Αντί για (πολλά) λόγια

Κοντεύουν 40, κιόλας, μέρες…από τότε. Δεν θέλω να γράψω πολλά – δεν αντέχω, έτσι κι αλλιώς.


Θέλω μόνο να θυμίσω τι έγινε….


Θα είμαι σε λίγο εκεί – δεν ξέρω τι θα δω, δεν ξέρω τι θα ακούσω, δεν ξέρω πόσα θα αντέξω.

Ξέρω πως θα με πονάει…
Ξέρω πως δεν θα ξεχάσω.
Ξέρω πως δεν θα τα παρατήσω.
Ξέρω πως το χρωστάω – σ’ αυτούς, και σ’ αυτά που χάθηκαν.Και στο γιο μου – που δεν θα μπορέσει να περπατήσει στα δάση που περπατούσα. Και στον εαυτό μου…

Θα τα πούμε πάλι τη Δευτέρα.

Καλημέρα.

Μπομπιράκια στη θάλασσα…

Δεν έχω ξεφύγει ακόμα από το «ροζ» κλίμα της μπεμπούλας – και πώς να το κάνω, άσε που δεν θέλω κιόλας, η «σεια»…!

Αλλά έχω κι άλλες υποχρεώσεις, και μια απάντηση χρωστάω στον melomeno και στη νατάσσα

Να θυμηθούμε, λέει, παιδικά καλοκαίρια στη θάλασσα.

Η αγάπη μου για τη θάλασσα είναι πια γνωστή – από βρέφος, όταν την πρωτοάκουσα θαρρώ, ξεκίνησε…

Και συνεχίστηκε. Βοηθάει και η καταγωγή – του μπαμπά Κρήτη, της μαμάς το πατρικό στη Ηλεία – είχαμε «στενή επαφή» από τα πρώτα χρόνια. Και να οι αποδείξεις:

στο καροτσάκι - 2 μηνών άνθρωπος !

εδώ, όταν είχα αποφασίσει να κάνω καριέρα μοντέλου
(μετά το μετάνιωσα)

 ΚΑΙ σωσίβιο, ΚΑΙ βατραχοπέδιλα!!!!!

Και σας βάζω και του χαζομπαμπά Πεπονο-Μάνου – δεν τον βλέπω να προλαβαίνει να παίξει, αλλά και να θελήσει, έχει κι άλλες φωτογραφίες το συρτάρι…!

Με το σκουφί – μόδα της εποχής – και ο Μάνος μικρούλης…

κι εδώ μόνο του το Πεπόνι –

στα πόδια του φαίνεται το «καρπούζι στη θάλασσα για να παγώσει»….. ! 🙂

Πάλι δεν ξέρω ποιος έχει παίξει – όποιος θέλει να το συνεχίσει το παιχνίδι, να το πει!

Ροζ…!

…έγιναν τα πάντα στη ζωή μας σήμερα!

Επιτέλους – μετά από ατέλειωτη αναμονή, που κράτησε 9 μήνες

(γιατί μας φάνηκαν αιώνες;;; )

ήρθε η μικρή, να μας ομορφύνει λίγο τις μέρες – το είχαμε μεγάλη ανάγκη στην οικογένεια…!

Δεν την είδα ακόμα από κοντά – είμαι στη δουλειά, γρουμφ! – αλλά στις φωτογραφίες με το MMS δείχνει κούκλα! (και μην ακούσω ΛΕΞΗ για τις κουκουβάγιας το παιδί-δίκιο θα έχετε, αλλά ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΜΩΡΟ ! ! ! 😀 )

Είναι 3,2 κιλά, 51 εκατοστά, απόλυτα υγιής και σε λίγο θα την πάνε κοντά στη χαζομαμά και τον (εντελώς, όμως) χαζο-Πεπονο-μαπμπά της…

(θα απο-χαζέψει ΕΝΤΕΛΩΣ το Πεπόνι, από δω και πέρα-σας προειδοποιώ, μην λέτε ότι δεν ενημέρωσα ! 😉 )

Μόλις πάω να τη δω, θα της χαρίσω…

 

μια αγκαλιά λουλούδια – να ζει πάντα μ’ αυτά, και μέσα σ’ αυτά…

ένα αρκουδάκι να της κάνει παρέα τα βράδια-του έχω μάθει και θα της πει τις πιο όμορφες ιστορίες…


και μια κουβερτούλα να την ζεστάνει – έβαλε ψύχρα πια…

Μα θα της δώσω κι άλλα – την πιο μεγάλη μου αγκαλιά, το πιο μεγάλο μου φιλί, το πιο γλυκό μου νανούρισμα, το πιο τρυφερό μου βλέμμα…

Να μας ζήσει, Πεπονο-αδερφέ μου!

(Αναστασία κουράγιο! τρία μωρά στο σπίτι είναι πολλά, το ξέρω, μα έχεις ελπίδες…τα δύο μικρά θα μεγαλώσουν γρήγορα – για το μεγάλο, να το πάρεις απόφαση, νομίζω! )

************

*Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας, που μας αντέξατε τόσες μέρες με την εμμονή μας στο θέμα… Έχετε μεγάλη υπομονή, το ομολογώ! 😀

*πολλά – ξεχωριστά – ευχαριστώ στην Αγριοκερασοζουζούνα, στην aa-duck (παπάκι μουυυ), στη Μαριλένα, στην Έλενα, την tassoula, και τη Μαρία για τις γλυκές τους αφιερώσεις…! Και τον melomeno, για την όμορφη νεράιδα που μας έστειλε, για να την προσέχει! 😀

*Και ευχαριστώ – πάλι, ναι! – και όσους μας έστειλαν την αγάπη τους με mail ή από το τηλέφωνο (και δεν «κατάφεραν» να ευχηθούν εδώ, για οποιοδήποτε λόγο )

*κι άλλο ένα ευχαριστώ στην αγαπημένη μου «χάκερ» που θα το ανεβάσει ενώ εγώ είμαι εκτός σύνδεσης!-να μάθεις πεπόνι! 😀