Είναι κάτι μέρες…

… που ξεκινάνε περίεργα…

-Αγόρι μου, σήκω να πιεις το γάλα σου…..7:30 η ώρα!
-Περίμενε μαμά, να τελειώσει το όνειρο!……

Με τέτοιο ξεκίνημα, πώς να μην πάει καλά η μέρα;

Γενικά, με το πρωινό ξύπνημα δεν τα πάμε πολύ καλά σαν οικογένεια. Συνήθως ξυπνάω εγώ πρώτη. Είναι η μόνη ώρα (περίπου 6 το πρωί) που μπορώ να πιω τον καφέ μου με ησυχία. Αν είναι καλός ο καιρός (δηλαδή πάνω από 20° C -αλλιώς κρυώνω) βγαίνω στο μπαλκόνι. Έχω ένα σωρό γλάστρες-μου αρέσουν πολύ και οι φίλες μου λένε ότι έχω «πράσινα χέρια«. Σε λίγο ξυπνάει ο μικρός (αφού…τελειώσει με το όνειρο, που θα μου διηγηθεί μετά με λεπτομέρειες-συνήθως είναι με δράκους, ιππότες & πειρατές γι’ αυτή την περίοδο). Πίνει το γάλα του, τσιμπάει κάτι (τοστάκι, φρούτο ή δημητριακά) και ετοιμάζεται για το σχολείο. Όοοολη αυτή την ώρα χτυπάει το ξυπνητήρι του μπαμπά: το κλείνει, αυτό ξαναχτυπάει, το ξανακλείνει…..Του ετοιμάζω καφέ, η ώρα έχει πάει 8:00 και του φωνάζουμε από την πόρτα: -Εμείς φεύγουμε! Μουγκρίζει κάτι σαν φχδμφξλκπρτδγδσγ καλξφρτδσψχζν και συνεχίζει τον ύπνο του, μέχρι να γυρίσω από το σχολείο. Συνήθως, μετά από αυτά, τον ξυπνάω γλυκά: με τη μυρωδιά του ζεστού καφέ κάτω από τη μύτη, με ένα όμορφο τραγούδι στο ράδιο…Αν δεν αποδώσει τίποτε από αυτά, υπάρχει και το μπουγέλωμα!

Και μετά, φεύγουμε κι οι δυο για τη δουλειά. Το μεσημέρι -αργά, μετά το ολοήμερο- παίρνω το παιδί από το σχολείο και αρχίζει το τρέξιμο: διάβασμα,αγγλικά, καράτε (την άλλη Κυριακή δίνει εξετάσεις για πράσινη ζώνη!)

…και ό,τι άλλο προκύψει-κούνιες, παιδότοπο, ανάλογα τον καιρό…

Τα σαββατοκύριακα, πάλι, τα έχουν περιγράψει και άλλοι-και τα δικά μας κάπως έτσι είναι….

Και, μετά από απαίτηση πολλών θαυμαστών και θαυμαστριών -κυρίως- του γιου μου, ορίστε:

μια ζωγραφιά-κατασκευή με τέμπερες που έκανε σαν παράθυρο (εγώ βοήθησα μόνο στη συναρμολόγηση).

Είναι ζωγραφισμένο πάνω σε καμβά με τέμπερες

και τα παραθυρόφυλλα είναι από φελιζόλ.

Ζωγραφιά 4

Καλό βράδυ – πάω να δω τον υπόλοιπο αγώνα-αν και σχεδόν ξέρω το αποτέλεσμα!😉

15 thoughts on “Είναι κάτι μέρες…

  1. Ζηλεύωωω, ζηλεύω αφάνταστα και οδυνηρά! Και γάλα και τοστάκι;
    Αχχχ που εμένα, που για να πιει το γάλα κάνει κάνα δεκάλεπτο. Και τρία τέταρτα του ποτηριου παρακαλώ, μη φανταστείς περισσότερο..

    Το φαί είναι το μονο καταπιεστικό πράμα που κάνω στα παιδιά μου.
    Εμμ γίνεται να μη τις καταπιέσω;
    Καλά τη μεγάλη έπαψα πια, είναι ολόκληρη γυναίκα, αλλά τη μικρή, ουουου χαμός γίνεται με το «φάε» και «φάε».

    Και πως να μη γίνει; Εφτά χρονών, ψηλή και ούτε 20 κιλά. Δεκαεννιά μισό. Ο παιδίατρος λεει, πως ειναι μια χαρά, αλλά εμένα μου φαινεται αδύνατο το μωρό μου!!

    Αχ, με συγχωρείς για το μεγάλο και άσχετο ποστ, αλλά να μη πω τον καημό μου στη συνάδελφο;

    Υπέροχη η ζωγραφιά!! Φιλί μεγάλο στον ζωγράφο :)))

  2. @ Μαριλένα: Αλίμονο, γι’ αυτό είμαστε εδώ: να μιλάμε, να λέμε τους καημούς μας! Μια χαρά πάντως είναι τα κιλά της-κι εμένα αδύνατος είναι, αλλά τρώει αρκετά- και να μην την πιέζεις!Σκέψου αργότερα να παχύνει κα να χρειάζεται δίαιτα!
    Φιλιά κι από εμάς

  3. Είσαι η Μαίρη Παναγιωταρά
    με τα πράσινα τα χέρια, μια καλή νοικουρά
    φυσικά έχεις κάτι σπέσιαλ και διάφορετικό
    και έχεις όμως και έναν γιό,μοναδικόοοοοοοο!

    υγ η χθεσινή πρόταση για τα μανατζεριλίκια ισχύει….
    υγ τα κέρδη 50-50….

  4. Δε ντρέπεστε να μιλάτε για «καταπιεστικές μπουκιές» σε άνθρωπο που κάνει δίαιτα;;;;;;;; Χμ… σωστά. Δεν τα είπατε σε άνθρωπο που κάνει δίαιτα, αλλά… μπαίνει στο μπλογκόσπιτο και θα τα δει, την ώρα που έχει πάθει υστερία από την έλειψη σοκολάτας. Μα, καλά, πώς ξέμεινα; τςτςτς!

    Λοιπόν, ας πω και το λόγο της επίσκεψής μου. Ο μικρός είναι φοβερός, έτσι;;; Τι ζωγραφική είν’ αυτή;;;;;;; Έχω πάθει πλάκα! Μπορούμε να πάρουμε ένα αυτόγραφο τώρα που τον έχουμε εύκαιρο; Και τι ατάκα θανατηφόρα ήταν αυτή: «Περίμενε μαμά, να τελειώσει το όνειρο!»;;; Αχχχχχχχχχ!!!

    Φιλιά τεράστια!

  5. Όμορφη καθημερινότητα, ομορφότερη ζωγραφία και όλα τα λεφτά τα παραθυρόφυλα!🙂

    Για το ξυπνητήρι και την πρωινή έγερση έχω τα ίδια ζητήματα….

  6. @ tsaperdona: Μόλις βρήκες το αγαπημένο μου τραγούδι-το τραγουδάω τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα, το έχω βάλει και στο προφίλ μου (about). Για το ποσοστό θα τα συζητήσουμε κατ’ ιδίαν, μην μας ακούνε κιόλας!
    @ marilia: Έχουμε σοκολάτες όλων των γεύσεων πάντα-από σκούρα 70% μέχρι Lacta & ΙΟΝ αμυγδάλου – αυτή με το ροδί χατρί και την ανθισμένη αμυγδαλιά…σλουπ! Θα σου φτιάξω αυτόγραφο, και θα σου το στείλω.Φιλάκια κι από εμάς.
    @ mpampaki:Το ήξερα ότι θα σου άρεσαν ! Και ο τοίχος στο δωμάτιο του μικρού είναι πράσινος, και πολλά άλλα- προς μεγάλη απογοήτευση του πατέρα του, που είναι…ξέρεις, από τους κόκκινους(φτου!).

  7. Δεν ξέρω αν είστε η Μαίρη του Παναγιωταρά, εκείνη γκρίνιαζε κομμάτι – σειιιισ μου φαίνεστε λίγο πιο έτσι —> 😀

    Συνεχίστε!

    (και νομίζω πως έχετε το πιο όμορφο λουκ στη γουορντπρεσ)

  8. @aaduck: Ευχαριστώ, ευχαριστώ πολύ! Και ναι, με κατάλαβες, δεν είμαι τοοόσο γκρινιάρα, αλλά καμιά φορά….🙂 🙂 🙂

  9. Εδώ πλέον μιλάμε για άλλο επίπεδο τέχνης… Όχι απλά ζωγραφική, αλλά ολόκληρη κατασκευή-εγκατάσταση.
    Ο μικρός είναι έτοιμος για το επόμενο art athina

    (Μ’ άρεσε το «πράσινα χέρια» εσύ, «πράσινη ζώνη» ο μικρός…. Πολύ πράσινο!)🙂

  10. @ Allu Fun Marx: Για Art Athina δεν ξέρω, αλλά στο σχολείο στην έκθεση που κάνουν το τσιμπήσαμε το βραβείο μας!
    Μου έδωσες ιδέα να γράψω για τα χρώματα της οικογένειάς μου, ευχαριστώ!😀

Τα σχόλια είναι κλειστά.