Παραμύθι

Το χαμόγελό σου, του Μάνου Πυροβολάκη

Ήταν μερικές μέρες… που δεν ήθελε να μιλήσει.

Δεν ήθελε να δει άνθρωπο.

Δεν ήθελε να τη βλέπουν.

Με το ζόρι άντεχε το σπίτι της, τον άντρα της, τα παιδιά της.

Όταν ήταν μικρή, δεν είχε φίλους [δεν προλάβαινε, δεν μπορούσε, δεν την άφηναν]

Έτσι, δεν έμαθε πόσο όμορφο είναι να μοιράζεσαι: η λύπη μικραίνει, η χαρά μεγαλώνει, το πρόβλημα βρίσκει λύση, η πίκρα διαλύεται, γλυκαίνει.

Όταν μεγάλωσε άρχισαν τα δύσκολα: σκοτούρες, έγνοιες, παιδιά, οι δουλειές που δεν προλαβαίνεις, τα λεφτά που δεν φτάνουν, ο άντρας που δουλεύει όλη μέρα και γυρνάει στο σπίτι πτώμα, χωρίς κουράγιο ούτε να μιλήσει, τα παιδιά που μεγαλώνουν. Πάλι δεν είχε κουράγιο να βρει φίλους, να μοιραστεί. Προσπαθούσε να φέρει βόλτα το σπιτικό της, να βοηθήσει τον άντρα της, να κάνει το καλύτερο για τα παιδιά της· πάντα μόνη.

Όταν ήρθε να μείνει σ’ αυτό το μικρό χωριό, στην αρχή φοβότανε. Πώς θα την αντιμετωπίσουν, πώς θα τους φανεί, πώς θα αντέξει;

Στην αρχή δεν μιλούσε. Καθόταν σιωπηλή, στις πλατείες, και παρατηρούσε. Άκουγε τους άλλους που συζητούσαν, πολλές φορές σκεφτόταν όμορφα πράγματα να πει, μα δεν τολμούσε….

Μέχρι που μια μέρα, το πήρε απόφαση: «θα μιλήσω κι εγώ. Θα πω τη σκέψη μου, κι αν γελάσουν μαζί μου ή αν με αγνοήσουν, θα φύγω μακριά και δεν θα ξαναβγώ από το σπίτι μου»

Το απόγευμα, λοιπόν, κοίταξε προσεκτικά αυτούς που είχαν συγκεντρωθεί στην πλατεία. Είδε μερικές παρέες να φωνάζουν, να βρίζουν, να τσακώνονται. Είδε άλλους να πηγαίνουν από τη μια μεριά στην άλλη και να κατηγορούν τους πάντες. Είδε κάποιους, καθισμένους σε μεγάλες καρέκλες, να μιλάνε και οι άλλοι να τους ακούνε με λατρεία και θαυμασμό.

Είδε, σε μιαν άκρη, και μια παρέα με «παιδάκια», μικρά και μεγάλα. Γελούσαν, έτρεχαν, φώναζαν, πείραζαν το ένα το άλλο.Την είχε ξαναδεί αυτή την παρέα, την παρατηρούσε μέρες τώρα, ήθελε κι εκείνη να παίξει, να γελάσει, να τραγουδήσει μαζί τους.Το πήρε απόφαση. Δειλά-δειλά, τα πλησίασε και τους χαμογέλασε -και της χαμογέλασαν κι εκείνα!

Από τότε, κάθε μέρα πηγαίνει στην πλατεία. Συναντάει κάθε μέρα τα παιδάκια. Μιλάνε, γελάνε, παίζουν… Ακόμα έχει προβλήματα. Έμαθε, όμως να τα μοιράζεται… και να λιγοστεύουν. Τα παιδάκια της χαρίζουν χαμόγελα, την ακούνε, της λένε τη γνώμη τους. Ότι και να της τύχει, τώρα ξέρει: θα έχει πάντα ένα χαμόγελο να την περιμένει, έξω από το σπίτι της. Και σήμερα, θα βγει και θα τους το πει:

Ευχαριστώ.

62 thoughts on “Παραμύθι

  1. πρωτη ειμαι;;;
    ω μον ντιε!
    και τι να πω;;;
    θα πω ενα απλο ευχαριστω κι εγω…
    α! και που παω καλε χωρις χαμογελο;;;🙂🙂

    -ψιτ! μικρη; ειμαστε ολοι μονο ανθρωποι! τιποτα περισσοτερο, τιποτα λιγοτερο… απλα ανθρωποι…-

  2. Εγώ πάλι πολύ χαίρομαι που θέλησε να μας κάνει παρέα το κοριτσάκι!😉 Nαι, μέσα της είναι κοριτσάκι ακόμα.🙂 🙂
    Όμορφυνες το χωριό μας, γλυκόνατασάκι μου!😀 Φιλιάάά

    Κλέβω το τραγούδι πάραυτα! 8)

  3. Καλημέρα ρενατομηλαράκι μου! 😳 για σένα που σου αρέσει το κόκκινο!

    Για να το κλέψεις το έβαλα, ο τραγουδιστής είναι φίλος αγαπημένος, τον ξέρω από παιδί! 🙂 🙂 🙂

  4. γλυκο μου;;;;
    σημερα η πλατεια ειπε να παει βολτα και να τα κανει μπαχαλο σε νεα γειτονια…
    τα 4 κουαρτετα ειναι αφυλακτα…
    ο ιδιοκτητης λειπει…
    πι χαχαχαχαχαχα

    το τσατ τσαφ τσουφ ξαναχτυπα!!!!!😆

  5. Γλυκούλι Γλυκοπατατάκι, ο σοφός ελληνικός λαός λέει πως ένα βάρος γίνεται μισό όταν το μοιράζεσαι.

    Και το Κερασάκι προσέθεσε μια μεγάλη αλήθεια «είμαστε απλά άνθρωποι».
    Κι ο Αριστοτέλης είπε πως όποιος ζει μόνος είναι ή θηρίο ή θεός. Καμιά Γλυκοπατάτα δεν είναι θηρίο -ούτε και θεός.

    Συγκινήθηκα μωρέ!

    (η πληροφορία της Βασιλικής από πάνω, είναι ΑΚΡΩΣ ενδιαφέρουσα!)

  6. ροδακινακι μου;;;;;
    που εισαι καλε;;;;

    το χρυσοψαρο λειπει!
    παμε να τα κανουμε μπαχαλο!!!
    και μετα να δουμε αν θα σχολιαζει ή οχι!!!!!
    εεεε;;;;;
    😆

  7. @ Κερασάκι, έρχομαιιιιιιιιιι ! 🙂

    @ ροδακινάκι μου,🙂 🙂 🙂 και σμουυυυυυυυυύτς!

    @ envain μου, σου έχω νέα! μπες στο blog του γκουδακίου, σε παρακαλώ! 🙂

    @ κερασάκι, την πάτησε το χρυσόψαρο, μ΄εμάς που έμπλεξε, ε;;; 🙂

  8. Νομίζω ότι το κείμενο είναι αλληγορικό!! Χωρίς να βάλω και το χέρι μου στη φωτιά😀 Ωραίο το κείμενο, όχι σαν το διάλογο του κάρπε δις βέβαια, αλλά εντάξει…ΝΑ ΠΙΝΑΜΕ ΚΑΙ ΚΑΝΑ ΚΑΦΕ θα ολοκληρωνόμουν σαν τουρίστας!😀

  9. φουρφουράκι, τώρα διάβαζα το δικό σου!!!!!! 🙂

    έλα, μετά το Μαρόκο, κερνάμε καφέ!!!!! 🙂

    Και, δεν έχω πάντα τέτοιες ιδιοφυείς φράσεις να με εμπνέουν, βλέπεις!!!😛

    (συνέχεια η Φονική Παντόφλα, δεν θα έχει;;;;)

  10. Και μετά ήρθαν καινούργιοι γείτονες, που κι αυτοί δίσταζαν να μιλήσουν… μόνο χάζευαν από τη γωνιά τους τα παιδιά που παίζαν….

    Κι Αυτή, που είχε περάσει από κει, τους άνοιξε μια τε-ρα-στια αγκαλιά και τρυπώσαν μέσα… και τώρα είναι όλοι μαζί και περνάνε τέλεια, κι αγαπιόνται πολύ, κι άμα τύχει ανταμώνουν και σε καμιά συναυλία και συζητάνε τ΄απόκρυφά τους… Κι είναι ακόμα πιο τέλεια…

    Πολλά Γλυκά Φιλια,
    Ε.

  11. @ φουρφουράκι, περιμένω μνμ, οκ ? 🙂

    @ Έλενα, κάπως έτσι συνεχίζει το παραμύθι… και θα συνεχίζει,
    αφού, όπως λέει η Βασιλική, είμαστε όλοι μόνο άνθρωποι….

    Πολλά πολλά φιλιά κι από δω… 🙂

  12. Ο Σαββόπουλος το έχει πει καταπληκτικά.
    «Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά;
    Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα…»

    Από τις καλύτερες στιγμές που θυμάμαι είναι με παιδιά. Κι ας μην μπορείς να τους πεις τον πόνο σου. Καταλαβαίνουν αυτά… Πως με ένα χαμόγελο, ένα χάδι κι ένα παιχνίδι που θα μοιραστούν μαζί σου γίνεσαι κι εσύ ελαφρύς όπως κι αυτά.

    Καλημέρα!

  13. Μαργαριτούλα μου, τις καλύτερες συζητήσεις της ζωής μου, τις πιο αληθινές, τις έχω κάνει με παιδιά – και με «παιδιά», που ξέρουν πότε να μεγαλώσουν….

    Καλησπέρα κι από μένα!🙂

  14. αχ Θεέ μου αυτά τα παιδιά …είναι η έμπνευση μας, αυτά μας δείχνουν την πορεία μας, αυτά είναι η ζωή μας🙂 είμαι σίγουρη ότι αν τα ακούγαμε και τα παίρναμε πιο σοβαρά σίγουρα ο κόσμος θα ήταν καλύτερος !
    και την δική μου καλησπέρα

  15. πάντα το λέω, νατάσσα μου…Η «συνταγή» της ζωής μου είναι αυτή: να θυμάμαι πως ήμουν παιδί, τι ήθελα, τι δεν ήθελα, τι μου άρεσε, τι με πονούσε….Και όσο περνάει από το χέρι μου, δεν θα «μεγαλώσω». Κι όταν βρίσκω κι άλλα «παιδιά» είμαι χαρούμενη…. 🙂

    Φιλί και στο δικό σου μπομπιράκι, και καλό σας ταξίδι! 🙂

  16. Ωραίο πράμα η επικοινωνία… Δεν μπορώ με τίποτε να καταλάβω τους ανθρώπους που δεν επικοινωνούν αλλά κλείνονται στον εαυτό τους…

  17. Ξέρεις, καμηλιέρη, καμιά φορά δεν το θέλεις, σου το επιβάλουν….
    Γι΄αυτό και στην πρώτη ευκαιρία, χαμογελάς! 🙂

    Για σένα, δε, το καταλάβαμε…ούτε διακοπές χωρίς πι_ντι_ει, ε;;;;

    Καλές βουτιές, κι εμείς θα φύγουμε την άλλη εβδομάδα – χωρίς, μπλιμπλικια, όμως!!! 😛

  18. Απιστευτο, Νατασσάκι, σήμερα ήμουν μεταξύ της ευτυχίας Φάμελλου και του χαμόγελου Πυροβολάκη για το αυτό τραγούδι, τελικά νίκησε ο πρώτος «Μανούσος»… Σύμπνοια να σου πετύχει!!!
    Κι αυτό το κομμάτι επίσης σημαίνει πολλά πολλά για μένα
    Καλησπερούδια και να είσαι καλά να μας βάζεις τέτοια όμορφα ακούσματα με τέτοια όμορφα κειμενάκια!
    Κι εγώ σαν κι εκείνη: Ευχαριστώ

  19. Ρόδι μου, όπως λέει και το Ροδάκινο στο παπί,
    έχουμε πολλά κοινά εμείς οι δύο, τελικά!!!

    Και εγώ το αγαπάω πολύ αυτό το τραγούδι, όπως και αυτόν που το έγραψε, τον ξέρω από όταν ήμασταν 10 χρονών! (δλδ πολλαααααά χρόνια! 🙂 )

    Καλησπέρα 🙂

  20. 🙂
    τυχερούλα που ξέρεις τόσο καλά τον Πυροβολάκη…
    Πάσα από άλλο μπλογκ: α τελικά πολλά έχεις κοινά και με τη Νατάσσα Καραμανλή (πέρα από το όνομα εκείνη ξέρει το Λουδοβίκο!!!) χιχι!
    Μήπως ο Άκης σου έχει δίδυμη αδερφούλα;
    Σε πειράααζωωωω😛

  21. Που λες, Ρόδι μου, κάποια στιγμή σκέφτηκα να το αλλάξω αυτό το Νατάσα…😛 αλλά το έχω συνηθίσει, γμτ! Και όχι, δεν ξέρω το Λουδοβίκο, αν και πολύ θα ήθελα, αλλά έχουμε κοινή καταγωγή, έτσι κι αλλιώς, ενώ η κα πρωθυπουργου – και ιατρός, βεβαίως, – …ΧΑ! 🙂

    Με το Μάνο χορεύαμε μαζί Κρητικά, σου λέω πριν πολλααά χρόνια τώρα – και ενώ είχαμε χαθεί, τον ξαναείδα φέτος και πολύ το χάρηκα! 😆

  22. Λέων, ευχαριστώ πάρα πολύ –
    και για την επίσκεψη, και για τα καλά λόγια.🙂

    (εγώ δεν τολμώ καν να σχολιάσω τα δικά σας κείμενα… 😳 )

    Καλησπέρα.

  23. Τώρα τι να σου πω???????
    Μου έχει φέρει ένα χαμόγελο ναααααααααααα με το συμπάθιο στα χείλη…
    και με το τραγούδι αλλά πρωτίστως με το «παραμύθι» σου…
    αχ αχ αχ… Μανούουυυυυυυυυλα εγώ σε ευχαριστώ… που απλά υπάρχεις στο μπλογκοχωριό αυτό!
    Να’σαι καλά γλυκιά μου…
    Να’σαι καλά!🙂

  24. Καλησπέρα, ειρήνη μου…. 🙂

    Χαίρομαι, για το χαμόγελο.. 🙂

    Τα αγαπάω πολύ τα χαμόγελα, δεν φαίνεται;;; 🙂

    και μ’ αρέσουν και τα παραμύθια, και πιο πολύ όταν έχουν «παιδιά», και «χαμόγελα» 🙂

  25. Γλυκοπατατάκι, με συγκίνησες με το κειμενάκι. Αστο να πέσει κάτω, να περάσει η ζωή σαν οδοστρωτηρας από πάνω, να το σμικρύνει, να το εξαφανίσει. Αλλιώς θα μείνει κόμπος στο στήθος, κοντά στον οισοφάγο και ο κίνδυνος να κατηφορήσει προς το στομάχι μεγάλος.
    Σωστά το μοιράζεσαι
    σε φιλω
    ριτς

    ΥΓ Ειναι δυσκολο να παρω σειρά βρε παιδί μου

  26. Έτσι Ρίτσα μου, ακριβώς,

    «να μοιράζεσαι» λέει το παραμύθι, και – ξέρεις – τα παραμύθια λένε αλήθειες
    πολλές φορές… 🙂

    Φιλιά πολλά κι από μένα .🙂
    Καληνύχτα.

  27. Γλυκο ανοιξες στο μπλογκ στο πάνω μέρος , πεντε βιβλια, πεντε μουσικές και μια στήλη ; αν όχι ριξε μια ματιά. Θα ευχαριστηθείς. Υπάρχουν δυο σημεια που πρεπει να προσέξεις
    ριτς

  28. μικρουλι παιδάκι, το βρηκα το σαιτ με τα χαμογέλακια. και πως το μεταφέρω στα δικά μου ;
    αυριο ,μην κουράζεσαι αλλο, ας κανουμε διακοπή και ειρηνη
    ρτις

  29. Καλησπέρα γλυκό μου Νατασσάκι.
    Πάντα ζωντανή και θετική.
    Έτσι, πάντα.
    (Τέλειο το Παρίσι κι εκεί διαπίστωσα πως δεν άλλαξα καθόλου αυτά τα 20 χρόνια που είχαμε να βρεθούμε)
    τα φιλιά μου

  30. Γλυκοπατατάκι, καλημερα
    ριξε μια ματιά στην αφιερωση μου στην Κροτ. Δεν βρήκα κάτι καλύτερο , ετσι βιαστική που είμαι σήμερα
    ριτς

  31. Γλυκοπατάτα κι εγώ έτσι ήμουν για αρκετό καιρό. Αλλά, όπως έχω δηλώσει και στου ροδιού, όταν έχω άποψη δεν μπορώ να μην την πω, θα σκάσω! Οπότε, για καλό ή για κακό (πολύ καλό βγήκε τελικά), το άνοιξα το ρημάδι κι έγινα μέλος της γιάφκας…

  32. @ Ρίτσα μου το είδα. Και ψάχνω τα CD μου….

    @ Ράπσμπερυ, πολύ καλό βγήκε – για όλες μας! Μην ξεχνάς ότι εσύ είσαι και μικρούλι, και προσαρμόζεσαι-τολμάς πιο εύκολα… εμένα μου πήρε χρόνο, αλλά τον αναπληρώνω τώρα – αν μετρήσω πόσα σχόλια αφήνω κάθε μέρα, παραξεθάρεψα νομίζω! 🙂

    Καλημέρα🙂

  33. Sweetpotatontassaki λες ναχεις το κομματι του Μπιθικώτση ; Είσαι φοβεργήηηη ! Εγραψα για αυριο,αλλά δεν εγραψα ουτε για τουρκια ουτε για κουρδους. τους βαριέμαι. Εγραψα για τη δημοκρατία του youtube με αφορμή το debate των δημοκρατικών υποψηφιων προχθες βραδυ.
    φιλια καλό μου παιδί ‘
    ριτς

    λες η Κροτ να ειδε την αφιέρωση ;

  34. @ Σπύρο, είδες;;; Το πιο απλό πως το κάναμε δύσκολο…..
    Καλησπέρα 🙂

    @ Ρίτσα μου, ψάχνω ακόμα – κάπου το έχω σίγουρα, θα σκάσω!
    Θα έρθω να δω τι έγραψες….
    Φιλιά.🙂

    @ Βασίλη 🙂 🙂 🙂
    Καλησπέρα και σε σένα.

  35. Συγγνώμη για την αδιακρισία, αλλά ποιο ακριβώς τραγούδι ψάχνετε; Μπας και το ‘χει κανένας άλλος/η και βοηθήσει δλδ!

  36. Χμ… όμορφο κείμενο. Γλυκόπικρη γεύση μού άφησε. Ίσως επειδή… κι εγώ κρατώ πολλά για μένα.

    Αγκαλίτσα;

  37. Marilia μου, γύρισες;;;;;

    Μεγαααααάλη αγκαλιά!!!!!!

    Χαίρομαι που σου άρεσε
    (γνώμη μεγαλύτερης: μην κρατάς παααρα πολλά…μαζεύονται και ξεχειλίζουν, και δεν τα αντέχεις, στο τέλος….)

    Φιλάκι;;;; 🙂

  38. καλησπέρα γλυκιά μου!
    χάθηκα γιατί ετοιμάζομαι καθώς την παρασκευή πάω στους δικούς μου… και την κυριακή ίσως να επιστρέψω με τη μαμά… (καταλαβαίνεις!) πέρασα να τσεκάρω ότι όλα είναι στη θέση τους (χιχι)… δεν είχατε blackout, το αρκουδίσο δουλεύει, έχετε κρύο νερό στο ψυγείο κοκ…και τώρα μπορώ να αποχωρ ήσω διακριτικά όπως πάντα…
    ΦΙΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

  39. ειρήνη μου, καταλαβαίνω……
    Όλα καλά, αρκουδίσο, βέβαια δεν έχουμε – οικολόγοι –
    αλλά όλα τα άλλα, οκ!

    Κι εμείς σιγά σιγά θα αποχωρήσουμε, για καμιά 15αριά μέρες….

    Φιλιά πολλααααααααααααααααααααααααααααααά και σε σένα ! 🙂

  40. ..αλλιώς τη βάψαμε, ε;;; 🙂

    όπως όλοι μας, εξ’ άλλου….
    (αυτό είχα στο μυαλό μου όταν έβαλα τον τίτλο, πάντως!!! )

    Φιλιά στη Σωτηρία σου 🙂

  41. Ρουλιώ μου!🙂

    Ναι, τότε ακόμα δεν την είχε τη συνήθεια της «Καλημέρας» -μετά μας προέκυψε!
    Έχει όμως Ευχαριστώ, και πολλά χαμόγελα

    Φιλιά

    Κ Α Λ Η Μ Ε Ρ Α!!!! 🙂

Τα σχόλια είναι κλειστά.