Αντί για (πολλά) λόγια

Κοντεύουν 40, κιόλας, μέρες…από τότε. Δεν θέλω να γράψω πολλά – δεν αντέχω, έτσι κι αλλιώς.


Θέλω μόνο να θυμίσω τι έγινε….


Θα είμαι σε λίγο εκεί – δεν ξέρω τι θα δω, δεν ξέρω τι θα ακούσω, δεν ξέρω πόσα θα αντέξω.

Ξέρω πως θα με πονάει…
Ξέρω πως δεν θα ξεχάσω.
Ξέρω πως δεν θα τα παρατήσω.
Ξέρω πως το χρωστάω – σ’ αυτούς, και σ’ αυτά που χάθηκαν.Και στο γιο μου – που δεν θα μπορέσει να περπατήσει στα δάση που περπατούσα. Και στον εαυτό μου…

Θα τα πούμε πάλι τη Δευτέρα.

Καλημέρα.

Advertisements

20 thoughts on “Αντί για (πολλά) λόγια

  1. Σίγουρα οι εκλογές το επισκίασαν το θέμα. Δε νομίζει όμως πως κανείς θα το ξεχάσει. Τέτοια καταστροφή δε ξεχνιέται. Ειδικά για όλους τους ανθρώπους που χάσαν τις περιουσίες τους. Για όλους που είναι από εκεί. Εμείς -οι απ’έξω- πονέσαμε όσο μπορούμε να καταλάβουμε και τον δικό σας πόνο. Προσπαθούμε να τον μοιραστούμε. Μακάρι να γίνει ένα θαύμα και ο γιος σου να περπατήσει στα δάση που περπάτησες και σε ακόμα καλύτερα. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Δε θα τα παρατήσεις εννοείται. Αυτό μας έλειπε. Δε τα παρατάμε ποτέ ρε. Μπορεί οι «άλλοι» να θέλουν να τα παρατήσουμε και να ξεχάσουμε αλλά αυτό δε θα γίνει ποτέ! Κουράγιο..

  2. Νατασάκιμου,
    κανένας δεν ξεχνάει να είσαι σίγουρη και καλά κάνεις και μας το θυμίζεις πάλι…
    Σκέφτομαι τον Θεό που χάνω συχνά, και είμαι σίγουρη πως τα περισσότερα πράγματα δεν είναι τυχαία. Εφυγε άνθρωπος, ήρθε άνθρωπος. Σπαραγμός, Αναγέννηση. Οσο οδυνηρό τόσο εξαίσιο το timing.
    Σε βλέπω όρθια, να είσαι καλά, να έχεις δύναμη πολλή για σένα και γι’ αυτούς που αγαπάς
    x

  3. Για μας περάσανε γρήγορα οι μέρες…
    Για όλους όσους έχουν χάσει ανθρώπους, ζώα, σπίτια, δουλειά, φαντάζομαι ότι περνάνε βασανιστικά αργά.
    Να μην τους ξεχάσουμε κι αυτούς που έφυγαν άδικα κι αυτούς που έμειναν ξεσπιτωμένοι πίσω.
    Μας χρειάζονται.

  4. έτσι πρέπει.
    και όχι μόνο εκείνοι που έχασαν δικούς τους και δικά τους, που εκ των πραγμάτων, πώς να ξεχάσουν?
    όλοι πρέπει, όχι μόνο να θυμούνται αλλά και να πράξουν έτσι ώστε να είναι αυτή η τελευταία φορά.
    Και ας μην είναι κούφια λόγια αυτή τη φορά.

    Να είσαι καλά, ΓΛΠΤάκι, και να μην ξεχνάς, όσο και να πονάει.

  5. Πηγαίνοντας προς ορεινή Αρκαδία, είδα αποτυπώματα φωτιάς και σφίχτηκε η ψυχή μου.Μετά είδα πράσινα δάση.Χαρά και φόβος μαζί για το μέλλον τους, το μέλλον των παιδιών μας.Σε θυμήθηκα, ήθελα να σε πάρω αλλά το αφήνω για αύριο….

    Φιλιά πολλά Νατασσάκι μου!!

  6. Eγώ πάλι…! Δεν μου λέτε δις,
    η γλυκοπατάτα μεταμορφώθηκε σε πασχαλίτσα ή κάνουν πουλάκια τα ματάκια μου από το ταξίδι 😉

    Φιλάκια πολλά!

    υγ αγαπώ πολύ τις πασχαλίτσες!!!

  7. Νατασσακι μου, εδω ειμαστε θειτσα καλή. Και καλό μήνα και κανείς δεν ξεχνά. Τερμα.
    σε φιλω και τα λεμε
    ριτς

  8. χρόνο σίγουρα θέλει natassaki… χρόνο πολύ, όμως με υπομονή και επιμονή όλα θα γίνουν πάλι… δεν γίνεται διαφορετικά…
    την καλημέρα μου και καλό μήνα…

  9. Σας ευχαριστώ πολύ όλους – μόνο λίγα λόγια, στ’ αλήθεια δεν μπορώ περισσότερα…

    @ ρενατάκι μου και θαλασσινή μου – το ξέρω και σας ευχαριστώ και τις δύο.. Θα τα πούμε.

    @ ραδιοκέφαλη, κάβειρε, μούργο, κροτούλα, ιφιγένεια :

    Το ζήτημα δεν είναι μόνο να μην ξεχάσουμε, είναι να κάνουμε κάτι – όχι μόνο εμείς, αυτοί που πρέπει. Είναι αυτό που λέει η Κρότ – να είναι η τελευταία φορά, στ’ αλήθεια.

    @ Ίνδικτε, τασσούλα KV : ευχαριστώ – χρειάζεται πολύ κουράγιο, όχι σε μένα – εγώ το χρειάζομαι πάντα, έτσι κι αλλιώς – αλλά στους ανθρώπους που θα μείνουν εκεί όλο το χειμώνα…Και θα είναι πολύ δύσκολο…

    @ παπάκι μου, Χάρη : Η ζωή κάνει τους κύκλους της, ακολουθεί πορεία της… Η ελπίδα που έφερε το μωρό, και η χαρά ήταν πολύ μεγάλη-και την χρειαζόμασταν. Έτσι θα συνεχίσουμε, ευτυχώς.

    @ Είναι ακριβώς αυτό που λέει ο AfMarx, ελένη μου: οι άνθρωποι που έμειναν πίσω (είναι απίστευτες οι εικόνες, και μετά το πρώτο σοκ καταλαβαίνεις τι πραγματικά έγινε…και είναι πιο τραγικό από ότι νόμιζα στην αρχή.) Κι εκεί πήγαινε και το δικό μου «δεν θα ξεχάσω, δεν θα τα παρατήσω, το χρωστάω.»
    Διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο χθες, περιγράφει σχεδόν πιστά την κατάσταση που επικρατεί. Μα οι άνθρωποι εκεί προσπαθούν να πάνε παρακάτω, λένε «Το χώμα κοίτα, τα πράσινα βλαστάρια» – κι αυτό θέλει μεγάλη δύναμη. Κι αξίζουν κάθε δυνατή βοήθεια.

    @ Ρίτσα μου και Διαβάτης, Καλό μήνα – μακάρι αυτή τη φορά, να πιάσουν οι ευχές…. Και ναι, θέλει πολύ – και υπομονή, και επιμονή.

    @ Θαλασσινή μου,- ξανά- ναι «μεταμορφώθηκε» σε πασχαλίτσα! – κι εγώ τις αγαπώ πολύ, και ειδικά τη συγκεκριμένη… Καλό μήνα! 🙂

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.