Μαύρο,γκρι.

…δεν έχει άλλα χρώματα σήμερα…

Πριν λίγο γύρισα… είμαι κουρασμένη, χωρίς ύπνο, χωρίς ανάσα – μα δεν μπορώ να κοιμηθώ…

Κλείνω τα μάτια -παντού μαύρο,γκρι.

Κλείνω ξανά: φλόγες -παντού τριγύρω… καπνός σαν ομίχλη.

Παίρνω ανάσα: καμμένα ξύλα, ρετσίνι, καμμένη γη.

Κι ακούω: άνθρωποι να μην ξέρουν γιατί να πρωτοθρηνήσουν: γι’ αυτούς που έφυγαν ή γι’ αυτούς που έμειναν πίσω… και βλέπουν τη στάχτη να τους κυκλώνει.

Το χωριό του θείου μου ήταν η Αρτέμιδα, στο νομό Ηλείας. Ένα χωριό καταπράσινο, γεμάτο δέντρα -ελιές, κυρίως, και πλατάνια, κι- αμπέλια, και μποστάνια… Οι κάτοικοι ζούσαν από αυτά, και οι συγγενείς από την Αθήνα κάθε καλοκαίρι έδιναν περισσότερη χαρά στους 300 περίπου μόνιμους…

από το Σάββατο, είναι έτσι:

…κι έχασε από τη φωτιά πάνω από 20 ανθρώπους – ανάμεσα σ’ αυτούς, μια μητέρα με 4 παιδάκια…

……………………………………

Είδα ανθρώπους:

χωρίς σπίτια

χωρίς νερό, ρεύμα

χωρίς δουλειές

χωρίς ρούχα, τρόφιμα

χωρίς συγγενείς

χωρίς άλλη υπομονή

Είδα ανθρώπους

γεμάτους αγωνία

γεμάτους πόνο

γεμάτους πίκρα

γεμάτους ΟΡΓΗ.

Είδα ανθρώπους, που στα μάτια τους είχαν μόνο απορία:

ΓΙΑΤΙ;

————————————————————————————————

Αντιγράφω από το Μάνο:

Η Νομαρχία Ηλείας ζητά βοήθεια. Ζητάει πόσιμο νερό και τρόφιμα. Tηλέφωνα επικοινωνίας : 26210 23911, 26210 37187, 26210 31106e-mail nomarxis@nailias.gr

Εχουν ήδη ανοιχτεί λογαριασμοί

Τράπεζα Ελλάδος
2341103053

Eθνική υποκατάστημα Πύργου
45154509009

Πειραιώς
5508033405636

Χρησιμες πληροφοριες για πυρκαγιες & εθελοντισμο

και

Προτασεις, από τον diastimata.

και

Τηλεφωνικοι αριθμοι για ολο το 24ωρο

και

Η ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ!!ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΗΘΕΙ ΞΑΝΑ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙΚΟ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ!

ΕΚΕΙ ΚΑΤΩ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑΤΙ ΕΧΑΣΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΕ ΟΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ.ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΙΣ ΝΤΟΥΛΑΠΕΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΝΕΩΣΤΕ ΤΙΣ ΓΚΑΡΝΤΑΡΟΜΠΕΣ ΣΑΣ.

Ο ΕΡΥΘΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΘΗΚΕΣ ΣΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΣΤΡΟΥΣ 111 ΣΤΟΝ ΚΟΛΩΝΟ.ΥΠΕΥΘΥΝΗ Η ΚΥΡΙΑ ΣΠΑΤΟΥΛΑ ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ 210 5142309 210 5148 629

ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΚΑΤΑΒΛΙΣΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΖΑΧΑΡΩ ΓΙΑ 1000 ΑΤΟΜΑ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ.

ΕΚΕΙ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ…………

ΤΡΟΦΙΜΑ
ΡΟΥΧΙΣΜΟ
ΣΤΡΩΜΑΤΑ
ΚΡΕΒΑΤΙΑ
ΣΕΝΤΟΝΙΑ
ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ
ΜΑΞΙΛΑΡΙΑ-ΘΗΚΕΣ ΤΟΥΣ
ΚΑΘΑΡΙΣΤΙΚΑ
ΣΚΕΥΗ ΚΟΥΖΙΝΑΣ
……………ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΟ~~!!!!!
ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΑ.

(το έλαβα με mail)


48 thoughts on “Μαύρο,γκρι.

  1. ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΗ
    ΣΤΡΟΦΥΛΙΑ S.O.S

    Η επικινδυνότητα των καιρικών φαινομένων και οι συνεχιζόμενες πυρκαγιές στο νομό Ηλείας απειλούν σοβαρά το δάσος της Στροφυλιάς.

    Σε έκτακτη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 25 Αυγούστου με πρωτοβουλία του Φορέα Διαχείρισης στα γραφεία του, αποφασίστηκε η λήψη εκτάκτων μέτρων για την περιφρούρηση του δάσους.
    Μεταξύ των μέτρων που αποφασίστηκαν είναι και η πραγματοποίηση περιπολιών από ομάδες εθελοντών μέσα στο δάσος τις επόμενες μέρες.

    Ο Φορέας Διαχείρισης, ο Δήμος Λαρισσού και η Οικολογική Κίνηση Πάτρας κάνουν έκκληση σε κάθε πολίτη-εθελοντή να συνδράμει το έργο της προστασίας του μοναδικού αυτού οικοσυστήματος στελεχώνοντας τις ομάδες περιπολίας.

    Το συντονισμό της φύλαξης ανέλαβε ο Δήμος Λαρισσού.

    Κάθε πολίτης που επιθυμεί να βοηθήσει μπορεί να επικοινωνεί με τα παρακάτω τηλέφωνα:

    6932 515417 (κ. Καλαϊτζής Δήμαρχος Λαρισσού)
    6947 025363 (κ Νιφόρας Αντιδήμαρχος)
    6973 668 089 (κ Κωστόπουλος Αντιδήμαρχος)
    6974 746283 (κ Μανουδάκης Αντιδήμαρχος)

    Γενικές πληροφορίες:
    6936-51.10.13 (Θ. Κουτρούμπας μέλος ΟΙΚΙΠΑ)

  2. Δεν έχω πάει ποτέ στα μέρη που κάηκαν. Όλα τα ονόματα από τα χωριά που καίγονταν τα άκουγα για πρώτη και πιθανότατα για τελευταία φορά. Η Πελοπόννησος γιά έναν μέσο Θεσσαλονικιό είναι ένας άγνωστος τόπος. Αυτή η δυστυχία όμως, αυτή η απόγνωση μπροστά στην καταστροφή, και αυτό το τεράστιο «Γιατί;» στα μάτια των ανθρώπων μου σκίζουν την ψυχή. Η οργή διαδέχεται την θλίψη και τούμπαλιν.
    Κρίμα. Και πιό κρίμα γιατί δεν θα πληρώσει και πάλι κανείς. Ούτε αυτοί που τα έκαψαν, ούτε αυτοί που τα άφησαν να καούν.

  3. @ μαργαριτούλα μου, ευχαριστώ…

    @ αμετανόητε, ευχαριστώ για την ενημέρωση, να βοηθήσουμε όσοι μπορούμε…μήπως και σωθεί κάτι…

    @ Καμηλιέρη μου, κι εμένα το ίδιο – παρά την προσωπική στενοχώρια, η οργή είναι το μοναδικό συναίσθημα πια, που ξεχειλίζει….

    @ Τσαπερδονάκι, ευχαριστούμε πολύ, τα έχουμε ανάγκη-και το κουράγιο, και τις αγκαλιές – βοηθάνε πολύ, ξέρεις….

    @ ίνδικτε, κρίμα, φίλε μου, που δεν τα είδες τα χωριά…ήταν πανέμορφα, καταπράσινα και γεμάτα ζωή – και τώρα στάχτη… ο γιος μου, οι κόρες σου δεν θα τα δουν ποτέ.

    αυτό το «γιατί» με βασανίζει κι εμένα – και το χειρότερο είναι πως δεν θα το απαντήσει, πάλι, κανείς.😦

  4. διάβασα και αυτή και την προηγούμενη δημοσίευσή σου και είναι μαχαιριές στην καρδιά…

    Η φωτογραφία σου η παιδική, καθηλωτική… Αυτό που δεν θα μας πάρει ποτέ κανείς, γλυκάκιμου νατασάκι μου, είναι ο τρόπος που μας έμαθαν να αγαπάμε αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι, ο τρόπος που μας έμαθαν να προσέχουμε και να προστατεύουμε αυτούς που τώρα εμείς αγαπάμε και έχουμε την ευθύνη τους. Έτσι, όσο άδικα και βίαια και αν τους τράβηξαν από πάνω μας τους δικούς μας ανθρώπους, είναι κι αυτό μια κάποια παρηγοριά, που θα κάνει τη διαφορά… έστω αργότερα…
    Είμαι εδώ για ό,τι θες ό,τι ώρα θες…

    {{{{νατασάκι}}}}}}}}}

  5. Πόσο μεγάλος είναι ο άνθρωπος όταν δημιουργεί και πόσο τιποτένιος όταν καταστρέφει χωρίς έλεος για τις ζωές και τον κόσμο που πνίγει στην απόγνωση και στο κλάμα; Δεν έχω λόγια, θυμώνω με όλα αυτά που αντικρύζω. Μακάρι να ανταποκριθεί ο κόσμος στις εκκλήσεις για βοήθεια. Υπομονή Νατάσσα.

  6. Νατασσακι μου, παραμένουμε βουβοί απέναντι στον απέραντο ερημικό πονο και ειμαστε ετοιμοι να βοηθήσουμε. ειδα την ανακοίνωση της νομαρχίας. θα τηλεφωνησω σε λίγο.
    ειμαι δίπλα σου

  7. Το πράσινο που έγινε μαύρο-γκρί…
    Τα χωριά που έγιναν στάχτη…
    Οι άνθρωποι που άφησαν την τελευταία τους ανάσα μέσα στις φλόγες…
    Οι ξεσπιτωμένοι, που οδηγούνται σε μια νέα προσφυγιά…
    Όλα μαζί συνθέτουν ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ…

    ————————–
    Νατάσα συλλυπητήρια για τον θείο σας.
    Κουράγιο

  8. @ παπάκι μου γλυκό….

    αυτά που μας έδωσαν, τα κρατάμε
    και γι’ αυτά τα παιδάκια που έμειναν, γι’ αυτά το κουράγιο μας, και η οργή μας…
    Το ξέρω πως εισαι εκει, κι ευχαριστώ, ξανά…

    @ Βασίλη μου, όλοι θυμώσαμε-και νομίζω πως αυτό βοηθάει, δίνει δύναμη. Στο δικό μας χέρι είναι, πια. Στ’ αλήθεια, μ’ αυτά που είδα, δεν περιμένω τίποτα από τους «υπεύθυνους»-ούτε καν το χαρακίρι τους….

    @ Ρίτσα μου, το ξέρω και σ’ ευχαριστώ ξανά-είναι σπουδαίο να έχεις δίπλα σου ανθρώπους τέτοιες ώρες, το ξέρεις….

    @ KV μου, ευχαριστώ και σε σένα -κι από μένα φιλί.

    @ Θαλασσινή μου, ευχαριστώ
    Η θάλασσα πάντα βοηθάει να καθαρίσει το μυαλό…

  9. Κουράγιο…
    Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο..Είναι τόσο δύσκολο όλο αυτό…Κουράγιο…
    Και είμαστε όλοι εδώ να βοηθήσουμε να φύγει αυτή η μαυρίλα.
    Σιγα – σιγα πιστέυω οτι θα τα καταφέρουμε.

  10. @ e-e μου, το ξέρω, και βοηθάει να είσαι εκεί – αγκαλιά κι ευχαριστώ πολύ, θα τα πούμε.

    @ δημοσθένη μου, το ξέρεις – κι εγώ.
    Να προσέχεις, θα τα πούμε από κοντά τώρα.

    @ μπερδεμένη μου, κι αυτό βοηθάει,
    ευχαριστώ

    @ βασιλικη μου ,το ξέρω, το είδα
    κι η σιωπή, καμιά φορά, είναι πολύ δυνατή…

    @ AfMarx μου,
    δεν έχω αλλά λόγια – μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ…

    θα περάσει…
    Το γιατί δεν θα μας το απαντήσουν….
    να βοηθήσουμε να βρούν αυτοί που έμειναν ζωντανοί τα χρώματα ξανά, αυτό είναι τώρα.

  11. Νατασσάκι μου, κουράγιο καλή μου. Είναι πολύ σκληρό να χάνεις πολυαγαπημένο πρόσωπο τόσο αναίτια και ξαφνικά!

    Τι θ΄απογίνουν αυτοί οι άνθρωποι? Ειδικά μόλις περάσει λίγος καιρός και σταματήσει να ΄ναι πρώτη είδηση η φωτιά ?

  12. @ τασσούλα μου, ευχαριστώ.
    κι όλοι μαζί, σιγά σιγά – με πράξεις, να αλλάξει κάτι επιτέλους…Αν τόση καταστροφή δεν
    καταφέρει να μας ξυπνήσει, τι να πω……

    @ ρενάτα μου, ευχαριστώ….είμαι καλύτερα, κατάφερα και να κοιμηθώ λίγο

    αυτό το «αναίτια» με σκοτώνει, ξέρεις….
    και αυτοί οι άνθρωποι, θέλουν οπωσδήποτε βοήθεια, από όλους μας – αλλιώς δεν γίνεται, κι αν περιμένουμε από τους «από πάνω»….

    @ Λέων μου, το ξέρω – πάρε ότι «πράσινα χρώματα» έχεις, θα τα βάλουμε μαζί με του Άκη, και πάμε… ευχαριστώ ξανά.

    @ Dolly μου, και τη δική μου – και για σας ανησυχούσα – να προσέχεις.

  13. Λύπη, θλίψη, οργή… όλοι αυτοί που δεν έχουν σπιτια πια??? Τα μικρά παιδιά που έχασαν τους γονεις τους??? ΓΜΤ τη ζωή μας πια!

  14. Προσπάθησα στην προηγούμενη σου δημοσίευση (αντίο) να αφήσω σχόλιο.
    Θα το γράψω εδώ: αν θυμάμαι καλά, πέρασαν 5 χρόνια από τότε που ξαναδάκρυσα…

  15. Oταν τελειώσει το έντονο πένθος και γίνει κι αυτό ένα με την καθημερινότητα σου, θα ησυχάσεις..
    Και τότε θα δουλεψουμε να τα ξανακάνουμε όλα όπως πρώτα.
    Για χάρη των ψυχών που πέταξαν, για χάρη των παιδιων που φέραμε στον κόσμο.
    Για χάρη όλων των παιδιών.

  16. Ευτυχώς δεν είχαμε νεκρούς….
    Σε καταλαβαίνω και μακάρι να μπορούσα να πάρω λίγη από τη θλίψη σου… μακάρι να μπορούσα να σου πάρω τη μαυρίλα από τα μάτια, την αντιμετώπισα κι εγώ και ξέρω, μακάρι να σου έλεγα ότι όλα θα πάνε καλά…
    Θα πάνε, θα αργήσει όμως εκείνη η μέρα, θα αργήσει η ψυχή μας να χαμογελάσει…
    Μια μεγάλη αγκαλιά από εμένα!
    Να σαι καλά

  17. Φιλενάδα μου, ήθελα να σου πω πολλά. Ανυπομονούσα ν΄ανοίξεις τα σχόλια…
    Και τώρα που το έκανες, στέκομαι ώρα βουβή στη σελίδα σου και κοιτάω τις φωτογραφίες. Αυτές της καταστροφής. Κι αυτή την άλλη, την παλιά, και δεν μπορώ να σταυρώσω λέξη…

    Μόνο συγκίνηση.
    Καταλαβαίνω…
    Και συν-πονώ…

    Θα τα καταφέρουμε πάλι… λέει η αισιόδοξη πλευρά… Αλλά με μεγάλο κόστος και πολύ πόνο… Τι μέρες μας ξημερώνουν από δω και μπρος?

    Μεγάλη αγκαλιά,
    Ε.

  18. Δυνατά Νατασάκι μου, κοίταξε, κοίταξε πόσοι είμαστε εδώ για σένα… Μια μεγάλη αγκαλιά ειμαστε όλοι για να σε βάλουμε μέσα, να ξεκουραστείς…

  19. Αντιγράφω σχόλιο που έστειλα σε φιλικό μπλογκ για σένα, δεν ξέρω αν το είδες: Νατασσάκι, λυπάμαι πολύ βαθύτερα από όσο επιτρέπει η οθόνη να φανεί. Έχουμε χάσει κι εμείς ανθρώπους σε φωτιά αλλά πάει πολύς καιρός. Ο χρόνος θα είναι από κάποια στιμγή και πέρα, γιατρός. Εύχομαι να έρθει γρήγορα αυτή η στιγμή για σένα και την οικογένειά σου, μέχρι τότε, κουράγιο.
    Τα τελευταία σου ποστ με έχουν συνθλίψει… πολύ πολύ ζεστή αγκαλιά και φιλιά… 😦 😦 😦

  20. Νατασσάκι!!!!
    πήγες… πολύ κοντά…
    βίωσες τον απόλυτο πόνο….
    λίγο πιό πέρα… στην «πρωτεύσουσα» του νομού…
    βλέπω… από μικρή απόσταση…
    σήμερα άνοιξα τα παράθυρα!!!!
    απευθύνω επίκληση…

    Αντί «μνημοσύνου» στα «σαράντα» ελάτε στην Ηλεία… όλοι οι φίλοι… ανθρώπινη αλυσίδα… για τη μνήμη του τόπου…

    έχασα τις λέξεις…
    θέλω ο βουβός θρήνος να γίνει η απέραντη διαμαρτυρία…

    σε φιλώ

  21. @ Αδερφέ, άσε…
    καλύτερα που δεν ήρθες…
    τις φωτογραφίες τις βγάλαμε με τα κινητά, να θυμόμαστε και να «θυμώνουμε»
    έχω κι άλλες, πιο «σκληρές» – δεν αντέχω να τις δείξω… 😦
    Να προσέχεις κι εσύ, και τους υπόλοιπους- θα τα πούμε.

    @ μικρό μου, ευχαριστώ – και μόνο που θα ξέρω ότι θα τα πάρω όποτε χρειαστεί, βοηθάει….

    @ hari, είχα τα σχόλια κλειστά-δεν άντεχα…
    ευχαριστώ για το δάκρυ…

    @ exit φίλε μου, κι εσύ – οι δικοί σας ξέφυγαν από τον κίνδυνο, ε; Πάλι καλά…

    @ Μαριλένα μου, για τα παιδιά μας, για όλα τα παιδιά, το είπαμε.. (που θα πάει, θα περάσει..βοηθάς πολύ με την αισιοδοξία, να το ξέρεις… ) Φιλιά στα κορίτσια, κι αγκαλιά.

    @ stalagmatia, μακάρι πουθενά να μην είχε, μακάρι να μην τα είχαμε δει όλα αυτά τα μαύρα….κανείς μας. Ναι, θα περάσει, αλλά θ’ αργήσει – και με τι κόπο και τι κόστος ψυχής…
    Ευχαριστώ για την αγκαλιά, κι από μένα μία για σένα, και κουράγιο τώρα.

    @ Έλενα, δεν χρειάζεται να πεις τίποτα… αγκαλιά κι από δω, κι όλα θα περάσουν…και βέβαια θα τα καταφέρουμε, μα θα ήθελα να μην χρειαζόταν….

    @ Φάβα μου, δεν ξέρω πια τι να σου πω! Κοντεύεις να ξεπεράσεις την «αισιοδοξία» μου – και φυσικά τη θέλω την αγκαλιά, το ξέρεις – θα τα πούμε… Φιλί κι από μένα

    @ Ρόδι μου,
    το είδα, κι ευχαριστώ ξανά – το ξέρω, θα περάσει, μα μας πέσανε πολλά μαζεμένα αυτό τον καιρό, και ξεχείλισε…. φιλιά κι από μένα.

    @ Υφάντρα μου,
    θα τα πούμε ξανά – δυστυχώς…
    Πρώτα να βοηθήσουμε να σβήσουν, μην έχουμε αλλά θύματα – και μέχρι τότε, υπομονή κι εσύ – είσαι πολύ κοντά, εχθές δεν μπορούσα να πάρω ανάσα στην πόλη σου….

  22. 😦 Νατάσσα μου, δεν έχω να πω και γω κάτι διαφορετικό… λυπάμαι πολύ πολύ😦

    Υ.Γ. Ευχαριστούμε πολύ για τις πληροφορίες σχετικά με τη βοήθεια που μπορεί ο καθένας μας να παράσχει στους ανθρώπους. Αν και αύριο φεύγω εκτός Αθηνών, με το που επιστρέψω θα κάνω ό,τι μπορώ. Οι ανάγκες ποτέ δεν τελειώνουν…

  23. Μαύρη μαυρίλα παντού. Παντού εκεί που πριν κυριαρχούσε το πράσινο και η ζωή. Πρέπει να βοηθήσουμε όλοι όπως μπορούμε. Έστω από λίγο. Ότι μπορεί ο καθένας. Όλοι λυπόμαστε και αυτός είναι ένας παραπάνω λόγος να μη μείνουμε άπραγοι ρε γμτ. Τι να περιμένουν αυτοί οι άνθρωποι από το κράτος; Τι να τους τάξει το κράτος τώρα και να το πιστέψουν; Από την περασμένη Παρασκευή και μετά έχασαν τα πάντα. Και πρέπει να προσπαθήσουν πολύ σκληρά να κάνουν μία νέα αρχή. Πρέπει όλοι να βοηθήσουμε.

  24. Δεν μπορώ να πω κάτι.. Έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό και τα μάτια να τσούζουν… Να είσαι εσύ γερή τουλάχιστον… Για σένα και την οικογένεια σου.. Ας ελπίσουμε ότι από το τόσο κακό θα βγεί κάτι καλό.. Να προσέχεις τον εαυτό σου.. Φιλιά πολλά..

  25. @ Ραδιοκέφαλη, συμφωνώ απόλυτα – το βασικό είναι αυτοί οι άνθρωποι να ξαναρχίσουν τη ζωή τους, έστω μέσα από τις στάχτες….και να βάλουμε όλοι ένα χεράκι.
    Σ’ ευχαριστώ, καλώς ήρθες.

    @ doremi1982, σ’ ευχαριστώ πολύ….και μακάρι να γίνει κάτι.

    Καλώς ήρθες κι εσύ.

  26. η συμπαράσταση μου στάλθηκε εκέινη την ημέρα…τώρα που επέστρεψα και σε διαβάζω όμως, δεν φαντάζεσαι πόσο στενοχωριέμαι…αλλά και πόσο θαυμάζω τη δύναμή σου…φιλιά νατάσσα..

  27. στην αρχη θυμωσα. «πατερας» για εσενα, πατερας ομως για εμενα. οκ, τον ηξερες πιο πολυ καιρο🙂 – ας ειναι ομως. οσοι δεν τον γνωρισαν ποτε, ας τον γνωρισουν απο τη φωτογραφια σας κι απο τα λογια σου.

    αυτο που λενε ολοι τις τελευταιες ημερες ειναι πιο αληθεια απο οσο μπορει καποιος να φαντααστει: δεν υπαρχουν λεξεις που να περιγραφουν τι αφησε πισω η φωτια, στα μερη και στους ανθρωπους. πρεπει να το δεις..

  28. ν., εμείς τα είδαμε, και με τον χειρότερο τρόπο…
    και ναι, δεν μπορούσα να βρω άλλη λέξη, να περιγράψω τη σχέση – εσύ ξέρεις πολύ καλά – και σίγουρα του άξιζε ο τίτλος…
    και του την χρωστούσα την «τιμή», και τη μνήμη….ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω.

    καταλαβαίνω το «θυμό σου» – λογικός, αυτές τις μέρες….

    Φιλιά.

Τα σχόλια είναι κλειστά.