Αντί για (πολλά) λόγια

Κοντεύουν 40, κιόλας, μέρες…από τότε. Δεν θέλω να γράψω πολλά – δεν αντέχω, έτσι κι αλλιώς.


Θέλω μόνο να θυμίσω τι έγινε….


Θα είμαι σε λίγο εκεί – δεν ξέρω τι θα δω, δεν ξέρω τι θα ακούσω, δεν ξέρω πόσα θα αντέξω.

Ξέρω πως θα με πονάει…
Ξέρω πως δεν θα ξεχάσω.
Ξέρω πως δεν θα τα παρατήσω.
Ξέρω πως το χρωστάω – σ’ αυτούς, και σ’ αυτά που χάθηκαν.Και στο γιο μου – που δεν θα μπορέσει να περπατήσει στα δάση που περπατούσα. Και στον εαυτό μου…

Θα τα πούμε πάλι τη Δευτέρα.

Καλημέρα.

Advertisements

Μπομπιράκια στη θάλασσα…

Δεν έχω ξεφύγει ακόμα από το «ροζ» κλίμα της μπεμπούλας – και πώς να το κάνω, άσε που δεν θέλω κιόλας, η «σεια»…!

Αλλά έχω κι άλλες υποχρεώσεις, και μια απάντηση χρωστάω στον melomeno και στη νατάσσα

Να θυμηθούμε, λέει, παιδικά καλοκαίρια στη θάλασσα.

Η αγάπη μου για τη θάλασσα είναι πια γνωστή – από βρέφος, όταν την πρωτοάκουσα θαρρώ, ξεκίνησε…

Και συνεχίστηκε. Βοηθάει και η καταγωγή – του μπαμπά Κρήτη, της μαμάς το πατρικό στη Ηλεία – είχαμε «στενή επαφή» από τα πρώτα χρόνια. Και να οι αποδείξεις:

στο καροτσάκι - 2 μηνών άνθρωπος !

εδώ, όταν είχα αποφασίσει να κάνω καριέρα μοντέλου
(μετά το μετάνιωσα)

 ΚΑΙ σωσίβιο, ΚΑΙ βατραχοπέδιλα!!!!!

Και σας βάζω και του χαζομπαμπά Πεπονο-Μάνου – δεν τον βλέπω να προλαβαίνει να παίξει, αλλά και να θελήσει, έχει κι άλλες φωτογραφίες το συρτάρι…!

Με το σκουφί – μόδα της εποχής – και ο Μάνος μικρούλης…

κι εδώ μόνο του το Πεπόνι –

στα πόδια του φαίνεται το «καρπούζι στη θάλασσα για να παγώσει»….. ! 🙂

Πάλι δεν ξέρω ποιος έχει παίξει – όποιος θέλει να το συνεχίσει το παιχνίδι, να το πει!

Ροζ…!

…έγιναν τα πάντα στη ζωή μας σήμερα!

Επιτέλους – μετά από ατέλειωτη αναμονή, που κράτησε 9 μήνες

(γιατί μας φάνηκαν αιώνες;;; )

ήρθε η μικρή, να μας ομορφύνει λίγο τις μέρες – το είχαμε μεγάλη ανάγκη στην οικογένεια…!

Δεν την είδα ακόμα από κοντά – είμαι στη δουλειά, γρουμφ! – αλλά στις φωτογραφίες με το MMS δείχνει κούκλα! (και μην ακούσω ΛΕΞΗ για τις κουκουβάγιας το παιδί-δίκιο θα έχετε, αλλά ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΜΩΡΟ ! ! ! 😀 )

Είναι 3,2 κιλά, 51 εκατοστά, απόλυτα υγιής και σε λίγο θα την πάνε κοντά στη χαζομαμά και τον (εντελώς, όμως) χαζο-Πεπονο-μαπμπά της…

(θα απο-χαζέψει ΕΝΤΕΛΩΣ το Πεπόνι, από δω και πέρα-σας προειδοποιώ, μην λέτε ότι δεν ενημέρωσα ! 😉 )

Μόλις πάω να τη δω, θα της χαρίσω…

 

μια αγκαλιά λουλούδια – να ζει πάντα μ’ αυτά, και μέσα σ’ αυτά…

ένα αρκουδάκι να της κάνει παρέα τα βράδια-του έχω μάθει και θα της πει τις πιο όμορφες ιστορίες…


και μια κουβερτούλα να την ζεστάνει – έβαλε ψύχρα πια…

Μα θα της δώσω κι άλλα – την πιο μεγάλη μου αγκαλιά, το πιο μεγάλο μου φιλί, το πιο γλυκό μου νανούρισμα, το πιο τρυφερό μου βλέμμα…

Να μας ζήσει, Πεπονο-αδερφέ μου!

(Αναστασία κουράγιο! τρία μωρά στο σπίτι είναι πολλά, το ξέρω, μα έχεις ελπίδες…τα δύο μικρά θα μεγαλώσουν γρήγορα – για το μεγάλο, να το πάρεις απόφαση, νομίζω! )

************

*Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας, που μας αντέξατε τόσες μέρες με την εμμονή μας στο θέμα… Έχετε μεγάλη υπομονή, το ομολογώ! 😀

*πολλά – ξεχωριστά – ευχαριστώ στην Αγριοκερασοζουζούνα, στην aa-duck (παπάκι μουυυ), στη Μαριλένα, στην Έλενα, την tassoula, και τη Μαρία για τις γλυκές τους αφιερώσεις…! Και τον melomeno, για την όμορφη νεράιδα που μας έστειλε, για να την προσέχει! 😀

*Και ευχαριστώ – πάλι, ναι! – και όσους μας έστειλαν την αγάπη τους με mail ή από το τηλέφωνο (και δεν «κατάφεραν» να ευχηθούν εδώ, για οποιοδήποτε λόγο )

*κι άλλο ένα ευχαριστώ στην αγαπημένη μου «χάκερ» που θα το ανεβάσει ενώ εγώ είμαι εκτός σύνδεσης!-να μάθεις πεπόνι! 😀

Another Day…

…in Paradise (???)

……

«Oh lord, is there nothing more anybody can do
Oh lord, there must be something you can say

You can tell from the lines on her face
You can see that shes been there
Probably been moved on from every place
cos she didn’t fit in there

Oh think twice, its another day for
you and me in paradise
«

Phil Collins

Another Day in Paradise – 1989: …But Seriously

(Οι Τρίτες είναι λίιιιγο καλύτερες – μα όλες οι μέρες είναι «δύσκολες» όταν είσαι στην αναμονή…)

Σαν σήμερα…

…το 1936… γεννιέται ο μαριονετίστας Τζιμ Χένσον, ο δημιουργός του «Muppet Show«.

(εδώ η επίσημη σελίδα τους)

Καλημέρα, καλή εβδομάδα 🙂

(είπα να βάλω χαμόγελο – μισώ τις Δευτέρες! )

Zorro ή Don Diego de la Vega ?

Η ΑγριοκερασοΖουζούνα μας κάλεσε να παίξουμε – παιχνίδι για «κορίτσια» , κυρίως…

και να διαλέξουμε, λέει, ανάμεσα στο Ζορρό και τον Δον Ντιέγκο.

Δεν μου αρέσουν τα διλήμματα (συνήθως προτιμώ την τρίτη απάντηση… γενικά, στη ζωή μου) . Επειδή όμως οι περισσότερες έγραψαν για το Ζορρό , ή προτίμησαν το συνδυασμό και των δύο, θα πάρω θέση.

Λοιπόν, εγώ τώρα προτιμώ τον Don Diego (πνεύμα αντιλογίας, πάντα!)

Αλλά δεν είναι διαφωνία για τη διαφωνία – «στείρα αντιπολίτευση», για να είμαι και στο πνεύμα των ημερών – όοοοοχι….. Είναι που, σ’ αυτή τη φάση της ζωής μου, δεν θέλω περιπέτειες. Θέλω ηρεμία.

Και ο Don Diego μάλλον αυτό είναι: ο άνθρωπος που θα είναι πάντα εκεί, για σένα – ήσυχος, γλυκός, τρυφερός… Θα σου μιλήσει όμορφα, θα σου χαρίσει λουλούδια, θα σε κοιτάξει στα μάτια – ίσως σου τραγουδήσει κιόλας, ή μπορεί να σου πει ένα ποίημα… Δεν λέω, καλός ο μασκοφόρος ήρωας, που «σώζει και τον κόσμο από τους κακούς» (εγώ προτιμούσα τον Ρομπέν των Δασών), αλλά πάντα λείπει… Προτιμώ τη σιγουριά του Don Diego, λοιπόν – κυρίως, γιατί δεν μου αρέσουν οι «μάσκες»…

Και επειδή δεν προλαβαίνω πια να δω ποια/ποιος έχει παίξει – γρουμφ! ακόμα δεν η σύνδεση στη δουλειά! – ας πάρει πρόσκληση όποια/όποιος θέλει.

Καλημέρα – ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Παρασκευή!!! 🙂

Επί Ασπαλάθων…

Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού.

πάλι με την άνοιξη.

Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες

το κόκκινο χώμα και οι ασπάλαθοι

δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια

και τους κίτρινους ανθούς.

Απόμερα οι αρχαίες κολόνες,

χορδές μιας άρπας που αντηχούν

ακόμη…

Γαλήνη

-Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;

Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού

τ’ αυλάκια.

τ΄ όνομα του κίτρινου θάμνου

δεν άλλαξε από κείνους τους καιρούς.

Το βράδυ βρήκα την περικοπή:

«τον έδεσαν χειροπόδαρα» μας λέει

«τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν

τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν

απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους

και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο κουρέλι».

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του

Ο Παμφύλιος ο Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος

31 του Μάρτη 1971

Δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί τριγυρνά στο μυαλό μου, μέρες τώρα, αυτό το ποίημα… Ας είναι. Ευκαιρία να το μοιραστώ μαζί σας, σήμερα – σαν σήμερα «έφυγε» ο Γιώργος Σεφέρης, το 1971. Δεν νομίζω ότι μπορώ να γράψω κάτι για τον Σεφέρη – αγαπώ τα ποιήματά του, και αγάπησα πολύ και την Έρημη Χώρα του Έλιοτ, από τη μετάφρασή του… Ακόμα, έμαθα να γράφω το τρένο με «ε», επειδή εκείνος το έγραφε έτσι….

Θα βρείτε ένα πολύ καλό αφιέρωμα εδώ, για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του.Μια σελίδα, επίσης, αφιέρωμα, από το BBC. Ακόμα, μια ενδιαφέρουσα σελίδα με βιογραφία και βιβλιογραφία – που περιέχει και ηχητικά αποσπάσματα. Η σελίδα με το βιογραφικό του από το ίδρυμα Νόμπελ… Και ένα ενδιαφέρον άρθρο του Οκτάβ Μερλιέ :Ο Γιώργος Σεφέρης και ο Ελληνισμός


Ακούστε : Απαγγελίες, από τον ίδιο τον ποιητή

Η Στέρνα

Επιφάνεια 1937 (από το Σχέδια για ένα καλοκαίρι)

Στο παρά πέντε, κυριολεκτικά, είδα και το αφιέρωμα του Ίνδικτου με το » Ο τόπος μας είναι κλειστός» – υπέροχο….

Καλημέρα.