«…της ζωής το ρημαδιό!…»

Καλημέρα…

Ξανά «στα αγαπημένα» θα γυρίσω – μην «φωνάζετε», δεν μπορώ αλλιώς…..

Είναι πια γνωστό ότι αγαπώ τον Βάρναλη – και τον Ξυλούρη.

Συνδιασμός, λοιπόν σήμερα, με ένα από τα πιο αγαπημένα μου ποιήματα-τραγούδια, (πρέπει να ήμουν πολύ μικρή όταν το πρωτάκουσα, σε κασέτα στο αυτοκίνητο, σε ταξίδι)

Η Μπαλάντα του Κυρ- Μέντιου

Δε λυγάνε τα ξεράδια
και πονάνε τα ρημάδια!
Κούτσα μια και κούτσα δυο
της ζωής το ρημαδιό!

Mεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι,
ούλοι: δούλοι, αφεντικό
και μ’ φήναν νηστικό.

Eίκοσι χρονώ γομάρι
σήκωσα όλο το νταμάρι
κι’ έχτισα, στην εμπασιά
του χωριού, την εκκλησιά.

Kι’ ο παπάς με την κοιλιά του
μ’ έπαιρνε για τη δουλειά του
και μου μίλαε κουνιστός:
«Σε καβάλησε ο Χριστός!

Δούλευε για να στουμπώσει
όλ’ η Χώρα κι’ οι καμπόσοι.
Μη ρωτάς το πώς και τί,
να ζητάς την αρετή!
-Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!
-Ντράπου! Τις προγόνοι ντράπου!
-Αντραλίζομαι!… Πεινώ!…
-Σούτ! θα φας στον ουρανό!»

Aν το δίκιο θες, καλέ μου,
με το δίκιο του πολέμου
θα το βρης. Οπου ποθεί
λευτεριά, παίρνει σπαθί.

Mη χτυπάς τον αδερφό σου-
τον αφέντη τον κουφό σου!
Και στον ίδρο το δικό
γίνε συ τ’ αφεντικό.

Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο
χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Αν ξυπνήσεις, μονομιάς
θα ‘ρτη ανάποδα ο ντουνιάς.

Kοίτα! Οι άλλοι έχουν κινήσει
κι’ έχ’ η πλάση κοκκινήσει
κι’ άλλος ήλιος έχει βγη
σ’ άλλη θάλασσ’, άλλη γης».

(Ολόκληρο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ. )

Στην αρχή δεν είχα καταλάβει τι λέει…ποιος είναι ο κυρ-Μέντιος, και γιατί μιλάει έτσι;;; (απορίες 8χρονου – τις ίδιες έβαλε κι ο γιος μου…) Όταν μου εξήγησε ο μπαμπάς – αυτόν είχα για εγκυκλοπαίδεια πάντα! – λυπήθηκα πολύ για το καημένο το γαϊδουράκι, που το ταλαιπωρούσαν έτσι….

…όταν, μεγαλώνοντας, διάβασα πια το ποίημα, λυπήθηκα ξανά, που ΜΑΣ ταλαιπωρούσαν έτσι…..

* * * Το ότι δεν γράφω κάθε μέρα για τις πυρκαγιές (που συνεχίζουν!), τους ανθρώπους που χάθηκαν και τις ζημιές που έγιναν, δεν σημαίνει ότι το ξέχασα, ούτε ότι έπαψα να το σκέφτομαι, ούτε ότι θα το ξεχάσω ποτέ….. αλλά η ζωή δεν σταμάτησε….και δεν μπορώ να σταματήσω κι εγώ….. και αυτά είναι η «άμυνά» μου, και ο τρόπος για να πάω παραπέρα, και να μπορέσω να συνεχίσω να χαμογελάω και στ’ αλήθεια….

Καλημέρα.

Η Μπαλάντα του κυρ-Μέντιου, με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη, σε μουσική Λουκά Θάνου

και

σε απαγγελία από το Δάσκαλο….