Τίποτα δεν πάει χαμένο…

καλημέρα.

«Δύσκολη» μέρα σήμερα…

(μα δεν θα πω για τις εκλογές)

Δεν μου αρέσουν τα «επετειακά αφιερώματα» , ειδικά σε ανθρώπους που έχουν φύγει…
Μα, σαν σήμερα έφυγε ο Μάνος Λοΐζος…και δεν μπορώ να το προσπεράσω.

Είναι σαν να μην έφυγε, άλλωστε, κι ας πέρασαν 25 (!) χρόνια….

(σαν χθες το θυμάμαι! – και το 1985, με τη μεγάλη συναυλία στο Ολυμπιακό στάδιο…)

Αντί για οτιδήποτε άλλο, λοιπόν, τραγούδια.

Όλα σε θυμίζουν , σε στίχους του Μανόλη Ρασούλη, – τραγουδά η Χάρις Αλεξίου, από το δίσκο Τα τραγούδια της Χαρούλας (1979).

 

Τσε, στίχοι-μουσική-τραγούδι του Μάνου – Από τα τραγούδια του δρόμου (1974)

Και το βρήκα και σε βίντεο, από παλιά συναυλία…

Ένα πιο παλιό, Ο δρόμος – στο βίντεο τραγουδά μαζί με τη Μελίνα και τη Μαρίζα Κωχ…[οι στίχοι είναι της Κωστούλας Μητροπούλου, ο Μάνος το έγραψε το ’65 – κι αυτό από το δίσκο τα τραγούδια του δρόμου (1974)]

 

 

Κάτω από ένα κουνουπίδι, σε στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη, (1995)

(από το δίσκο Κάτω από ένα Κουνουπίδι, με παιδικά τραγούδια, που κυκλοφόρησε μετά – το τραγούδι με τη φωνή του είναι από ηχογραφημένες κασέτες του Άκου Δασκαλόπουλου…)

 

 

Καλημέρα σε όλους σας.

ΥΓ. Το έγραψα και στα σχόλια του προηγούμενου ποστ, το αντιγράφω κι εδώ:

Σήμερα γιορτάζει η Σοφία, η Αγάπη, η Ελπίδα και η Πίστη – Χρόνια τους πολλά!

(και είναι ειρωνεία, δεν είναι;;;)

ΕΠΙΣΗΣ:

Έχει γενέθλιά η Θαλασσινή μας – και “κερνάει” αναμνήσεις και νόστιμα καλιτσούνια, – να πάτε! 🙂

και ο Γιώργος, που γράφει τόσο τρυφερά κείμενα – να πάτε κι από κει! 🙂

Advertisements

48 thoughts on “Τίποτα δεν πάει χαμένο…

  1. «Μια φωτογραφία σου, ήρθε και σε μένα,
    μια φωτογραφία σου, απ΄τα ξένα…»

    Αχ, Νατασάκι μου! Νωρίς μας έφυγε! Πικρός και μαύρος ο Σεπτέμβρης. Μέσα σε 3 χρόνια , Σεπτέμβρη μήνα(82-83-84) φύγανε κι ο Μάνος Κατράκης κι η Έλλη Λαμπέτη! 😦

  2. Υπέροχος ο Λοΐζος, είχα ξεχα΄σει αυτή την επέτειο.
    Χρόνια πολλά πολλά πολλά στη Θαλασσινή και στον Γιώργο! 🙂 Πάντα υγεία!
    Καλημέρες και καλή εβδομάδα.

  3. NΑΤΑΣΑΚΙ ΜΟΥ ΚΑΛΟ

    πολύ σε ευχαριστώ !!!!
    Και όπως είπαμε μια πιατέλα καλτσούνια μόνο δική σου! Αντε και μια του Νονού του παντέρμου ο οποίος έχει ανάγκη από στοργή και Προδέρμ!

    Πιάσε ένα φιλί …….. 😉

  4. Όταν τον Απρίλιο έγινε η αναγγελία των εκδηλώσεων για τα 25 χρόνια από το θάνατο του Μάνου Λοΐζου, η κόρη του Μυρσίνη θέλοντας να δείξει ότι ούτε ο Μάνος, ούτε τα τραγούδια του έχουν ξεχαστεί, ανέφερε τα γραπτά 4 μπλόγκερ για τον πατέρα της. Το έγραφε το ρεπορτάζ της «Ελευθεροτυπίας» τότε:
    Φάνηκε κι από τις εξομολογήσεις 4 νεαρών μπλόγκερ. Τις διάβασε συγκινημένη η Μυρσίνη Λοΐζου, κάνοντας την καλύτερη εισαγωγή στις εκδηλώσεις που σηματοδοτούν τη φετινή επέτειο των 70 χρόνων από τη γέννηση του πατέρα της και των 25 χρόνων από το θάνατό του.

    Δυστυχώς το ρεπορτάζ δεν ανέφερε ποιοι ήταν αυτοί οι μπλόγκερ και ούτε πουθενά αλλού βρήκα κάποια άλλη αναφορά.

  5. Δε ξεχνιέται ο Μάνος..

    «Κι αν τα μάτια σου δεν κλαίνε
    έχουν τρόπο και μου λένε
    για τον πόνο που πονούν.

    Μ’ ένα βλέμμα λυπημένο
    πρωινό συννεφιασμένο
    για την άνοιξη ρωτούν.

    Με κοιτάζουν μου μιλούν και απορούν
    αχ τα μάτια σου.
    Για τα όνειρα που κάναμε ρωτούν
    αχ τα μάτια σου

    Μάτια παραπονεμένα
    μάτια που είσαστε για μένα.
    θάλασσες υπομονής
    με κλωστούλες ασημένιες
    πλέκω τις κρυφές σας έννοιες
    σε τραγούδι της ζωής»

  6. @ ρενατομηλαράκι μου,
    το κακό είναι πως αυτούς που φεύγουν δεν μπορούμε να τους «αντικαταστήσουμε» – γι’ αυτό πονάει περισσότερο… Ο Μάνος ήταν μόλις 45…

    @ Μαρία μου, φέτος η Αλεξίου έκανε μια σειρά συναυλίες μόνο με τραγούδια του – εγώ την είδα στο θέατρο Πέτρας, ήταν υπέροχο.
    Και ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση; Που είδα μικρά παιδιά – και το δικό μου γιο, φυσικά! – να ξέρουν τα τραγούδια του και να τα τραγουδάνε…. 🙂

    @ Θαλασσινό μου νεκταρίνι, θα περάσω αργότερα για τα καλιτσούνια μου, να το ξέρεις!
    Φιλιά κι από δω, να τα χιλιάσεις!

    @ Αγαπημένε μου «ερευνητή», αφού το έψαξες εσύ, δεν κάνω καν τον κόπο – το είχα διαβάσει κι εγώ, πάντως, μα ούτε που το θυμόμουνα..!

    Ευχαριστώ για το συμπλήρωμα! 😉

  7. Χαίρομαι που ο γιος σου βαδίζει σε σωστούς δρόμους! Να τον χαίρεσαι! Είμαι σίγουρη ότι αυτή η συναυλία της Αλεξίου θα ήταν το κάτι άλλο (καθ’ότι και φαν της). Δυστυχώς όμως δεν πήγα…

  8. Τα τραγούδια του Μάνου θα μας συντροφεύουν πάντα… Κι εκείνον οι σκέψεις μας…

    Χρόνια πολλά, γλυκά κι ευτυχισμένα στους εορτάζοντες!

  9. {{{{Νατασάκιμου}}}}

    το ‘χασα λίγο πάλι!.. Μα πόσες κοινές αναφορές, ε; :»)
    Και τι »όμορφος», τι όμορφος, τι όμορφος, τι όμορφος… έχω κολλήσει σήμερα με όλα λ έ μ ε!

  10. Σ’ ακολουθώ στη τσέπη σου γλιστράω
    σα διφραγκάκι τόσο δα μικρό
    Σ’ ακολουθώ και ξέρω πως χωράω
    μες στο λακκάκι που ‘χεις στο λαιμό

    Έλα κράτησε με
    και περπάτησε με
    μες στο μαγικό σου το βυθό
    πάρε με μαζί σου στο βαθύ φιλί σου
    μη μ’ αφήνεις μόνο θα χαθώ

    Σ’ ακολουθώ και ξέρω πως χωράω
    μες στο λακκάκι που ‘χεις στο λαιμό
    Σ’ ακολουθώ και πάνω σου κολλάω
    σα φανελάκι καλοκαιρινό

    Σ’ ακολουθώ σ’ αγγίζω και πονάω
    κλείνω τα μάτια και σ’ ακολουθώ

    Έλα κράτησε με
    και περπάτησε με
    μες στο μαγικό σου το βυθό
    πάρε με μαζί σου στο βαθύ φιλί σου
    μη μ’ αφήνεις μόνο θα χαθώ

    Σ’ ακολουθώ σ’ αγγίζω και πονάω
    κλείνω τα μάτια και σ’ ακολουθώ

    Τραγουδισμένο από τον ίδιο φυσικά..

  11. Νατασσάκι, κι εμένα αυτό μου κάνει εντύπωση αλλά πιστεύω ότι τα τραγούδια του Λοΐζου δεν θα σταματήσουν ποτέ να τραγουδιούνται. 🙂

  12. @ Ραδιοκέφαλη, ευχαριστώ – προσπαθώ πολύ να μάθει όμορφα πράγματα ο μικρός και τώρα που μεγάλωσε, τα ζητάει μόνος του.. Κρίμα που δεν είδες τις συναυλίες, ήταν μαγική η Χαρούλα – και το κλίμα μοναδικά νοσταλγικό….

    @ Μαριλία μου, καλή δασκάλα, (είσαι καλύτερα;;;)
    Φυσικά και θα μας συντροφεύουν πάντα…και θα τα περάσουμε και στους επόμενους, ε;; 🙂

    @ παπάκι – βερικοκάκι μου

    το ίδιο έπαθα κι εγώ όταν είδα το δικό σου – και να σκεφτείς ότι το είχα έτοιμο από χθες…

    Και για σένα – και θα στο φέρω και στο δικό σου σπίτι – το» Μεθυσμένο Παπί» , από το Κάτω από ένα Κουνουπίδι . ( με δεξί κλικ το κατεβάζεις να το έχεις δικό σου) Τραγουδάει ο ίδιος ο Μάνος, και ξέρω πως αυτός ο δίσκος με τα παιδικά τραγουδια δεν είναι πολύ γνωστός – αν θες και τα υπόλοιπα, λοιπόν, πες μου…

    {{{{{{{παπάκι μου}}}}}}}

    @ Μαριλενομανταρίνι μου, και φυσικά με τη φωνή του – παρ’ όλο που ξέρεις ότι μου αρέσει ο Βασίλης, μερικά τραγούδια ΔΕΝ πρέπει να τα λέει άλλος…. Σ’ ακολουθώ.

    @ Όσο τα τραγουδάμε, θα τα ακούνε και τα παιδιά και θα τα μαθαίνουν, Μαρία μου – και μιλάνε στην καρδιά, άρα πάντα θα τα αγαπάμε….

  13. Eτσι, έτσι..

    Οσο καλός κι αν ειναι ο τραγουδιστής, ο συνθέτης βάζει την ίδια του την ψυχή όταν λεει ο ίδιος το τραγούδι του.

    για όλους εννοώ, όχι μονο για τον (πολύ αγαπημένο) Λοίζο..

  14. Ξανάρθω για να σου χαρίσω αυτό:

    «Αχ χελιδόνι μου πώς να πετάξεις
    σ’ αυτόν το μαύρο τον ουρανό
    αίμα σταλάζει το δειλινό
    και πώς να κλάψεις και πώς να κλάψεις
    αχ χελιδόνι μου

    Αχ παλικάρι μου τα τρένα φύγαν
    δεν έχει δρόμο για μισεμό
    κι όσοι μιλούσαν για λυτρωμό
    πες μου πού πήγαν πες μου που πήγαν
    αχ παλικάρι μου

    Άχου καρδούλα μου φυλακισμένη
    δε βγαίνει ο ήλιος που καρτεράς
    μόνο ο ντελάλης της αγοράς
    σε ξεκουφαίνει σε ξεκουφαίνει
    άχου καρδούλα μου»

    Κι’αλλα φιλιά
    κι’αλλη αγκαλιά
    στης Νατάσσας τη μεριά!

  15. Εχει γράψει και το πιο ωραίο ζειμπέκικο…. μπορεί να μην έχει στίχους αλλά τραγουδάει στην καρδιά μας… Καλησπέρα 😉

  16. @ Μαριλενομανταρίνι μου, 🙂

    @ Θαλασσινό μου νεκταρίνι, προσπαθώ να μπω στο blog σου και δεν μπορώ…τι έγινε;;;

    Το τραγούδι είναι από τα πιο αγαπημένα μου, και από τα πρώτα που έμαθα να τραγουδάω…

    @ Λαχανάκι μου, το Ζειμπέκικο της Ευδοκίας, ε;; Αύριο θα στο φέρω! 😉

    @ μελομένε μου, όταν γύρω μου «σκοτεινιάζει», έχω ανάγκη από αυτά που αγαπώ – να ρίχνουν φως…
    Καληνύχτα και σε σένα . 🙂

    @ Αγριο-Κερασο-Ζουζούνα μου, σε σένα ήμουν! Ελήφθη, και θα απαντηθεί εντός των ημερών, όβερ! 🙂

  17. Επειδή τίποτα δεν πάει χαμέο, αλλά εσύ είσαι ένα χαμένο…αντε να πω και κάτι καλό…ΠΟΛΥ ωραίο ποστ.
    Σου πήρε ώρα ε;;; Μέρα ολόκληρη μήπως;;; 😉
    Θαλασσινούλα χρόνια πολλάααααααα!

  18. Νατάσσακι μου ήρθε! Ζαζεψε ο μπλογκερ! Μπήκα το μεσημέρι να ανεβάσω μια φωτό με καλτσούνια και έγινε πανωλεθρία. Ανέβασα νεο ποστ όπου φαίνονται σχόλια! Τι να πω! Αλλά αφού πήρα τις ευχές σας δεν πτοούμαι! Ενα γλυκό βράδυ να έχεις χελιδόνι μου 😉

  19. Πολύ καλό πόστ!Ενας άνθρωπος με ουσία που ευτηχώς ακούγετε ακόμα αλλά δυστηχώς δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει κι άλλος…
    Καλό βράδυ!

  20. @ Πεπονοαδερφέ, είπες καλό για μένα;;;
    (να γραφτεί στα πρακτικά – να το κρατήσω σε back-up, μην το χάσω! 😆 )

    Από χθες το βράδυ το είχα έτοιμο, βρε !

    @ Θαλασσομπερδεμένη μου, το δικό σου τζέρτζελο όμως… (ακόμα γελάω!) 😆

    @ θαλασσινό μου νεκταρίνι, ήρθε η σειρά σας ! κι εμάς μας κάνει νούμερα η WP δυο μέρες τώρα… Αλλά τις ευχές μας τις έχεις έτσι κι αλλιώς! 🙂
    (την πιατέλα μην ξεχάσεις! 😆 )

    @ tassoula μου, ακριβώς τα ίδια σκέφτομαι κι εγώ – και είναι κρίμα.

  21. Τι νε λέμε; Το μεγαθήριο που λέγετε Μάνος, ο Μάνος μας, αναπνέει ακόμα, κάπου ανάμεσα στους δίσκους και στα ραδιόφωνα.

    Τελικά, τίποτα που αξίζει δεν πάει χαμένο…

  22. Όταν βλέπετε να κλαίω
    κάπου μέσα μου πονεί
    πληγωμένο αηδονάκι
    που του πήραν τη φωνή

    Όταν βλέπετε να πίνω
    στης ταβέρνας τη γωνιά
    θέλω λίγο να ζεστάνω
    της καρδιάς την παγωνιά

    Κι όταν δείτε να γελάω
    σαν το ξέγνοιαστο παιδί
    σαν παλιά πως μ’ αγαπούσε
    στ’ όνειρο μου θα ‘χω δει

    To είχα γράψει και στο ημερολόγιό μου, όταν έγραψα για τη συναυλία της Χαρούλας για τον Μάνο, μέσα σε άλλα είπε πως΅πεθαίνει όποιος λησμονιέται, άρα ο Μάνος ζει»
    με τα τραγούδια του
    με εκείνη την ανατριχίλα που νοιώθεις κάθε φορά που ακούς ένα τραγούδι, που αγγίζει την ψυχή σου.

    Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος εχθές και τις επόμενες 3 Δευτέρες, έχει αφιέρωμα στην εκπομπή του στη ζωή και το έργο του Μάνου 🙂

  23. έτσι, έτσι, να μην ξεχνάμε… (σε έχω δει από χτες και ψάχνω κάτι έξυπνο να πω, αλλά δεν χρειάζονται έξυπνα. Να θυμόμαστε χρειάζεται…).

    μπονζούρια!

  24. Μπονζούρια? Πολύ μ΄άρεσε krot 🙂

    Μπονζούρια νονά μου 🙂 πραγματικά πολύ όμορφο πόστ…

    Περιμένω νέα, κι εδώ είμαστε, ναι?

    Μεγάλη αγκαλιά φιλενάδα μου 🙂

  25. Μια βαθιά υπόκλιση σε σένα και στο ποστ αυτό! Υπέροχο!
    Μπράβο ,
    νατασσάκι μου γλυκό που μας θυμίζεις αυτές τις τόσο σημαντικές ημερομηνίες.

    Υ.Γ Εχει Μάνο Λοίζο το Υoutube!!!
    Υ.Γ. 2 Μήπως ξέρεις αν μπορούμε να βρούμε κάποιο βίντεο με την Αρλέτα για να το ανεβάσουμε στο youtube?

  26. μόλις ανακάλυψα ότι χθες γιόρταζαν οι μισοί μου φίλοι

    υγ τράβηξα μια σύγχιση το χθες και σκόρπισε το μυαλό μου

    υγ να είναι όλες οι μέρες απίθανες
    υγ ακούς εκεί περίεργες..

  27. @ Χάρη μου,
    τίποτα που αξίζει δεν πάει χαμένο
    – για άρχισε να το λες πιο συχνά αυτό… 😉

    @ tassoula μου, καλημέρα – έρχομαι να δω τα κατορθώματα του Σβούρα σου…. 🙂

    @ Σταλαγματιά μου, ναι – υπέροχο το τραγούδι, όπως όλα – δεν μπορώ να ξεχωρίσω…

    Την είδα την εκπομπή εχθές – και θα δω και τις υπόλοιπες φυσικά! 🙂

    @ Καμηλιέρη μου

    (μερικές φορές μ’ αφήνεις άφωνη…. και συχνά καταλαβαίνεις περισσότερα από όσα θέλω να δείξω…
    Πώς το κάνεις, ε;; 😛 )

    @ Ροδακινάκι μου,
    αυτό που λες: να μην ξεχνάμε!
    Και το μπονζούρια, πολύ μ’ αρέσει !

    @ Έλενα, καλό μου αχλαδάκι,
    πολύ καλό αυτό το μπονζόυρια, τελικά!
    (θα τα πούμε, μόλις έχω νέα.)

    Φιλιά πολλά.

    @ Θαλασσινό μου νεκταρίνι, και τη δικιά μου!
    (Μεγάλωσες;; Είσαι σίγουρη;; )

    @ Κλέλια μου, ευχαριστώ πολύ – αν και είναι η δική σου ειδικότητα τα μουσικά ποστ – και είσαι άψογη σ’ αυτά.

    Δεν έχω ιδέα αν υπάρχει βίντεο με την Αρλέτα – ίσως σε κανένα αρχείο της ΕΡΤ, αν δεν το έχουν σβήσει…
    Στο youTube, πάντως, δεν υπάρχει τπτ, δυστυχώς!

    @ Τσαπερδονάκι μου, «περίεργες» σου λέω….
    Τώρα, καλές – κακές, θα δείξει..!

    υγ να κοιτάς τα εορτολόγια πιο συχνά! 🙂

    @ Ευχαριστώ, Βασίλη-πορτοκάλι μου!

  28. Αχ μικρό μου Νατασσάκι, σ’ευχαριστούμε για τα τραγούδια τα υπέροχα! Από τα πιο αγαπημένα τραγούδια για τις μελαγχολικές ώρες, σε στιγμές απελπισμένου έρωτα… Όλα σε θυμίζουν και Τίποτα δεν πάει χαμένο!!!! Α ρε Χαρούλα, τι ωραία που τον τραγουδούσες το Μάνο σου!!!

  29. Νατασσακι, καλά έκανες κι αναφέρθηκες στο Λοίζο. Ηταν , μεταξυ αλλων οικογενειακος φίλος.
    τα λεμε γιατί ακομη σερνομαι
    φιλια. Καλη δυναμη και σε σενα

  30. @ Ρόδι μου γλυκό (merci για το «μικρό» ! 🙂 )
    τον αγαπούσε πολύ το Μάνο της η Χαρούλα – μόνο να την έβλεπες στη συναυλία…

    @ Χάρη μου, ναι – και νομίζω πως σε σένα ταιριάζει τώρα 😉

    @ Ρίτσα μου είσαι τυχερή που έχεις γνωρίσει τόσο σπουδαίους ανθρώπους…
    Το ξέρω πως κουράστηκες πολύ αυτές τις μέρες – φιλιά, και καλή δύναμη.

    @ if.. igeneia, για να μην ξεχνάμε – μόνο αυτό.
    Ευχαριστώ, χαίρομαι που σου άρεσε. 🙂

    Καλημέρα σε όλους

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.