Η πολύχρωμη οικογένεια

Ζωγραφιά 5  Allu Fun Marx

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια οικογένεια «πράσινη», γεννήθηκε ένα κοριτσάκι. Πράσινο κι αυτό, από τις πρώτες ώρες που είδε τη ζωή. Είχε μόλις πάρει τις πρώτες του ανάσες, όταν ο μπαμπάς Πράσινος ανέβηκε στην ταράτσα του μαιευτηρίου σε μια κεντρική λεωφόρο της πόλης. Όχι για να πέσει από απελπισία, αλλά για να παρακολουθήσει και να πανηγυρίσει μια μεγάλη πράσινη…νίκη.

Στο σπίτι τους κυριαρχούσε το πράσινο: στα έπιπλα, στους τοίχους, στα ρούχα, στα παιχνίδια…Το κοριτσάκι έμαθε να ξεχωρίζει αυτό το χρώμα, να το αγαπάει πιο πολύ από όλα. Μέχρι και κλοπή παραλίγο να κάνει: τεσσάρων περίπου, σε κατάστημα με παιδικά ρούχα, χωρίς να την πάρει χαμπάρι κανείς, άρπαξε ένα πράσινο-άσπρο ζακετάκι. Στάθηκε αδύνατο να της το ξεκολλήσουν από τα χέρια, και αναγκάστηκε η μητέρα Πράσινη να το αγοράσει….

Φυσικά προσπάθησαν να της εξηγήσουν. Ότι όοολα τα χρώματα είναι όμορφα, ότι ο κόσμος θα ήταν πολύ μονότονος με ένα μόνο χρώμα, ότι…αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει.

Βέβαια, είχε και τα καλά του. Έμαθε εύκολα να τρώει λαχανικά, να αγαπάει τα δέντρα και τα λουλούδια-και να τα φροντίζει- ,να αγαπάει τη «μεγάλη (γαλαζο)πράσινη« που έβλεπε στις διακοπές…

Σε λίγο απέκτησε και έναν εξίσου πράσινο αδελφό. Όταν έφτιαξαν ξεχωριστά δωμάτια ο καθένας, το πράσινο θριάμβευσε: τοίχοι, ντουλάπες, κουρτίνες, ρούχα, αξεσουάρ…όλα !

Στη πορεία της ζωής της, άρχισε να αλλάζει. Μπήκαν, σιγά-σιγά, από διάφορες «πόρτες» στη ζωή της κι άλλα χρώματα: κόκκινο, κίτρινο-μαύρο, αργότερα γαλανόλευκο (όχι γαλάζιο ή μπλε), μετά ξανά μαύρο… Όμως πάντα το πράσινο κυριαρχούσε.

…Μέχρι που γνώρισε -και ερωτεύτηκε- τον Κ. Αλλά ο Κ. ήταν κόκκινος! Όχι τόσο φανατικά κόκκινος, αλλά ήταν το κύριο χρώμα του…

Στην αρχή της κακοφάνηκε. Μετά το συνήθισε. Κι έπειτα πρόσεξε ότι ο Κ. είχε πράσινα μάτια. «Ωραία», σκέφτηκε, «ίσως όλα να πάνε καλά!»

Και πήγαν. Και παντρεύτηκαν. Κι έκαναν κι ένα παιδί...κίτρινο!

Στην πραγματικότητα το παιδί, αρχικά, ήταν πράσινο κι αυτό, σαν τη μαμά του. Όταν άρχισε να μεγαλώνει, ο κόκκινος μπαμπάς το έπρηζε να αλλάξει «γίνε κόκκινος, κι εγώ θα σου αγοράσω ότι θες! Θα σου πάρω παιχνίδια, γλυκά, παγωτά…ότι θες». Η πράσινη μαμά δεν μιλούσε, αλλά αγριοκοίταζε τον κόκκινο μπαμπά. « Έτσι είστε;» είπε μια μέρα το παιδί. «Κι εγώ θα γίνω κίτρινος!» Του έμεινε, βέβαια, μια συμπάθεια στο πράσινο, αλλά μόνο όταν λείπει ο μπαμπάς!

Και δεν έχω ιδέα τι θα γίνει, αν αποκτήσει και άλλο μέλος η οικογένεια…!

Το κείμενο και η πολύχρωμη ζωγραφιά, με αφιέρωση στον Allu Fun Marx, που μου έδωσε την ιδέα – και «διαφημίζει» και τις ζωγραφιές του Άκη μου! (ευχαριστώ πολύ!!) 🙂

24 thoughts on “Η πολύχρωμη οικογένεια

  1. Το κοριτσάκι του πράσινου, πολύ θα θαύμαζε τα μαλλια μου: από ξανθά μου βγήκανε λαδί!
    Αισχος! Χάλι!
    Δε μου το στέλνεις από το σπίτι, να με εμψυχώσει;
    Οι δικές μου οι γαιδουρες, με δείχνουν με το δάχτυλο και γελάνε😦

  2. @ Μαριλένα : «Το κοριτσάκι του πράσινου» τα θαυμάζει τα μαλλιά σου όπως και να γίνουν. Μα δεν σου πετυχαίνουν καθόλου τα χρώματα, λέμε! Τη μια Κίτρινα χέρια, τώρα λαδί μαλλιά… Η Ραφ πως αντέδρασε; (Θα την ρωτήσω όταν την πετύχω στο msn). Φιλάκια!

  3. @ AfMarx : Οι ευχαριστίες είναι όλες δικές μου! (το κατακόκκινος το είχα καταλάβει, δεν έχεις παράπονο;😉 )
    Ναι μου άρεσε πολύ ο Geogie. Αρέσει και στον Άκη, και στον κύριο κόκκινο Κ.😉

  4. Εγώ πάλι έχω τις αντιρρήσεις μου, άλλωστε γι αυτό και γεννήθηκα σε αυτόν τον κόσμο, για να εναντιώνομαι ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ…αλλοι λένε πως είναι ανάρχες όμως…
    Ο Κ.Κόκκινος δεν είναι ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ???Μην τρελαθώ κι όλας. Μια φορά ήθελα να πάρω τον κίτρινο μαζί μου(που τότε ήταν πράσινος) για να πάμε στο πράσινο μαγαζί, να αγοράσουμε ένα πράσινο φορμάκι για τον πράσινο γιο μου και μόνο που δεν πιαστήκαμε στα χέρια. Και με την αιτιολογία πως αυτός δεν πήρε στον ανηψιό του τίποτα κόκκινο ποτέ. Γιατί εγώ είχα πάρει τίποτα πράσινο στον ανηψιό μου ποτέ???
    Το κακό είναι πως ο γιος μου είναι ΚΑΤΑΠΡΑΣΙΝΟΣ. Προχτές στο πάρτυ του, του έδωσε ο κίτρινος, ένα πορτοκαλί μπαλόνι και είχε τσαντιστεί. Τελικά βρήκαμε πράσινο και όλο πήγαν κατ’ ευχήν. Και ας του λέει η πράσινη γυναίκα μου πως όλα τα χρώματα είναι καλά….

  5. Μικρή πράσινη κάμπια της ζωής μου- αδερφέ μου: Ο κόκκινος Κ. δεν είναι κόκκινος ΠΑΝΤΟΥ!!!!, αυτό είπα ( ούτε κι εγώ είμαι τώρα πια τόοοσο πράσινη…). Δεν κατάλαβες το παραμύθι, δεν παίρνεις «τίτλο προόδου» και δεν περνάς την τάξη! Το Σεπτέμβρη με τον κηδεμόνα σου!
    Το πράσινο παιδί σου, να το αφήσεις ήσυχο να γίνει ότι θέλει.😉

  6. παιδιά δεν το πιασα

    μάλλον το χθεσινό αλκοόλ…..ή το πολύ μπουζούκι…

    υγ θα επιστρέψω μόλις αποτοξινωθώ…….
    υγ πω πω!γερνάω.. θα τα κόψω τα ξενύχτια…

  7. Τσαπερδονάκι, μην σκας….δεν είναι τίποτα που μπορείς να καταλάβεις….ενδοοικογενειακές διαφορές…
    Τωρα που το θυμήθηκα…ποια είναι η μαμά της Ρ.???

  8. @ Manos S. : Η πρώτη στα σχόλια σε αυτό το post.
    @ tsaperdona : Τι σε ποτίσανε εχθές και σου έκαναν τέτοια ζημιά; Τι δεν κατάλαβες; ( Ο Μάνος είναι ο αδελφός μου ο πράσινος, γκρρρρρ….)
    @ envain :χαίρομαι που σου άρεσε…😉

  9. Φοβερό κείμενο..Μην αγχώνεσαι και η δική μου οικογένεια κάπως έτσι είναι…Αν εξαιρέσεις το κόκκινο που σπανίζει- ευτυχώς! χαχαχ
    Καλησπέρες

  10. @ BeBe : Να είσαι καλά. Και, όχι δεν αγχώνομαι ! Ξέρω,… συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες! Καλως ήρθες😉

  11. Κροτούλα, ευχαριστώ. Και να σου πω μυστικό: δεν είναι μόνο ποδοσφαιρικό, έχει και προεκτάσεις…θα σου πω κάποτε!😉

Τα σχόλια είναι κλειστά.