Τα παιδικά μας χρόνια, τα ντενεκεδάκια…κι ο Παύλος…!

“Ντενεκεδούπολη, ντενεκεδούπολη, είσαι ωραία, τρανή

Ντενεκεδούπολη, ντενεκεδούπολη, σε αγαπάμε πολύ!»

Έτσι άρχιζε το τραγούδι της πρώτης παράστασης, 30+ χρόνια πριν. Η Ντενεκεδούπολη ξεκίνησε από την ανάγκη της Ευγενίας Φακίνου να βρει μια δουλεία που να της αρέσει περισσότερο από τα κείμενα στα συννεφάκια του Μίκυ-Μάους!

Συνέχεια ανάγνωσης «Τα παιδικά μας χρόνια, τα ντενεκεδάκια…κι ο Παύλος…!»

«High Fidelity»

Διάβασα πρωί-πρωί το ποστ της ελαφίνας : High Fidelity κι αντί να της αφήσω σχόλιο, προτίμησα να της απαντήσω από δω:

Το πρώτο τραγούδι που σίγουρα ήταν στιγμή για μένα – καλά, δεν το θυμάμαι ακριβώς, μα το είχαν ηχογραφήσει οι γονείς μου σε κασσέτα, κι έτσι το ξέρω, – είναι το “Αν ήμουν πλούσιος” με το Δώρο Γεωργιάδη. Η μαμά μου λέει ότι ήταν το πρώτο τραγούδι που έμαθα να λέω ολόκληρο, ακούγοντάς το στο Φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης του 1972, που έβλεπαν στην τηλεόραση, 2 ή 3 φορές:

Τα επόμενο τραγούδι που έχει «σημαδέψει» τις μνήμες μου, είναι σε συναυλία – γύρω στο 1976-77…δεν είμαι σίγουρη. Με τους γονείς μου, καλοκαίρι σίγουρα : Λοΐζος, Νταλάρας, Αλεξίου, Γαλάνη, Καλατζής…ούτε για όλα τα πρόσωπα είμαι εντελώς σίγουρη – θυμάμαι όμως πολύ καλά το Μάνο Λοΐζο να τραγουδάει το «Ακορντεόν«:

Νομίζω πως από τότε κατάλαβα το νόημα του τραγουδιού, όπως το καταλαβαίνω και τώρα – και νομίζω ότι από τότε το αγάπησα όσο και τώρα…κι ένιωσα την ίδια ανατριχίλα όταν το άκουσα το καλοκαίρι, με τη Χαρούλα να το τραγουδάει μαζί με όλο τον κόσμο….

Λίγο αργότερα, γύρω στο ‘80 – πάλι σε συναυλία, αλλά του Θάνου Μικρούτσικου, αυτή τη φορά. Θυμάμαι πιο καλά: στην Καισαριανή, ή κάπου κοντά – εκεί έμεναν οι ξαδέρφες που με πήραν μαζί τους. Κούτρας και Παπακωνσταντίνου – δεν θυμάμαι αν ήταν άλλοι , θυμάμαι όμως τα τραγούδια από το Σταυρό του Νότου, και κυρίως το “Μαχαίρι”:

Εκείνη τη στιγμή άρχισε η αγάπη μου για τον Καββαδία – από τότε και τα όνειρα να ταξιδέψω (δεν ξέρω αν γίνουν ποτέ πραγματικότητα, θα δείξει…) Λίγο πριν, είχα ακούσει την Τρίτη Ανθολογία του Γιάννη Σπανού, και το Σάλπισμα του Λουκά Θάνου – και βέβαια, είχα ακούσει τα ποιήματα του Ρίτσου, και του Ελύτη μελοποιημένα… έτσι άρχισα να αγαπάω τα ποιήματα, νομίζω!

Όταν γνώρισα τον άντρα μου, τέλος του ’93, από τα πρώτα τραγούδια που μου αφιέρωνε ήταν το «Ρίξε κόκκινο στη νύχτα» – σαφέστατο το «χρωματικό» υπονοούμενο, εγώ γιατί άργησα να το καταλάβω; 🙂

Κι αυτό – δεν μπορώ να μη το αναφέρω, ξανά…το “Ήτανε μια φορά” – το έκανα νανούρισμα για το γιο μου, και του το τραγουδούσα, από τον 4ο περίπου μήνα, κάθε βράδυ – κι όταν γεννήθηκε, το «αναγνώριζε», και τον έπαιρνε πάντα ο ύπνος.. Ακόμα το ακούει – κάθε βράδυ, είναι μέρος της ρουτίνας του πια, και το τραγουδάει και μόνος του:

 

Καλημέρα, καλή εβδομάδα 🙂

28η Οκτωβρίου 1940…

Οι 17χρονοι μαθητές σήμερα προβληματίζονται και συζητούν για το πώς πρέπει να γιορτάζονται οι εθνικές γιορτές στα σχολεία.
Ο Μανόλης Παπαδάκης, 17χρονος -τότε- μαθητής, θυμάται την πρώτη μέρα της κήρυξης του ελληνοϊταλικού πολέμου.

«Ένιωσα ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα. Πόλεμος! Τι μπορούσε να σημαίνει η λέξη αυτή για ένα παιδί δεκαεπτά μόλις χρονών; Είχαμε ακούσει βέβαια από αφηγήσεις και μαρτυρίες, για τους πολέμους του ’12, του ’13, του ’14 και του ’18 και για τη μετέπειτα Μικρασιατική καταστροφή, όλα αυτά φάνταζαν λίγο πολύ σαν ένα παλιό παραμύθι. Σήμερα, τα πράγματα άλλαζαν ριζικά, και τα παραμύθια αυτά θα γίνονταν μια φοβερή πραγματικότητα για όλους εμάς τους νεαρούς των δεκαπέντε και των δεκαοκτώ χρόνων, που τα επόμενα χρόνια θα βίωναν τις εμπειρίες και τη φρίκη ενός άλλου πολέμου.

Έτρεξα όσο γινόταν πιο γρήγορα στο σχολείο. Φοβερό κομφούζιο και αναστάτωση. Τις επόμενες ώρες, φτάνουν απανωτές οι διαταγές για επιστράτευση, και σε διάστημα ωρών, καλούνται να παρουσιαστούν στις θέσεις τους περισσότερες από 10 κλάσεις εφέδρων. Οι πιο πολλοί καθηγητές επιστρατεύονται, τα σχολεία και τα γυμνάσια κλείνουν επ’ αόριστο.

1940.gif

Ο τότε γυμνασιάρχης Παυλίνος, αν δεν κάνω λάθος, μας συγκεντρώνει κατά το μεσημέρι και με ένα συγκινητικό λόγο προσπαθεί να μας εξηγήσει περί τίνος πρόκειται. Φεύγουμε, και την άλλη μέρα κιόλας ξαναγυρίζουμε στα χωριά μας. Η ίδια κατάσταση κι εκεί. Αναστάτωση και ανησυχία. Οι πρώτοι έφεδροι άρχιζαν να παρουσιάζονται. Αγκαλιές, φιλιά, δάκρυα. αποχαιρετισμοί. Εκείνο όμως που ξεχωρίζει και σημαδεύει τις δύσκολες αυτές ώρες, είναι η ψυχραιμία και το υψηλό ηθικό και εκείνων που φεύγουν, και αυτών που μένουν πίσω. Η αναχώρηση συνοδεύεται συνήθως από συνήθως από διασκέδαση, χαρές και τραγούδια, λες και πήγαιναν σε πανηγύρι. Η ατμόσφαιρα αυτή θα διατηρηθεί καθ’ όλη τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, και θα είναι ένα από τα παράξενα φαινόμενα της ηρωικής εκείνης εποχής.»

Κάπως έτσι ξεκίνησε ο πόλεμος – σαν γιορτή… Ο Μανόλης Παπαδάκης έχει γράψει στο βιβλίο του «Ιστορικές αναδρομές – Σητεία 1939-1945» διάφορα περιστατικά που συνέβησαν στο χωριό μας (είναι από την Τουρλωτή Σητείας, και βέβαια συγγενής μας) καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου – μέχρι το τέλος του. Μου έκανε εντύπωση, όμως, το γιορταστικό κλίμα της αρχής…Και σήμερα, ο καβγάς μας είναι για το ποιος, και πως, και αν θα σηκώσουμε τη σημαία…Λίγοι, θαρρώ, θυμούνται πια την ουσία της γιορτής – πόλεμος άρχισε, σαν σήμερα, πριν 67 χρόνια! Ένα μεγάλο Όχι – ξεκίνησε, και που κατέληξε;

Καλημέρα – έχουμε παρέλαση 😉

«Είμαι λέφτερος…»

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο,
καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο,
το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή. 

(Ασκητική)

Με θαρρούν λόγιο, διανοούμενο, γραφιά.
Και δεν είμαι τίποτε απ’ αυτά.
Τα δάχτυλά μου, όταν γράφω,
δεν μελανώνουνται, αιματώνουνται.
Θαρρώ δεν είμαι παρά τούτο:
μια απροσκύνητη ψυχή.

Mε τα λόγια τούτα περιέγραψε
τον εαυτό του
το 1950 ο Νίκος Καζαντζάκης.

Με αφορμή την επέτειο για τα 50 χρόνια από το θάνατο το Νίκου Καζαντζάκη, και το «έτος Καζαντζάκη» (μεταξύ άλλων), σκέφτηκα να γράψω σήμερα κάτι για το μεγάλο συγγραφέα, για τον μεγάλο Κρητικό. Διάβασα άπειρα αφιερώματα, τόσο καιρό, έχω διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία του, κι η επίσκεψη στο λόφο του Μαρτινέγκο είναι το πρώτο που κάνω φτάνοντας στο Ηράκλειο, χρόνια τώρα – νιώθω περήφανη που ένα από τα πρώτα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου, πολύ μικρή, είναι «ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» – και προσπαθούσα να αποφασίσω τι να σας πω απ’ όλα αυτά. Μα κατάλαβα ότι δεν μπορώ – θα ήθελα να γράφω μέρες, και πάλι δεν θα τέλειωνα… Προτίμησα, λοιπόν, να σας στείλω να διαβάσετε κάποια από αυτά που βρήκα, ψάχνοντας,

Δείτε λοιπόν:

  • Τη σελίδες από το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη – έχει παρουσίαση της ζωής, του έργου του κι ό,τι έχει γραφτεί γι’ αυτόν, φωτογραφίες, πληροφορίες για εκδηλώσεις κλπ.
  • Μια σειρά από φωτογραφίες και πληροφορίες για τα σημαντικά πρόσωπα στη ζωή του : Τον πατέρα του Μιχάλη, τη Γαλάτεια, την Ελένη, τον Άγγελο Σικελιανό, τον Παντελή Πρεβελάκη, τον Παναϊτ Ισατράτι….
  • Ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα, από τον Φανη Ι. Κακριδη, με σημειώσεις του πατέρα του Ι. Θ. Κακριδή από τις συναντήσεις με τον Καζαντζάκη.

Και ήθελα να σας μιλήσω γι’ αυτό το βιβλίο – είναι μια πολύ καλή πρώτη προσέγγιση στο έργο του, μα στάθηκε αδύνατο να το βρω χθες – το κρατώ για άλλη φορά….

Οι φωτογραφίες της κηδείας είναι από το βιβλίο του Γ. Ι. Παναγιωτάκη «Νίκος Καζαντζάκης – Η μορφή και το έργο του» – (η πρώτη από το Μαρτινέγκο είναι δική μου, από το 1972)

Καλημέρα.

Είμαστε Μακαρονάδες, τι να κάνουμε;

Σήμερα είναι παγκόσμια μέρα ζυμαρικών ! ( ! )

Ο Ίνδικτος φταίει – που ενημέρωσε – αλλά για σκέψου: παγκόσμια μέρα για τα μακαρόνια! 🙂

Μακαρονάδα, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Δυο Βήματα απ’ την Αμμο (1989)

Πέρα από το αστείο της υπόθεσης, τα ζυμαρικά σε κάθε μορφή τους έχουν μια βασική θέση στη διατροφή μας. Είναι απαραίτητος διατροφικός κρίκος, σύμφωνα με τους σύγχρονους διατροφολόγους, και είναι απόλυτα εναρμονισμένα με τις διατροφικές ανάγκες της σύγχρονης οικογένειας, φτιάχνονται εύκολα και εμπλουτίζονται με μια ποικιλία της οικιακής οικονομίας: το κρέας, το γάλα, το τυρί, τα όσπρια και το ταχίνι. Άλλωστε πάντα τα ζυμαρικά υπήρξαν μια από τις αγαπημένες γεύσεις μικρών και μεγάλων, ενώ παράλληλα αποτελούν μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης με παραλλαγές.

Αν και οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι τα ζυμαρικά είναι Ιταλικής προέλευσης, υπάρχουν πληροφορίες ότι τα έφερε στην Ιταλία ο Μάρκο Πόλο από την Κίνα – και άλλες, που λένε ότι τα επινόησαν Άραβες, Ετρούσκοι ή και Έλληνες (γιατί, όπως είναι γνωστό, παντού υπάρχει ένας Έλληνας, και όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες αυτοί έτρωγαν βελανίδια, κλπ… :pp)

Δεν ξέρω εσείς, πάντως εμείς πολύ τα αγαπάμε στο σπίτι μας – θα μπορούσαμε να τα τρώμε κάθε μέρα, με χίλιες παραλλαγές – εμένα μου αρέσουν με λαχανικά, του άντρα μου με θαλασσινά, και του Άκη το καλύτερο είναι τα μακαρόνια με κιμά – και του μικρού Ιωσήφ το ίδιο..!

Θα μπορούσαμε επίσης να «προσχωρήσουμε οικογενειακώς» στην καταπληκτική «θρησκεία-παρωδία» του Ιπτάμενου Μακαρονοτέρατος – «Flying Spaghetti Monster«, για την οποία διάβασα για πρώτη φορά εδώ – το σκέπτομαι σοβαρά, σας λέω… Έχει και καταπληκτικό κόκκινο βιβλιαράκι με Gospel μια χαρά! :p

Μέχρι τότε, σας δίνω συνταγές – να κάνουμε και κάτι χρήσιμο! Το πιο βασανιστικό ερώτημα της ημέρας, το : «τι μαγειρεύω σήμερα;;» να πάρει απάντηση!

Καλημέρα – και καλή όρεξη! 😉

Αγαπημένα «αντικείμενα»;;

Η Κρεμμυδοφαβούλα με κάλεσε να παίξω σε παιχνίδι – να δείξω τα προσωπικά αγαπημένα μου αντικείμενα.

Έχω πολλά αντικείμενα – που τα χρησιμοποιώ κάθε μέρα, που τα χρειάζομαι ή όχι, που τα μαζεύω γιατί μου αρέσουν… όταν όμως θέλησα να ξεχωρίσω τα αγαπημένα μου, δυσκολεύτηκα πολύ…… Σκέφτηκα να βάλω αυτά ή αυτά , ή τα βιβλία μου – ή τα καθημερινά πράγματα που χρησιμοποιώ: γυαλιά, κλειδιά… Αλλά κατάλαβα πως δεν έχω αγαπημένα αντικείμενα – τίποτε από αυτά που αγαπώ δεν είναι αντικείμενο, και δεν φωτογραφίζεται….Και κανένα από τα αντικείμενα που έχω δεν θα μου λείψει, αν το χάσω. Θα μου λείψουν όμως, άλλα – κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι :

αγαπημένους ήχους : το πρώτο κλάμα του γιου μου, το πρώτο γέλιο του, το πρώτο «μαμά»· τις φωνές και τα λόγια αγαπημένων φίλων. Τον ήχο της βροχής στα κεραμίδια, στο χωριό. Τον ήχο της φωτιάς στο τζάκι. Το τραγούδι του καναρινιού μας κάθε πρωί. Τον ήχο της θάλασσας, που αλλάζει κάθε τόσο.

αγαπημένες μυρωδιές: το χώμα βρεγμένο, όταν ποτίζω τα λουλούδια. Τη μυρωδιά του γιου μου όταν βγαίνει – ζεστός – από το μπάνιο. Τη μυρωδιά της κανέλας στο φαγητό. Τη μυρωδιά των Χριστουγέννων. Τη μυρωδιά από τους αγαπημένους ανθρώπους που δεν είναι πια εδώ.

αγαπημένες γεύσεις: την αλμύρα της θάλασσας. Τη γεύση του αγαπημένου καφέ. Το παγωτό φιστίκι. Τη μαρμελάδα μόσφυλο που έφαγα πριν χρόνια στην Κύπρο. Τη μαύρη σοκολάτα. Τα μακαρόνια, μόλις βγουν από την κατσαρόλα, με φρέσκο χωριάτικο βούτυρο.

αγαπημένες εικόνες: η πρώτη μου τάξη στο σχολείο, κι η πρώτη δασκάλα. Το γαλαζοπράσινο της θάλασσας στην αγαπημένη μου παραλία. Το ουράνιο τόξο μετά τη βροχή. Το χαμόγελο του γιου μου μετά από «αταξία» για να με καλοπιάσει. Το πρώτο ηλιοβασίλεμα που είδαμε μαζί, και τον θαυμασμό για τον ήλιο στα ματάκια του. Το πράσινο στο δάσος, που χάσαμε.

Αυτά – ήχους, μυρωδιές, εικόνες, γεύσεις – τα κουβαλάω μαζί μου, χρόνια τώρα. Και είναι για μένα πολύτιμα. Θα με πονέσει πολύ αν τα χάσω – αν κάποτε δεν μπορώ να τα ανακαλέσω από τη μνήμη μου. Αυτά είναι τα αγαπημένα μου, και δεν φωτογραφίζονται, ούτε σκανάρονται… Συγγνώμη, Κρεμμυδοφαβούλα, που δεν κράτησα εντελώς τους κανόνες… :)) Και , για τη συνέχεια: νομίζω δεν έχει προσκληθεί η KV, η tassoula, η νατάσσα, ο Donald , ο Ίνδικτος, και η φαίη – για να σας δω !

Καλημέρα 🙂

Επισκέψεις…

Χειμωνανθός – Γιάννης Χαρούλης

Φθινόπωρο… ήρθαν επιτέλους οι βροχούλες, ήρθε και το λίγο κρύο, βγάλαμε από τη ντουλάπα τα ωραία μας ζεστά πουλόβερ…. είπαμε να στρώσουμε και τα χαλιά, σιγά-σιγά, να ετοιμαστούμε…

Τι άλλο έρχεται το φθινόπωρο, κυρίως στα σπίτια που έχουν πιτσιρίκια;

Γρίπη!

Ναι – το έπαθαν κι άλλοι, πιο πριν – μα τώρα χτύπησε και τη δική μας πόρτα, και κάναμε το λάθος και της ανοίξαμε. Είμαστε και φιλόξενοι, βλέπεις!

Δεν είναι τόσο σοβαρό – οι άντρες του σπιτιού την πέρασαν ήδη, ήταν επόμενο ότι θα έρθει η σειρά μου… αλλά έρχεται με συνοδεία: πονόλαιμο, συνάχι…

Πήραμε τηλέφωνο το γιατρό: Αντιβίωση, ξάπλα, προσοχή (λες και δεν τα ξέραμε..) Από το πρωί έχω πιει ένα λίτρο βραστάρια – δίκταμο με μέλι, λέει, να μαλακώσει ο βήχας…

Σε όσους είναι γριπιασμένοι, περαστικά – οι υπόλοιποι να προσέχετε…!

Γρίπη, από τη Λιλιπούπολη (το τραγουδάει πάντα ο Άκης, όταν αρρωσταίνει…)

Καλημέρα – πάω να ξαπλώσω, και να διαβάσω κι ένα παραμύθι… 🙂

(λέμε τώρα…)