση θεμελιώνει,
τι ο ζωντανός παλμός της γης που πλάθει είναι κρυφός…»
να που, ό,τι στάθη εφήμερο, σα σύγνεφο αναλιώνει,
να που ο μέγας Θάνατος μου γίνηκε αδερφός!…

Άγγελος Σικελιανός (από τον Λυρικό Βίο, B, Ίκαρος 1966)

Δεν ξέρω από πια «κρύπτη» της μνήμης μου βγήκε, και γιατί. Δεν θέλω – κι αυτός ήταν ο μόνιμος καυγάς μου με τις φιλολόγους μου στο σχολείο – να εξηγώ, να αναλύω τα ποιήματα. Θέλω απλά να τα νιώθω. Να μου «μιλάνε», να καταλαβαίνω ό,τι μπορώ τη στιγμή που τα διαβάζω. Κι όταν ξαναγυρνώ σ’ αυτά, πολλές φορές κάτι άλλο να μου λένε…

(Ίσως γι’ αυτό δεν θα μπορούσα να γίνω ποτέ φιλόλογος..)

Τον Άγγελο Σικελιανό τον «γνώρισα» για πρώτη φορά στο δημοτικό – σε μια γιορτή αφιερωμένη στον Παλαμά, όπου ο αγαπημένος δάσκαλος (καλή του ώρα) μου έδωσε να απαγγείλω το «Ηχήστε οι σάλπιγγες..» (είχα από τότε την πιο βροντερή φωνή στην τάξη, γι’ αυτό!) Κι έτσι, ενώ η γιορτή ήταν για τον Παλαμά, εγώ αγάπησα τον Σικελιανό…(παράξενο πράγμα η μνήμη, τελικά!)

Καλημέρα, καλό μήνα – καλύτερος να είναι.
(πιάνουν οι ευχές, άραγε;)

Advertisements

34 thoughts on “Μνήμες…

  1. Βεβαίως και πιάνουν Πατατοπασχαλίτσα μου!
    Αυτός ο μήνας θα είναι καλύτερος θα δεις.Οχι οτι δεν θα έχει τρέξιμο αλλά νομίζω κάποια πράγμτα θα μπουν σε μια σειρά ναι; 😉

    Θα σου τηλ σε λίγο γιατί τώρα έχει δουλίτσα!
    Σμακ!! Ματσ! Καλό μήνα!!

  2. Καλό μήνα κι από μένα !! Ο Σικελιανός ήταν πολύ αγαπημένος μου (ο Παλαμάς, περισσότερο!)…
    Καλό φθινόπωρο, επιτέλους!

  3. Καλό μήνα κουκλάρα!
    πιάνουν πιάνουν οι ευχές

    αλλά ρε παιδί μου Σικελιανός?

    υγ χάθηκε μια Μυρτιώτισσα?
    υγ ένας Βάρναλης?
    υγ κάτι τέλος πάντων??
    υγ και είναι και πρώτη του μήνα!

  4. @ Θαλασσινό μου νεκταρίνι, ναι – ελπίζω δλδ…
    Φιλιά, θα τα πούμε εμείς 😉

    @ Φαιή μου, χαίρομαι! Εμένα μου άρεσε περισσότερο από τον Παλαμά – μα είναι γούστα αυτά, ε;;;

    @ Τσαπερδονάκι μου,
    και Βάρναλης, και Μυρτιώτισσα – αργότερα
    μου κόλλησε αυτό το ποίημα – δεν σου έχει τύχει;;;

    Άσε που, σήμερα τον ήθελα το Σικελιανό – να ξεκινήσει «βροντερά» ο μήνας! 😉

    (μπας και αλλάξει, κατάλαβες; )

    @ Τασσούλα μου, 😀
    merci!

  5. …Νατασάκι, πάντως σαν τον Καριωτάκη και Λαπαθιώτη, κανένας.
    Παλαμά μου διάβαζε ο πατέρας μου μικρή, αντί για παραμύθι. Δεν μου άρεσαν τα παραμύθια, μου άρεσαν τα ποιήματα!
    Για αυτό ίσως αγαπώ περισσότερο τον Παλαμά. Λόγω μπαμπά.

  6. Γκούτεν Μόργκεν Γλυκοπατατονατάσσεν! Ο Οκτόμπερ θα είναι πολύ πολύ καλύτερος! Έχω φωνή! 😀

  7. Νατασσάκι, μικρό σχολιάκι: οι σωστοί φιλόλογοι δεν πιστεύουν στη μία και μοναδική ανάγνωση της λογοτεχνίας (πρόζα, πεζό ή ποίηση), αλλά στις πολλές αναγνώσεις (από διαφορετικούς ανθρώπους, σε διαφορετικές εποχές κλπ).
    Απλώς εχουμε την ατυχία να μας διδάσκουν την λογοτεχνία κομπογιανίτες συχνά στο σχολείο.
    Δεν γενικεύω, υπάρχουν και φωτεισμένοι δάσκαλοι βέβαια.
    Αλλα και οι κομπογιανίτες αφθονούν!

  8. Καλό μήνα…
    Ένα ποίημα, ανήκει στον ποιητή μόνο όσο καιρό το κυοφορεί μέσα στην σκέψη του. Μετά τον «τοκετό», το ποίημα ανήκει πια στον εκάστοτε αναγνώστη του. Ο αναγνώστης είναι αυτός που θα δώσει όποιες διαστάσεις θέλει στο ποίημα…

  9. Και μένα μου την έσπαγαν στο σχολείο όταν προσπαθούσαν να αναλύσουν τα ποιήματα! Ένα μάτσο χαρτιά για να αναλύσουν ένα ποιηματάκι…
    Η ποιήση είναι μουσική, άκου την. Μην την αναλύεις.

  10. @ Φαίη μου – είπαμε, γούστα είναι αυτά – όχι πως δεν μου αρέσουν και ο Καρυωτάκης και ο Λαπαθιώτης..
    Τυχερή που σου τα διάβαζε ο μπαμπάς – εγώ μόνη μου τα διάβασα…

    @ Φουρφουράκι μου ήρθες;; Έχεις φωνή, ε;; Να το συνδυάσω με το νέο αβατάρι;;; 😀
    (έρχομαι να σε δω..)

    @ Η ενστασή μου, Κροτ, και σαν μαθήτρια και τώρα, δεν είναι για τους μελετητές φιλόλογους – φυσικά… Ο καυγάς μου ήταν πάντα με τις καθηγήτριες στο σχολείο, που ήθελαν να «καταλάβω» από ένα κείμενο – είτε ποίημα είτε πεζό, αυτό και μόνο που όριζαν αυτές (ή συνήθως, τα λυσάρια) και δεν δεχόντουσαν άλλη ερμηνεία. Γι’ αυτό προτιμούσα – και προτιμώ – τα μαθηματικά, τη φυσική, τη χημεία: 1+1=2, Η2Ο = νερό, όσες «τούμπες» κι αν του κάνεις!

    @ Αν το λες κι εσύ αυτό, αγαπημένε μου παρα-ποιητή, μπορώ να μην συμφωνήσω;; Καλό μήνα !

    @ έτσι είναι Χάρη μου! Ακριβώς έτσι – την ποίηση τη νιώθεις με την καρδιά, δεν χρειάζεται το μυαλό να μπαίνει στη μέση… 🙂

  11. Οι ευχές πάντα πιάνουν , καλο μήνα και καλύτερος απο τους πριν …οι μετά θα είναι ακόμα πιο σουπερ , θα πλησιάζουν και τα Χριστούγεννα…

    Φιλάκια

  12. Καλό Μήνα Νατάσα.
    (πες πες θα το πιστέψουμε και ίσως και να μας κάτσει τελικά)

    @ ΑΦΜ Συμφωνώ και επαυξάνω (και ως προς τις άλλες Τέχνες)

  13. ακριβώς το ίδιο λέμε.
    δες:

    «Απλώς εχουμε την ατυχία να μας διδάσκουν την λογοτεχνία κομπογιανίτες συχνά στο σχολείο.
    Δεν γενικεύω, υπάρχουν και φωτεισμένοι δάσκαλοι βέβαια.
    Αλλα και οι κομπογιανίτες αφθονούν!»

    Δεν μίλησα για μελετητές-φιλολόγους, αλλά για δασκάλους και Δασκάλους.

  14. Σικελιανός για πρωτομηνιά! Ναι, μ’ αρέσει, θα μείνω σε αυτό. Είναι φωτεινός ο Σικελιανός. Είναι αγωνιστής και μυστήριος τύπος. Μ’ αρέσει.

    Καλό μήνα Νατασσάκι, δεν είναι απλά ευχή. Θα βάλουμε τα δυνατά μας για να είναι!! Και ένα φιλί! Ζματς! 🙂

  15. @ τρελλοφαντασμένη μου, (καλορίζικο κι από δω)
    αφού το λέτε όλοι..θα πιάσουν, που θα πάει! 🙂

    @ Ρενατομηλαράκι μου, 😉
    Καλό μήνα – δεν μπορεί, καλύτερος θα είναι!

    @ αυτό ακριβώς λέω κι εγώ, Ίνδικτε φίλε μου – αυθυποβολή θαρρώ λέγεται… 😉

    @ Κροτούλα μου, κι εγώ ότι συμφωνούμε είπα – οι Δάσκαλοι είναι σπάνιοι (εγώ είχα δυο στο δημοτικό, πάντως, και μετά όσοι μου έτυχαν ήταν μαθηματικοί, φυσικοί, χημικοί…Φιλόλογος-Δάσκαλος δεν μου έτυχε, γμτ! 🙂 )

    @ λαχανάκι μου, καλό μήνα (μου αρέσουν οι αλλαγές! ) 🙂

    @ Αγριο – Κερασο – Ζουζούνα μου, και από σένα το πιστεύω – καλό μήνα, ξανά και ξανά λοιπόν!

    @ μαργαριτούλα μου

    «φωτεινός, αγωνιστής και μυστήριος τύπος»
    κι εμένα γι’ αυτό μ’ αρέσει! Και δυναμικός, και βροντερός, επίσης – γι’ αυτό τον ήθελα σήμερα!

    Κι από μένα ζματς! Θα το κάνουμε να πάει καλά, γιατί έτσι θέλουμε! 😉

  16. Γιατί δεν είπα: «εδώ η ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει…»
    —————————————–
    ίσως γι’ αυτό σου κόλλησε, νατασάκι μου, δξ!

    πάντως είναι υπέροχο

    οι ευχές πιάνουν ανάλογα με τη βροντερή φωνή 😉

    :*********

  17. Συμφωνω γαι τις φιλολογους
    και τα κειμενα νεοελληνικης λογοτεχνιας…
    Χαρη σε ενα καυγα μου με μια απο «δαυτες»,
    δεν εγινα αρχαιολογος, το ονειρο μου………
    Ωραιος και ο Σικελιανος!
    Ποιηση, ισον ομορφο,ακατεργαστο συναισθημα!
    Καλο σου βραδυ!

  18. @ εξαρτάται τι θεωρείς τύχη, μικρό μου ράσμπερυ – εγώ ας πούμε έτσι κι αλλιώς αγαπούσα και αγαπώ τη λογοτεχνία, και διάβασα και ασχολήθηκα από μόνη μου, ενώ αν δεν μου είχαν τύχει Δάσκαλοι στις θετικές επιστήμες, δεν νομίζω ότι θα είχα ασχοληθεί με αυτές… Θεωρώ ότι είχα κέρδος, άρα! 😉

    @ μπορεί, παπάκι μου – δεν ξέρω….

    Λες να πιάνουν με τη βροντερή φωνή;; Ε, τότε να φωνάζω! 😉

    @ Κάβειρε, κι εσύ ε;;
    Εγώ μόνιμα καυγάδιζα μαζί τους – και αρχαιολόγος-Indiana Jones, πολύ θα μου άρεσε, επίσης! 🙂
    Καλό βράδυ και σε σένα.

    @ Πολύ καλή ευχή, μελομένε μου – ευχαριστώ!
    Καλό ξημέρωμα 🙂

    @ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ, Καμηλιέρη μου!
    (με βροντερή φωνή, είπαμε! 😉 )

  19. Καλέ ακόμα να βάλεις την Πασχαλίτσα για ύπνο; Νύσταξε!!!

    Καλό μήνα και πάλι και πάλι και
    ένα μικρούλι φιλάκι για καληνύχτα!!

    🙂

  20. …»Θέλω απλά να τα νιώθω. Να μου “μιλάνε”, να καταλαβαίνω ό,τι μπορώ τη στιγμή που τα διαβάζω. Κι όταν ξαναγυρνώ σ’ αυτά, πολλές φορές κάτι άλλο να μου λένε…»
    αυτή είναι τελικά η μαγεία τους… κάθε φορά που γυρνάς να ανακαλύπτεις και κάτι καινούριο…
    καλημέρα 🙂

  21. @ Διαβάτης, καλημέρα. Κι εγώ αυτό θέλω – πέρα από ερμηνείες και αναλύσεις… 🙂

    @ κερασάκι μου, ευχαριστούμε – ποτέ δεν είναι αργά για ευχές! 🙂

  22. ήρθα !

    κάθε καλοκαίρι το σπίτι του Σικελιανού γινόταν το ενδιαίτημά μας ..

    και τον Παλαμά τον αγάπησα μεγάλη – από ποιό ποίημα ξέρεις…

    καταλαβαίνω νομίζω για ποιόν στίχο ακριβώς το ποίημα του Σικελιανού σου «κόλλησε»

    και ναι οι ευχές πιάνουν .
    αν είναι ειλικρινείς.
    και από την καρδιά!

  23. Καλώς την!
    και θα έρθω να πάμε μαζί – μου το έταξες
    και από το ίδιο ποίημα αγαπήσαμε τον Παλαμά – κι εγώ μεγάλη..
    και το ήξερα ότι θα καταλάβεις

    και δεν μπορεί, θα πιάσουν αυτή τη φορά… 😉

    και πολύ σε αγαπάω, στο ξαναλέω! 🙂

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.