Θάλασσες, καράβια…



Πάντα, όταν ήμουν «κάπως» γύριζα στα αγαπημένα μου: ποιήματα, τραγούδια, εικόνες… Μάλλον βοηθάνε για να «ξεφύγεις» – να αδειάσει, όσο μπορεί, το μυαλό, να περπατήσει σε γνώριμα μονοπάτια, χωρίς να προσπαθεί πολύ… Ίσως γιατί αυτά που σκέφτομαι και δεν μπορώ να «πω» τα είπανε για μένα αυτοί που αγαπάω…

Είναι, λοιπόν κανα-δυό μέρες τώρα, που έχει γεμίσει το μυαλό μου καράβια και θάλασσες – μάλλον γιατί δεν τη χάρηκα φέτος, δεν πρόλαβα να «βουτήξω» όπως ήθελα, στην μεγάλη «αγαπημένη»…να καθαρίσω, να ξαναγεμίσω, να λυτρωθώ όπως πάντα… και δεν έκανα καθόλου ταξίδι με καράβι, που πάντα μ’ αρέσει.

Γνωρίζω κάτι, που μπορούσε, βέβαια, να σας σώσει.
Εγώ που δε σας γνώρισα ποτέ… Σκεφτήτε… Εγώ.
Ένα καράβι… Να σας πάρει, Καίσαρ… Να μας πάρει…
Ένα καράβι, που πολύ μακριά θα τ’ οδηγώ.

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΚΑΙΣΑΡΑ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ,

του Νίκου Καββαδία

[σας έχω πει ότι κάποτε ήθελα να γίνω ασυρματίστρια, και να ταξιδεύω;]


«Ηταν ένα μικρό καράβι». Εργο του Γιάννη Κόττη ( 1998 )

Καράβια και θάλασσες, λοιπόν – κι η Ελλάδα, ένα καράβι κι αυτή, που ταξιδεύει. Που πάει; Θα δείξει…

Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες «βίρα μάινα»

Την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ’ τις δυο μεριές

Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ’ όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο ναύτη πονηρό

Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς

Έλα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο

Χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε

Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!

Έτσι λέει ο αισιόδοξος Ελύτης, στο Τρελοβάπορο...μα αυτόν τον Ήλιο, τον Ηλιάτορα, εγώ γιατί δεν μπορώ να τον δω, τώρα τελευταία;

Θα μείνω κι εγώ μαζί σας μες στη βάρκα
Ύστερα απ’ το φριχτό ναυάγιο και το χαμό
Το πλοίο βουλιάζει τώρα μακριά
(Πού πήγαν οι άλλες βάρκες; ποιοί γλιτώσαν;)
Εμείς θα βρούμε κάποτε μια ξέρα
Ένα νησί ερημικό όπως στα βιβλία
Εκεί θα χτίσουμε τα σπίτια μας
Γύρω γύρω απ’ τη μεγάλη πλατεία
Και στη μέση μια εκκλησιά.
Θα κρεμάσουμε μέσα τη φωτογραφία
Του καπετάνιου μας που χάθηκε —ψηλά ψηλά—
Λίγο πιο χαμηλά του δεύτερου, πιο χαμηλά του τρίτου
Θ’ αλλάξουμε τις γυναίκες μας και θα κάνουμε πολλά παιδιά
Κι ύστερα θα καλαφατίσουμε ένα μεγάλο καράβι
Καινούριο, ολοκαίνουργο και θα το ρίξουμε στη θάλασσα –
Θά ’χουμε γεράσει μα θα μας γνωρίσουνε.
Μόνο τα παιδιά μας δε θα μοιάζουνε μ’ εμάς.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ, Το Ναυάγιο
Μάλλον αυτό μου πάει πιο καλά, τώρα…
Δεν ξέρω, θα δείξει…μα θα πρέπει να περάσει καιρός.
Καλημέρα.
(το τραγούδι είναι το Ένα Καράβι, με το Βασίλη, σε μουσική και στίχους του Αλέξανδρου Δήμα – πολύ θα ήθελα να ήμουν σ’ αυτό! )

71 thoughts on “Θάλασσες, καράβια…

  1. ΑΑΑΑΑΑ! Νατάσσα! Στο μυαλό μου ήσουν! Για πέρνα και από το σπιτικό μου να δείς τι σε περιμένει!!

    καλημέρα και πάλι!

  2. {:)))))))))))) Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μοιάζουμε … Αυτό με το ασυρματίστρια , ακριβώς!!!! (φάδερ καπετάνιος!) }

    Kαι εγώ στην θάλασσα κοιτάζω/γυρνάω πάντα. Θα περάσει ο καιρός…

    φιλί -Καλημέρα

  3. Μας τελειώνουν τα καταφύγια γύρω, και τ΄αναζητάμε μέσα. Έτσι είναι αυτά…

    Πες μου πού και πότε!
    Και σαλπάρουμε …:)

    Σ’ αγαπάω πολύ φιλενάδα μου.
    Ε.

  4. @ Θαλασσινό μου νεκταρίνι,
    σιγά που δεν θα αγαπούσαμε τον Ελύτη! – κι όχι μόνο εμείς…
    Ψάχνω συνήθως για «φως» στα ποιήματά του, για ήλιο, για θάλασσα…

    Τα μεγάλα πνεύματα…. 😉

    @ KVούλα μου! Το είπαμε-πάλι;;;;
    (που θα τελειώσουν τα κοινά μας δεν ξέρω!!! )

    Καλημέρα

    σμακ! 🙂

    @ Έλενα,καρδούλα μου, θα σου πω – έτσι θα σ’ αφήσω;;;
    Θα χρειαστούμε μεγάλο καράβι, μάλλον…είμαστε πολλοί…!

    κι εγώ, φιλενάδα. Φιλιά. 🙂

    @ Νεράντζι μου,
    τα φοβήθηκα τα «ναυάγια» – θα ήθελα και το Σπασμένο καράβι» του Σκαρίμπα,που τ’ αγαπαάω, αλλά είπαμε να βρούμε ήλιο, όχι να χάσουμε κι αυτόν που έχουμε…. Αλλη φορά.

    Το ναυάγιο της κυβέρνησης εσύ κι εγώ το βλέπουμε, έτσι κι αλλιώς-οι υπόλοιποι όμως; (δες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις)
    και , το θέμα είναι, να μην μας παρασύρει μαζί της, ε;;; 😉

    Καλά, με φαντάζεσαι μαρκόνισα;;; Με είχε «πιάσει» όταν άρχισα να διαβάζω Καββαδία, αλλά τελικά δεν μου βγήκε.. Φαντάζεσαι ; 🙂

    Καλημέρα σε όλους σας – μακάρι να είναι καλύτερη σήμερα.

  5. Παράθεμα: , ...
  6. O σωστός τίτλος θα ήταν «θάλασσες, καράβια, ναυάγια»… Για να συμπεριλάβει και το μεγάλο «ναυάγιο» της κυβέρνησης στις πύρινες θάλασσες του φετινού καλοκαιριού.
    ——
    Μαρκόνισα , ε;
    Για πες… Γιατί τελικά δεν έγινες ασυρματίστρια;
    Το σκέφτεσαι να έγραφες ποστ εν πλω σε κάποιο ωκεανό;

  7. Οι ομοϊδεάτες, μια παρέα γίναμε. 4η στις εισαγωγικές στην σχολή, τα μάτια κάτω απο 6/10 όραση, έμεινε όνειρο. Εκλεισε το επάγγελμα. Απο τότε τραγουδώ συνεχώς «ήταν ένα μικρό καράβι, που ήταν αααταξίδευτο, οε, οέ, οέ, οέ»….. και μου απαλύνει το όνειρο. φιλιά και καλημέρες

  8. Καλημέρα γλυκοπατατο κλπ κλπ (έτσι θα σε λέω μέχρι να το αλλάξεις!!!). Η θάλασσα είναι η καλύτερη γιατρειά!! Τα πέρνει όλα, τα ξεπλένει όλα…

  9. Θάλασσα, πικροθάλασσα
    γιατί να σ’ αγαπήσω

    Ο Λοίζος ειναι ο δικός μου αγαπημένος.
    Ησυχος, χωρίς φανφάρες και κραυγές, τραγούδησε τη θάλασσα με τον δικό του τρόπο.

    Καλημερα Νατασάκι.
    Θες το «ηταν ένα μικρό καράβι» με ραφαηλένια φωνή να στ’ ανεβάσω;

  10. Παιδί του βουνού (ακούγετε σαν ειρωνία στα αυτιά μου πια) και του χειμώνα αλλά η θάλασσα μόνο με ηρεμεί. Και φέτος σαν να μην πρέπει να ηρεμήσω, δεν πήγα καθολου…

  11. Την λατρεύω τη θάλασσα. Ούτε εγώ την χάρηκα όσο θα ήθελα φέτος. Κι όλο την σκέφτομαι -ιδίως από όταν γύρισα κι έχω κλειστεί σε τέσσερις τοίχους και διαβάζω.

    Λατρεύω την μελαγχολία της, την ελευθερία της, την αγριάδα της, την μητρική γλυκύτητά της, την ηρεμία της…

    Καλημέρα!

  12. Στο στήθος μου η πληγή ανοίγει πάλι
    όταν χαμηλώνουν τ’ άστρα και συγγενεύουν με το κορμί
    μου
    όταν πέφτει σιγή κάτω από τα πέλματα των ανθρώπων.

    Αυτές οι πέτρες που βουλιάζουν μέσα στα χρόνια ως πού
    θα με παρασύρουν;
    Τη θάλασσα τη θάλασσα, ποιος θα μπορέσει να την εξαν-
    τλήσει;
    Βλέπω τα χέρια κάθε αυγή να γνέφουν στο γύπα και
    στο γεράκι
    δεμένη πάνω στο βράχο που έγινε με τον πόνο δικός μου,
    βλέπω τα δέντρα που ανασαίνουν τη μαύρη γαλήνη των
    πεθαμένων
    κι έπειτα τα χαμόγελα, που δεν προχωρούν, των αγαλ-
    μάτων.

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ (1900-1971), «Ανδρομέδα», Μυθιστόρημα, κ΄

  13. Μόνο στην εικόνα της θάλασσας ηρεμώ, αδειάζει εντελώς το μυαλό μου…
    Ακόμα και φουρτουνιασμένη τη λατρεύω…
    Καλημέρα μας!

  14. γλυκοπατατακι μου;
    μπορω να ειμαι για λιγο ασχετη και εκτος θεματος;
    στου Λεων υπηρξε μια προτασις!
    αλλα εγω εχω μια απορια…
    το κοκκινο με τι αλλο χρωμα ταιριαζει;;;;🙂

  15. » Πάντα, όταν ήμουν “κάπως” γύριζα στα αγαπημένα μου: ποιήματα, τραγούδια, εικόνες… Μάλλον βοηθάνε για να “ξεφύγεις” «.

    Δεν σε βοηθάνε απλά να ξεφύγεις, αλλά το μυαλό μας είναι φτιαγμένο για αυτά. Και επειδή βρίσκει το γνώριμό του έδαφος, νιώθει άνετα.

  16. Ax Νατάσα μου γλυκεια, θα κολυμπήσουμε και εμεις… ας κάνει κρύο… εμεις θα κολυμπάμε στην μεγάλη αγαπημενη! Και κάπου εκει θα σκαρφαλώσουμε σε ενα καραβακι, για να βουτηξουμε με κλειστη μυτη και ποδια καρεκλακι… σαν παιδια, ξανα🙂

  17. Εγώ πραγματικά εύχομαι το σκεπτόμενο παιδί σου να έχει εξίσου σκεπτόμενους συμμαθητές. Να μην τα μαθαίνουν μόνο άχρηστα πράγματα αλλά και πως να σέβονται τον εαυτό τους και τους γύρω τους και πως να λειτουργούν συλλογικά. Όχι σαν τη δικιά μου τη γενιά του 82-83 που΄γραφόταν στη σχολή στη ΔΑΠ και στην ΠΑΣΠ για να πηγαίνει τζάμπα στα μπουζούκια. Από μικρά τα αρχίζουν με τα ρουσφέτια.

  18. @ zouzouna: καλώς όρισες! Κι εσύ, ε;;;
    κι εγώ τραγουδάω τέτοια, ότι έχει θάλασσα μέσα…Απωθημένα…!

    @ Λαχανάκι μου, το ξανάκανα το γλυκοπατατο κλπ, ήδη είμαι καλύτερα! Κι εσύ, ε;;; Φιλάκι 🙂

    @ Μανταρίνι μου,

    Τον Σεβάχ, και ειδικά με τη φωνή του Λοϊζου, τον λατρεύω….και τον άκουσα – ευτυχώς – σε συναυλίες, και το θυμάμαι ακόμα….

    Και φυσικά έρχομαι να ακούσω το «βιονέο» – τσιμπιά να της δώσεις! 🙂

    @ tassoula μου, είδες…κι εμεις.Πως θα βγάλουμε το χειμώνα, δεν ξέρω….
    Φιλάκι στο Σβούρα σου, καιρό έχω να δω νέα του🙂

    @ Πεπόνι, το ξέρω… μαζί μεγαλώσαμε, αν θυμάσαι!🙂

    @ Μαργαριτούλα μου, πως αλλιώς… γυρνάμε από κει που ξεκινήσαμε, στην αγκαλιά της….
    Καλημέρα και σε σένα 🙂

  19. @ drunk tank , και ο Σεφέρης – πως αλλιώς;;;

    Τη θάλασσα τη θάλασσα, ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει;

    αγαπημένος από χρόνια…

    Καλώς όρισες στην παρέα μας 🙂

    @ σταλαγματιά μου, κι εγώ το ίδιο… και τώρα το χρειάζομαι πολύ, πιο πολύ από ποτέ στη ζωή μου 🙂

    @ κερασάκι μου, εσύ μπορείς να είσαι ότι θες!🙂
    Θα έρθω να δω στου Λέοντος – και το κόκκινο εμένα μου αρέσει με μαύρο, ή γκρι 🙂

    @ Ινδικτε,καλέ μου, τι να σου πω….
    Μ’ αρέσει πολύ η Bjork – το ξωτικό με την υπέροχη φωνή…

    Σ’ ευχαριστώ πολύ- πολύ ! 🙂

    Φιλιά, και να προσέχεις τώρα, ε;; Και να πάμε παρέα του χρόνου, με όλα τα πιτσιρίκια . (ούτε κι εμείς δεν κάναμε κανονικές διακοπές, αλλά κι εσείς… ) 😉

    @ hari μου, ακριβώς αυτό – συμφωνούμε απόλυτα πάλι. Καλή σου μέρα🙂

    @ ΚρεμμυδοΦάβα μου, εγώ και να την βλέπω μόνο, καλά νιώθω…αλλά το είπαμε, θα τις κάνουμε τις βουτιές μας παρέα!!! Και τι «σαν παιδιά ξανά», μήπως μεγαλώσαμε;;;; 😉

    @ Φουρφουράκι μου, εύχομαι κι εγώ και προσπαθώ – αυτό το παιδί μου είναι όλη μου η έννοια, το ξέρεις….και νομίζω πως αυτή η γενιά θα είναι καλύτερη από τις δικές μας (καλέ, το ’82 είσαι γεννημένο;;;; μικρούλι!!! 🙂 )

    @ αγαπημένο μου ακτινίδιο,

    από το πρωί δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτε άλλο – και μέρες τώρα, ξέρεις εσύ, είμαι με τα παλιά βιβλία μου αγκαλιά….. πάλι μαζί!

    Φιλιά πολλά, από όλους μας – κι ευχαριστώ.

  20. θα χαλάσω τη ροή της κουβέντας αλλά δεν πειράζει! Να μη νομίζεις! Εγώ είμαι σίγουρη ότι θα είναι καλύτερη γενιά!! Και το μότο του Καζαντζάκη που έχεις πάνω πάνω, εκτύπωσε το και βάλτο πάνω από την τουαλέτα να το βλέπει το παιδί κάθε μέρα και κάνε και μια εισήγηση να το βάλουν και στα σχολεία μπας και δούμε άσπρη μέρα!!!!

  21. Το μότο του Καζαντζάκη το βλέπει στην πράξη, Φουρφουράκι μου…και το καταλαβαίνει πολύ καλά, από τώρα! Και μόλις μπορέσει θα το διαβάσει, κιόλας…Τώρα για τα σχολεία…μόνο άν έχουν δασκάλους της προκοπής(πχ. Ρενάτα), ίσως να γίνει κάτι….
    (τι έχεις εσύ σήμερα;;; ποιός σε πείραξε;;;)

  22. Άσε άσε, συζητάμε όλη μέρα γενικώς με τον Ντοτ για όλα αυτά και καταλήξαμε ότι όλα ξεκινούν από τη μόρφωση και το σχολείο! Και σκεφτόμουν κι όλους αυτούς τους συμφοιτητές μου, τα λαμόγια και εκνευρίστηκα! Αλλά κατά τα άλλα είμαι καλά!!😀

  23. Πιστεύω πως είναι πιο πολύ το σπίτι… Έχω άαααπειρα παραδείγματα άριστων μαθητών που τα διάβαζαν μόνο για να τα διαβάσουν στο σχολείο…. (δεν εξαιρώ τον εαυτό μου για κάποια από αυτά😉 )

  24. Έλα ντε! Αυτό που το βάζεις;! Μακάρι και όλοι οι γονείς να μην σκέφτονταν μόνο το Πανεπιστήμιο (να ναι κι οτι να ναι) και το βόλεμα! Έχω πολλά τέτοια παραδείγματα!!Θα τα διαβιβάσω τα φιλιά σου αγαπημένη!😀

  25. @ Λαχανάκι μου, τα μαθήματα του σχολείου δεν έχουν καμία σχέση με την αληθινή παιδεία…

    εγώ τουλάχιστο, ότι έμαθα το χρωστάω σε δυο υπέροχους δασκάλους που είχα στο δημοτικό, που με έμαθαν να αγαπάω το διάβασμα – τη λογοτεχνία, κυρίως…

    κατα τα άλλα…. από το σχολείο λίγα θυμάμαι!😉

    @ Φουρφουράκι μου, μαζί γράφαμε! Νομίζω πως οι γονείς της δικής μας γενιάς θα είναι διαφορετικοί!😉

  26. @ Μαριλία μου, κι από δω!

    Και φιλάκι! 🙂

    @ ΚρεμμυδοΦάβα μου, σιγά!
    Εγώ το δήλωσα από την αρχή, πάντως: Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω– έχω και το τραγούδι στο προφίλ μου! 😉

    @ Λαχανάκι μου, μιλάς κι εσύ, μωρό παιδί, βρε;;;; 😉

  27. Ρε σεις, σε μπαχτσέ έπεσα;

    Νατασσάκι, είχα καθηγήτρια στη σχολή μου την πρώτη μαρκόνισα στην Ελλάδα. Μια υπέροχη κυρία. Μόνο που οι ασυρματιστές εδώ και πολλά χρόνια δεν υπάρχουν σαν ειδικότητα.

    (Το ξέρω πως στην χάλασα, μα έτσι είμαι. Χαχαχα)

  28. @ Λαχανάκι μου, 🙂

    @ Kaltso είμαστε φρουτολαχανικά εδώ μέσα – θα σε ενημερώσω… 😉

    Αλήθεια, ε;;; (το ήξερα βρε, τι νόμιζες! μπορεί να παίζουμε εδω μέσα, αλλά το ήξερα – δεν πρόλαβα, λέμε! )

  29. μια στιγμή δεν προσέχω σε αυτό το blog (ε καλά λίγο παραπάνω αλλά έτρεχα) και μετά πρέπει να διαβάσω όλα τα σχόλια! 🙂

  30. @ ΚρεμμυδοΦάβα μου και Λαχανάκι μου,
    σιγά μην πάμε παραπάνω!!!!!! 😉

    @ Πορτοκάλι μου, κι από μένα – πιο ορεινά, κάπως, αλλά που θα πάει…. 😉

    @ KVούλα μου, ενώ στο δικό σου!!!!!

    σμαααααααακ!🙂

  31. @ τσαπερδόνα μου, γιατί σε εντυπωσιάζει ;;;;
    Καταπληκτική δουλειά ήταν, όλο ταξίδια….

    @ ράσμπερυ καλό μου, κι εσύ τον Σεβάχ, ε;;
    (το έχω στο νου μου, πιο μετά, για το Λοϊζο – κι εγώ τον αγαπώ πολύ…)

    Φιλιά και στις δυο σας.

  32. Αντί άλλης απάντησης, ενας στιχος, κι ενας Σαβοπουλος

    Δε θα ‘θελα εδώ Θεός να επέμβει

    και ας ξέρω, φως μου, πως τυφλά τον υπακούς

    Σκυφτός εγώ, γονατιστός,

    θα του ζητούσα

    να μην επέμβει στους θολούς σου δισταγμούς

    Μη σε φέρει, μη σε στείλει

    μη σ’ αγγίξει τόσο δα

    και επιτέλους αν σε στείλει

    να σε στείλει εδώ ξανά

    Χέρια μου αδειανά, Χριστέ !

    Άδεια μου αγκαλιά, Χριστέ μου !

    Χέρια μου αδειανά, Χριστέ !

    Άδεια μου αγκαλιά

    Αν και για μένα αγγελούδια δεν υπάρχουν

    μόλις σε ιδώ κοντεύουν να επαληθευτούν

    Αχ θα τα εσύναζα και θα τα εκλιπαρούσα

    με τις φλογίτσες τους στο πλάι σου να σταθούν

    Να σου φέγγουν να βαδίζεις

    εν χαρίτι ομορφιάς

    σαν Χριστός πάνω απ’ τη λίμνη

    και σε μένα να γυρνάς

    Βαμμένος είμαι στην αγάπη

    έτσι ήσουν πάντοτε κι εσύ

    Πιστεύω σ’ ένα μονοπάτι

    που θα ‘μαστε μαζί

    Κι έτσι ας καίνε οι λαμπάδες

    στα μονοπάτια στα βουνά

    κι εκείνη πάντα θα επιστρέφει

    κάθε στιγμή παντοτινά

    Ο ΠΥΡΗΝΑΣ

  33. @ Ρίτσα – Βανιλίτσα μου, το είδα!

    @ κερασάκι μου, καλό μήνα!!!
    σμουατςςςς! κι από δω!

    @ Τασσούλα μου, μακάρι να είναι!!!!!

    @ Κρεμμυδοφάβα μου, είσαι το πιο γλυκό κρεμμυδάκι! Φιλάκια κι από μένα!!!! 🙂

Τα σχόλια είναι κλειστά.