Μνήμες…

Συχνά, όταν η πραγματικότητα με «ζορίζει» (για χίλιους λόγους) το μυαλό γυρνάει χωρίς έλεγχο στα παλιά.(μήπως άρχισα να μεγαλώνω;; Μπα……)

Τα «παλιά» μου, βέβαια, είναι αυτά που διάβαζα μικρή, κι ακόμα γυρίζω, όταν τα έχω ανάγκη. Να, για παράδειγμα, όλο το σαββατοκύριακο στο μυαλό μου ήταν αυτό το ποίημα :

Γιατί βαθιά μου δόξασα

Γιατί βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γη
και στη φυγή δεν άπλωσα τα μυστικά φτερά μου,
μα ολάκερον ερίζωσα το νου μου στη σιγή,
να που και πάλι αναπηδά στη δίψα μου η πηγή,
πηγή ζωής, χορευτική πηγή, πηγή χαρά μου…

Γιατί ποτέ δε λόγιασα το πότε και το πώς,
μα εβύθισα τη σκέψη μου μέσα στην πάσαν ώρα,
σα μέσα της να κρύβονταν ο αμέτρητος σκοπός,
να τώρα που, ή καλοκαιριά τριγύρα μου είτε μπόρα,
λάμπ’ η στιγμή ολοστρόγγυλη στο νου μου σαν οπώρα,
βρέχει απ’ τα βάθη τ’ ουρανού και μέσα μου ο καρπός!…

Γιατί δεν είπα: «εδώ η ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει…»
μα «αν είν’ η μέρα βροχερή, σέρνει πιο πλούσιο φως…
μα κι ο σεισμός βαθύτερη τη χτίση θεμελιώνει,
τι ο ζωντανός παλμός της γης που πλάθει είναι κρυφός…»
να που, ό,τι στάθη εφήμερο, σα σύγνεφο αναλιώνει,
να που ο μέγας Θάνατος μου γίνηκε αδερφός!…

Άγγελος Σικελιανός (από τον Λυρικό Βίο, B, Ίκαρος 1966)

Δεν ξέρω από πια «κρύπτη» της μνήμης μου βγήκε, και γιατί. Δεν θέλω – κι αυτός ήταν ο μόνιμος καυγάς μου με τις φιλολόγους μου στο σχολείο – να εξηγώ, να αναλύω τα ποιήματα. Θέλω απλά να τα νιώθω. Να μου «μιλάνε», να καταλαβαίνω ό,τι μπορώ τη στιγμή που τα διαβάζω. Κι όταν ξαναγυρνώ σ’ αυτά, πολλές φορές κάτι άλλο να μου λένε…

(Ίσως γι’ αυτό δεν θα μπορούσα να γίνω ποτέ φιλόλογος..)

Τον Άγγελο Σικελιανό τον «γνώρισα» για πρώτη φορά στο δημοτικό – σε μια γιορτή αφιερωμένη στον Παλαμά, όπου ο αγαπημένος δάσκαλος (καλή του ώρα) μου έδωσε να απαγγείλω το «Ηχήστε οι σάλπιγγες..» (είχα από τότε την πιο βροντερή φωνή στην τάξη, γι’ αυτό!) Κι έτσι, ενώ η γιορτή ήταν για τον Παλαμά, εγώ αγάπησα τον Σικελιανό…(παράξενο πράγμα η μνήμη, τελικά!)

Καλημέρα, καλό μήνα – καλύτερος να είναι.
(πιάνουν οι ευχές, άραγε;)

Advertisements