Διάφορα -τακτικά και άτακτα- μια και δεν μπορώ να συμμαζέψω το μυαλό μου και το χρόνο μου και να στρωθώ να γράψω ένα κείμενο “της προκοπής” (που θα ‘λεγε κι η γιαγιά μου)

• Είναι κάποιες φορές που νιώθεις το χρόνο να κυλά αργά, και τα χρόνια που περνάνε να βαραίνουν διπλά (και τριπλά καμιά φορά) και να μην συμβαίνει τίποτα διαφορετικό -όλες οι μέρες να είναι ίδιες, σαν τη μέρα της μαρμότας. Κι άλλες πάλι, που γίνονται τόσα στη ζωή σου, που δεν προφταίνεις σχεδόν να τα δεις -είναι αυτό το “όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος” -και τρέχεις και δε φτάνεις. Καμιά φορά είσαι καιρό σε “νάρκη” (το έχω ξαναγράψει, ΚΑΙ οι πασχαλίτσες πέφτουν σε νάρκη το χειμώνα!) και ξυπνάς κι είναι Άνοιξη, και θες να προφτάσεις να δεις, να ακούσεις, να μυρίσεις, να γευτείς όλα αυτά που τόσο καιρό έχανες. Και ναι, εγώ εδώ και κάμποσο καιρό έχω Άνοιξη -ό,τι κι αν είναι έξω- και τρέχω και δεν φτάνω. Και μια και άνοιξη σημαίνει και αρχή  κι αλλαγές, έχω διάφορες τέτοιες -όσες ίσως δεν είχα στη ζωή μου τα τελευταία 10-15 χρόνια. Πού θα με πάνε ακόμα δεν ξέρω -θα δείξει. Ξέρω όμως πως οι αλλαγές, όσο κι αν με τρομάζουν στην αρχή, στο τέλος για καλό μου βγαίνουν.
• Από το περασμένο Σαββατοκύριακο μέχρι και τούτο δεν έχω κάτσει -σχεδόν- σπίτι μου ·κάτι οι αργίες που εδώ μας πέσαν μαζεμένες, κάτι η επίσκεψη της φιλενάδας απ’ τα βόρεια, κάτι τούτο κάτι κείνο, κάτι οι γιορτές και κάτι ο Παύλος που μας ξεσήκωσε -όλο βόλτες ήμουνα! Απορώ κι εγώ με την τόση μου δραστηριότητα, κανονικά είναι η εποχή που “πέφτω”. Αλλά φαίνεται τούτη η χρονιά είναι αλλιώτικη, ακόμα και σ’ αυτό….

• έτσι λοιπόν, ήρθε το Ρουλιώ ξανά. Και μετά από ένα εξαιρετικό γεύμα (με πολύ κουβέντα και πολύ γέλιο και πολλές συγνώμες) στο σπίτι της abbtha, με παρέα τη meniek και την L’Enfant de la Haute Mer -γνωστές “ύποπτες” όλες τους-  πήγαμε μαζί (και με τον Παύλο και την παρέα του) στο θέατρο, Σάββατο βράδυ. Μια εξαιρετική παράσταση, και να πάτε να την δείτε στα σίγουρα -μέχρι το τέλος του Νοέμβρη. “Ιζαντόρα -When She Danced” του Μάρτιν Σέρμαν, στο θέατρο Μέλι. Με ένα εξαιρετικό θίασο -μια υπέροχη ερμηνεία από τη Δήμητρα Χατούπη σαν Ιζαντόρα Ντάνκαν, και δεν μπορώ να μην πω για την εκπληκτική χορεύτρια, τη Φαίδρα Σούτου, που χόρευε σαν “ψυχή” της Ιζαντόρα σε όλη την παράσταση. Ο χορός της στο κλείσιμο του έργου ήταν ό,τι είχα φανταστεί διαβάζοντας για τη ζωή και το χορό της μεγάλης χορεύτριας. (στο χρωστάω, Παύλε!). Και έχω ξαναπεί ότι δεν βρίσκω κανένα νόημα να κάτσω να κάνω κριτική στο έργο ή στις ερμηνείες -η τέχνη και το τι σε κάνει να νιώθεις είναι τόσο προσωπική υπόθεση… Εμένα με έκαναν να νιώσω όμορφα, να δακρύσω, να χορέψω -κι αυτό είναι το κέρδος μου. Να πάτε να το δείτε!
• Την ημέρα του εθνικού μας Όχι εμείς είπαμε ναι στην mamma και τον island -και πήγαμε σπίτι τους -μαζί με το Ρουλιώ βεβαίως- και τη La koumbara. Δεν θα περιγράψω εδώ τι καλά που περάσαμε, και τι καλά που φάγαμε και ήπιαμε και μιλήσαμε και γελάσαμε (κι ας μην πέτυχε το ψωμί). Θα πω μόνο ότι η παρέα απέκτησε άλλον ένα Τρομερό Σφεντονιστή!

• Το Σάββατο που μας πέρασε, που φυσούσε ο βοριάς που τ’ αρνάκια παγώνει, αποφασίσαμε με τη δική μου κουμπάρα -συντέκνισσα είναι το σωστό, μια και της έχω βαφτίσει το γιο- να πάμε βόλτα. Πήγαμε λοιπόν στο κέντρο, στη Στοά Βιβλίου -εκεί βρήκαμε φίλους: Τη μαμαΡίτσα, την Ελένη μας, το Βασίλη, την Αθηνά, την Ειρήνη μου… Η αφορμή ήταν η παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Παργινού “με τον έρωτα περνάει ο καιρός, με τον καιρό περνάει ο έρωτας” . Η αλήθεια είναι όμως ότι αφορμή γυρεύαμε να ξαναβρεθούμε! Και μετά την παρουσίαση -που ήταν πολύ ενδιαφέρουσα- σιγά που δεν θα πηγαίναμε για κοριτσοκουβέντα (πάνω από σαλάτες, μπρουσκέτες και γλυκά) και σιγά που δεν θα περνούσαμε θαυμάσια!

Αυτά, για την ώρα. Μπήκε ο Νοέμβρης, έρχεται ο χειμώνας -ανάψαμε καλοριφέρ, βάλαμε χειμωνιάτικα… Ξέρω πως έχω παραμελήσει το blog μου -θέλει σουλούπωμα ακόμα και η όψη του, συμπλήρωμα τα λινκ του, ξεκαθάρισμα κι αυτό- αλλά δεν έχω χρόνο -ούτε κέφι να διαλέξω τραγούδι δεν έχω. Θα το κάνω, σίγουρα -σιγά σιγά -κι έχω και διάφορες ιδέες στο μυαλό μου, κι έχω και κάτι λύκους που “κοιμούνται” στην “αποθήκη” του, κι έχει και φεγγάρι απόψε… Μα, θέλω να είμαι κι εγώ “εδώ”!

Καλημέρα

Καλή βδομάδα

Καλό Μήνα

και ναι, τώρα σιγά σιγά να λέμε καλό χειμώνα…

*“λίθοι τε καὶ  πλίνθοι καὶ  ξύλα καὶ  κέραμος ἀτάκτως  μὲν ἐρριμμένα οὐδὲν χρήσιμά ἐστιν“.

Ξενοφών ‘Απομνημονεύματα’ 3.1.7.3 – η φράση είναι του Σωκράτη.

Πάντα, από πολύ μικρή, αγαπούσα τα παιδιά. Τα μικρότερα παιδιά. Έκανα παρέα μαζί τους, έπαιζα, τους τραγουδούσα,τους διάβαζα -και μεγαλώνοντας σκεφτόμουνα πώς θα ήταν να έχω δικά μου. Ήθελα πολλά -πέντε ή έξη, έλεγα- κι ένα μεγάλο σπίτι στην εξοχή. Με ζωάκια και λαχανικά, δέντρα και λουλούδια (να η εξήγηση της farmas, blueprints!;)).

Μεγαλώνοντας, δεν έκανα τίποτε από όλα αυτά (βέβαια, ποτέ δεν είναι αργά :p). Ζω στην πόλη -ευτυχώς στην “άκρη” της, αλλά πάλι πόλη είναι- σε ένα διαμέρισμα χωρίς καν κήπο. Κάνω (έκανα, μέχρι πριν λίγο καιρό) μια δουλειά που δεν έχει καμιά σχέση με όσα ονειρεύτηκα, κι έχω ένα μόνο παιδί -που κάνει για 10 πρέπει να ομολογήσω… Απ’ όλες τις απόψεις.

Αυτό το παιδί, που γεννήθηκε σαν σήμερα -τέτοια ώρα περίπου- πριν 10 χρόνια! Και κλασσικά αναρωτιέμαι πότε πέρασαν, πώς μεγάλωσε, πού θα φτάσει… Για την ώρα είναι ένα απίστευτο πιτσιρίκι, με γνώσεις, χιούμορ, άποψη. Είναι γλυκός, τρυφερός, απίστευτα δίκαιος, πεισματάρης, χαμογελαστός. Μαθαίνει να εκφράζεται, να βάζει σε σειρά τις σκέψεις και τα θέλω του, να “μιλάει” με μουσική και ζωγραφιές. Είναι και διάφορα άλλα, που δεν θα κάτσω να τα αραδιάσω εδώ -παιδί μου είναι, κουκουβάγια μαμά…

Όμως είναι σπουδαίο να συμπληρώνεις μια ολόκληρη δεκαετία, δεν είναι; Ο Άκης άρχισε να ξεφεύγει από το “παιδάκι”, άρχισε να φαίνεται πια -και το απόγευμα θα σβήσει για πρώτη φορά διψήφιο αριθμό κεριών στην τούρτα. Αλλά, όπως μας δήλωσε, καθόλου δεν βιάζεται να μεγαλώσει -”μια χαρά είμαι κι έτσι μαμά!”

Χρόνια σου Καλά, αγόρι μου-όμορφα, τρυφερά, γεμάτα, χαρούμενα και δυνατά. Κι εμείς, εδώ θα είμαστε -πλάι σου.

Δε βιάζομαι να μεγαλώσω Βαγγέλης Γερμανός, Βεατρίκη Κάντζολα-Σαμπατάκου/Τατιάνα Ζωγράφου

Καλημέρα

υγ1. Το ποστ ήταν να ανέβει στις 8:30 το πρωί, όπως γεννήθηκε ο Άκης. Αλλά -διακοπή της Δεή από το πρωί ως τώρα, άλλαξε τα σχέδια -πάλι καλά!
υγ2. Την τούρτα την διάλεξε μόνος του, ψάχνοντας στο google -είναι η αγαπημένη του αγγλική ομάδα

… που ζήτησε να του γράψω αυτή τη βδομάδα -και τον ευχαριστώ, πολύ!

Τα σχόλιά σας, εκεί.

Η φωτογραφία από εδώ

Καλημέρα

υγ. Όχι, σχόλια για τα αποτελέσματα των εκλογών και την καινούρια κυβέρνηση ΔΕΝ έχει!  :p

Λοιπόν, σήμερα έχω όρεξη για ταξίδια. Στο χρόνο. Καθίστε αναπαυτικά, πάμε παρέα;

Πριν από 30τόσα χρόνια, ήμουν παιδί. Μικρό, δλδ, κανονικό παιδί -όχι όπως τώρα… Πήγαινα στη δευτέρα δημοτικού, άκουγα πολύ ραδιόφωνο, διάβαζα, και είχαμε ασπρόμαυρη τηλεόραση -που δεν είχε όμως και πολλά ενδιαφέροντα για μένα προγράμματα (τι σύμπτωση, και τώρα που είναι χρωματιστή, το ίδιο -σχεδόν αδιάφορη- είναι…). Θυμάμαι πάντως ότι βλέπαμε το Νάσο Αθανασίου στο “Κάθε μεσημέρι” και τις ελληνικές ταινίες τα Σαββατόβραδα. Το “Λούνα Πάρκ”, το “Γράμματα και αριθμοί”, που και που το “Να η ευκαιρία”. Νωρίς, πάντα -τα παιδάκια στο σπίτι μας πήγαιναν νωρίς για ύπνο. Και διάβαζα, πολύ, ό,τι έπεφτε στα χέρια μου. Α ναι, γράφαμε με πολυτονικό, και πηγαίναμε σχολείο ΚΑΙ τα Σάββατα. 

Το Σάββατο στις 30 του Σεπτέμβρη του 1978 δεν το θυμάμαι ακριβώς. Δεν είμαι σίγουρη για το τι έκανα, αλλά θυμάμαι τόσα άλλα Σάββατα για αρκετά χρόνια μετά, που κάπως έτσι θα ήταν:

Η τηλεόραση του σπιτιού μας, στο καθιστικό, ανοιχτή στην Ερτ (το ένα από τα 2 κανάλια της εποχής -το άλλο ήταν η Υενεδ). Στις έξη το απόγευμα, είχαμε στρωθεί στον καναπέ απέναντι -εγώ κι ο μικρός αδερφός μου, μόλις 2 χρονών τότε, με την απογευματινή μας πορτοκαλάδα και τα μπισκότα. Το πρόγραμμα έλεγε ότι θα αρχίσει στις 18:05 -και τότε δεν αργούσε!

Και αρχίζει η μουσική. Και ξαφνικά, βλέπουμε εικόνες να σχηματίζονται μόνες τους, να ζωγραφίζουν πουλιά, λουλούδια, διαστημόπλοια και πεταλούδες… Κι ανάμεσά τους ένας παππούς που πετάει, γίνεται μικρός – μεγάλος, μιλάει με ζώα, φυτά και πράγματα κι έχει για “κολλητή” μια καλή μάγισσα που τη λένε Κλο-Κλό! Θυμάμαι καλά πως τις πρώτες φορές είχαμε μείνει άφωνοι -ήταν απίστευτο αυτό που βλέπαμε, το συζητούσαμε στο σχολείο, και περιμέναμε το επόμενο Σάββατο -μπας και καταλάβουμε πώς γίνεται..! Και συζητούσαμε τις ιστορίες αυτού του παράξενου παππού -που δεν έμοιαζαν μ’ αυτές που ξέραμε. Δεν είχαν κακούς λύκους, τέρατα και όλα ήταν φωτεινά και γλυκά. Κι ο “παππούς” μιλούσε όμορφα, τραγουδούσε κι αγαπούσε τις τηγανιτές πατάτες…  Άσε αυτό το απίστευτο “μαγικό μολύβι”, που ζωγράφιζε πίσω του!

Στις επόμενες εκπομπές είχαμε μπροστά μας χαρτί και μολύβι -και προσπαθούσαμε να ζωγραφίσουμε ό,τι βλέπαμε. Κι αυτό συνεχίστηκε πολλά χρόνια -μέχρι το 1987. Και παράλληλα βλέπαμε τον ίδιο γλυκό “παππού” και σε άλλες εκπομπές -και τώρα ξέρω ότι χάρις σ’ αυτόν, είχαμε πολλές χιλιοαγαπημένες παιδικές σειρές (σαν τη Φρουτοπία) όόόόλα εκείνα τα χρόνια, που “εξαφανίστηκαν” μετά.

Τα χρόνια πέρασαν, τα “μωρά” κείνης της εποχής μεγάλωσαν, γίναν φοιτητές, εργαζόμενοι, έκαναν οικογένειες -πολλοί απέκτησαν δικά τους παιδιά. Και ξαφνικά πριν δυόμισι περίπου χρόνια, ξαναβρήκαμε κείνον τον παράξενο “παππού”, στο blog του. Και ξαναθυμηθήκαμε όλοι μαζί πώς είναι να “πετάς”, να μιλάς και να ακούς τα ζώα, τα φυτά και τα πράγματα, να γίνεσαι μικρούλης… και να λατρεύεις τις τηγανιτές πατάτες και τα παγωτά!

Απόψε ξεκίνησε  (με μικρά τεχνικά προβλήματα, αλλά θα στρώσει σιγά σιγά) το Paramithas.tv. Ένα όνειρο του Νίκου Πιλάβιου -ένα on-line κανάλι για παιδιά, με όμορφες εκπομπές -παλιές και καινούριες- σαν αυτές που βλέπαμε εμείς όταν ήμασταν παιδιά.  Να γιατί μ’ έπιασε η διάθεση για ταξίδια στο χρόνο -πολύ πίσω, τριάντατόσα χρόνια..!

Καλημέρα

Καλό ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο, Καλό Μήνα

(και καλό βόλι  )

Σαράντα χρόνια έφηβος
κοντά μισό αιώνα
το καλοκαίρι άσπριζα,
μαύριζα τον χειμώνα.
Σαράντα χρόνια ανώριμος
ξεφτίλας Δον Κιχώτης.
Σαράντα χρόνια φρόνιμος,
σαράντα χρόνια πότης…
Γεννήθηκα σ’ ένα χωριό
Τετάρτη μεσημέρι.
Γιατρός δε με ξεπέταξε
μα μιας μαμής το χέρι.
οι συγγενείς μαζεύτηκαν
από νωρίς στο σπίτι:
Πώς είναι έτσι το παιδί
και τι μεγάλη μύτη!

Μα εγώ από τον ύπνο μου
την έκανα κοπάνα.
Τέντωνα τη σφεντόνα μου,
σημάδευα αεροπλάνα.
Και πάνω στο καλύτερο
με ξύπναγαν με βία
για να μ’ αποκοιμήσουνε
δασκάλοι στα θρανία.

Κι ενώ όλα τα θυμόμουνα
κι είχα μυαλό ξουράφι,
να μεγαλώσω ξέχασα
και έμεινα στο ράφι.
Έτσι για πάντα κράτησα
την παιδική μου εικόνα,
εκείνου του αλητάμπουρα
που κράταγε σφεντόνα.

Παλιέ μου φίλε, γνώριμε,
συμμαθητή, θαμώνα,
μαζί μου απόψε έφερα
εκείνη τη σφεντόνα.
Μην πάει ο νους σου στο κακό,
πουλιά δε θα χτυπήσω.
Με κότσυφες και πέρδικες
τι έχω να χωρίσω;

Τα παιδικά μας όνειρα
θα σας εκσφενδονίσω,
με χρώματα και μουσικές
θα σας τα τραγουδήσω.
Παλιέ μου φίλε, γνώριμε,
συμμαθητή, θαμώνα,
απόψε που βρεθήκαμε,
σου δίνω τη σφεντόνα.

Ο εικονιζόμενος “σφεντονιστής” βεβαίως δεν είναι 40 χρόνια έφηβος -είναι όμως έτοιμος να πατήσει το πρώτο σκαλί της εφηβείας. Και την προβλέπω “ζόρικη” -θα δείξει.

Η σφεντόνα είναι δώρο, της Ρούλας και του συντρόφου της -τη δοκιμάσαμε, λειτουργεί!!!  Κι ευχαριστούμε πολύ πολύ, για όλα.

Αφιερωμένο σ’ όλους σας -μα ξεχωριστά στους “σφεντονιστές” κάθε ηλικίας, στο Ρουλιώ και στο Φωτεινό Αστεράκι, που είναι το αγαπημένο της πρώτο τραγούδι.

Καλημέρα και σήμερα

καλό Σαββατοκύριακο!

Έχει πλάκα, κι έχει ξετρελάνει τα πιτσιρίκια!

(κι εμένα μ’ αρέσει πάντως)

Καλημέρα

(άντε, κοντεύει να έρθει το Σαββατοκύριακο…)

… με χαμόγελα. Και να δούμε πού θα καταλήξει.

[και το δικό μου πρόβλημα, αυτό (να) ήταν... πώς να κατέβω! :p]

Καλημέρα

… αλλά εμείς “απουσιάζουμε”. Μια τα τρεχάματα για το σχολείο, -ο αστερΆκης θα πάει στην Πέμπτη δημοτικού, κιόλας!- τα αγγλικά, το καράτε και δεν ξέρω τι άλλο θα μας προκύψει. Απ’ την άλλη διάφορες αλλαγές στα εργασιακά μας -για καλό, μου φαίνεται, μα θέλει χρόνο. Και ήρθε κι αυτό το πρόβλημα στα “επικοινωνιακά” μας -ένα πρόβλημα στη σύνδεση και το τηλέφωνο που ακόμα μας ταλαιπωρεί. Αν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς το γεγονός ότι πιστεύω πως στη ζωή μας τίποτα δεν γίνεται τυχαία, αλλά πάντα υπάρχει ένας λόγος (και ψάχνω να τον βρω..)

συμπέρασμα;
“αφήστε μας μήνυμα, κι όταν μπορέσουμε θα σας απαντήσουμε”

Καλό Φθινόπωρο ας έχουμε
(όχι, ΔΕΝ θα γράψω κουβέντα για τις εκλογές -τουλάχιστον, όχι ακόμα…)

Καλημέρα
και καλά κουράγια

Eίδα μια αραχνούλα παιχνιδιάρα

να κάνει πατινάζ στην σκόνη πάνω,

και άλλη μια να τραγουδά με την κιθάρα

“αυτό το blog βασίλειό μου θα το κάνω…“

Είναι κανείς εδώ;;;;;

Ναι, το ξέρω -είναι καιρός που δεν έχω γράψει εδώ. Ήταν οι ώρες της σιωπής, ήταν και οι “διακοπές” μετά, έπεσαν όλα μαζί. Και δεν ήθελα να πω λέξη ·μια γιατί ήταν πολλά αυτά που είχα, μια γιατί τίποτα δεν ήταν για παρουσίαση σε “κοινή θέα”… Έπειτα, ήταν τόσα αυτά που “τρέχουν” στη ζωή μου αυτόν τον καιρό, που δεν προφταίνω. Και τελικά, μου φαίνεται πως όλα αυτά είναι δικαιολογίες: απλά, δεν είχα τι να πω. Κι όταν δεν έχω τι να πω, προτιμώ να σωπαίνω και να ακούω τους φίλους μου.

Και περίμενα να τελειώσει ο Αύγουστος, να μην χρειαστεί να κάνω θλιβερές αναφορές σε όσα έγιναν 2 χρόνια πριν, μα πονούν ακόμα… Έλεγα πως θα τη γλυτώναμε φέτος. Μα να, ίδιες μέρες, επανάληψη.  Και είναι τώρα στην πόρτα μας, και κινδύνεψαν άνθρωποι -και φίλοι και γνωστοί- πάλι. Ευτυχώς, δεν έχουμε τα ίδια όσο αφορά τις ανθρώπινες ζωές. Γιατί η καταστροφή που έγινε στο περιβάλλον, έτσι κι αλλιώς δεν έχει μέτρο σύγκρισης. Αλλά όταν χάνονται και άνθρωποι…

Δεν έχω τι να πω, αλήθεια. Παρακολούθησα την πρώτη μέρα τις εικόνες από την τηλεόραση, μα πολύ γρήγορα δεν άντεξα να δω άλλα. Κι έχω εξαντλήσει λόγια, δάκρυα, σκέψεις. Δεν πάει άλλο. Δεν μπορώ να καταλάβω τι άνθρωποι είναι αυτοί, που βάζουν τις φωτιές -για οποιονδήποτε λόγο. Δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι άνθρωποι -αν είναι αυτοί, ντρέπομαι που είμαι από το ίδιο είδος.

Η φωτιά πάντα θα ζεσταίνει ή θα καταστρέφει. Εμείς είμαστε που διαλέγουμε χρήση.

(οι φωτογραφίες από εδώ)

——————————————–

Καλη(;)μέρα; Δεν ξέρω πια…

- Μαμά, τι κάνεις εκεί;
- Φτιάχνω ένα blog, αγάπη μου.
- Τι είναι αυτό;
- Είναι κάτι σαν ημερολόγιο. Γράφεις τις σκέψεις σου, τι σου συμβαίνει κάθε μέρα, τι θα ήθελες να μοιραστείς με τους άλλους ανθρώπους… ό,τι θες!
- Και γιατί δεν το γράφεις σε τετράδιο και το γράφεις στο κομπιούτερ;
- Γιατί θέλω να μπορούν να το διαβάζουν και άλλοι άνθρωποι.
- Και πως θα τα διαβάζουν όλοι αυτοί; Αφού τα γράφεις στο κομπιούτερ μας! Μόνο εγώ κι ο μπαμπάς μπορούμε να τα δούμε!
- Θα τα “ανεβάζω” στο Internet.
- Όπως αυτές οι σελίδες που βλέπω όταν ψάχνω για εικόνες και παιχνίδια;
- Περίπου. Δεν ξέρω αν θα βάζω παιχνίδια(!), αλλά εικόνες και φωτογραφίες σίγουρα θα μπορώ, μόλις μάθω……
- Καλά. Μπορείς να βάλεις και ζωγραφιές;
- Νομίζω πως μπορώ.
- Πάρε λοιπόν μια, να το στολίσεις!
Και, μόλις μάθω να ανεβάζω εικόνες, θα το στολίσω!!!

Αυτές (οι λιγότερες από 150) ήταν οι πρώτες λέξεις που έγραψα, πριν δυο χρόνια ακριβώς, εδώ “μέσα”. Είναι σχεδόν κατά λέξη μεταφορά του διαλόγου που είχα με το γιο μου (που να ‘ξερα, και που να ‘ξερε τι μας περίμενε…) όταν είδε τι “σκάλιζα” στον υπολογιστή. Ήταν η πρώτη πετυχημένη απόπειρα να ανεβάσω κείμενο, αφού είχα δοκιμάσει νωρίτερα στον blogger και μου είχε φανεί πολύπλοκο! Και έτσι, με τον Άκη δίπλα μου (αφού και το όνομα του blog είναι το όνομά μου και το δικό του μαζί) ξεκίνησα.

Φυσικά, η γνωριμία μου με τα blog είχε γίνει πολύ νωρίτερα -διάβαζα και παρακολουθούσα σχεδόν έξη μήνες κάποια, μέχρι να πάρω το θάρρος να γράψω σχόλια. Και συνειδητοποίησα ότι δεν μου άρεσε να σχολιάζω “ανώνυμη”. Ήθελα όπου μιλούσα να ξέρουν ποιά είμαι, τι είμαι, τι πιστεύω, τι μ’ αρέσει… Κάπως έτσι άρχισε. Και σιγά σιγά, μετά τις ζωγραφιές και τα νέα της ημέρας, άρχισα να γράφω πιο πολλά. Και να σχολιάζω -αυτό ήταν βασικά που μου άρεσε πάντα- και να ψάχνω και να μοιράζομαι ότι βρίσκω.

Και να επικοινωνώ. Στην αρχή εδώ, δειλά δειλά στο τηλέφωνο με κάποιους, ύστερα από κοντά… Κι έφτασα σήμερα, δυο χρόνια μετά, να λέω πως έχω φίλους στα blog. Φίλους αληθινούς, που μοιραστήκαμε χαρές (κι έχω ένα προαίσθημα ότι έρχονται κι άλλες), αγάπες, λύπες, ζόρια, αγωνίες, αρρώστιες, ακόμα και απώλειες αγαπημένων. Και σταθήκαμε εκεί δίπλα ο ένας στον άλλο, από κοντά ή από μακρυά, και γελάσαμε και κλάψαμε μαζί.Και χρωστάω πολλά ευχαριστώ, σε πολλούς. Σε όλους αυτούς που θα ήθελα να αφιερώσω τούτο το ποστ, σήμερα.

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που “γράφω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου”, “γράφω όπως αναπνέω”, το γράψιμο για μένα δεν ήταν ποτέ “ανάγκη”. Στην πραγματικότητα, ούτε ημερολόγιο δεν είχα ποτέ, ούτε έγραφα ποτέ κάτι πέρα από τις εργασίες του σχολείου… Και πώς κατάφερα εδώ να γράφω κατεβατά (η “αξία” των οποίων αμφισβητείται -κυρίως από μένα), ακόμα δεν το έχω καταλάβει. Αλλά έτσι κι αλλιώς, τις περισσότερες φορές προτιμώ να πω ότι θέλω με λόγια “δανικά”. Με αγαπημένα τραγούδια, ποιήματα, ακόμα και με εικόνες. Κι έχω βάλει πολλά από τα αγαπημένα μου τόσο καιρό.

Για σήμερα λοιπόν, ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι, από την πρώτη μέρα που το άκουσα. Και νομίζω μου ταιριάζει, και σε σας το ίδιο:

Και μια κι εδώ είναι -για μένα τουλάχιστον- σαν παιδικό παιχνίδι, ορίστε ένα αγαπημένο:

μια και…

Τα χρόνια πέρασαν περνάμε άλλη φάση
κι αν σε προσπέρασα δε σ’ έχω ξεπεράσει
όχι, δεν είναι η μοναξιά που με πειράζει
μόνο το βλέμμα ενός παιδιού που με κοιτάζει
πόσο σου μοιάζει, πόσο μου μοιάζει…

Και του χρόνου, λοιπόν. Να είμαστε καλά, εδώ ή αλλού -δεν έχει σημασία. Και να επικοινωνούμε

Καλημέρα, πάντα -ό,τι ώρα κι αν είναι

υγ. Γιώργη, και του χρόνου κι εσύ -μια και είσαι ο μοναδικός φίλος μου που έχουμε μαζί blogoγενέθλια!

*** Τούρτα (ψηφιακή, και την αληθινή από κοντά!)

Ευχαριστώ Λ. Παπάκη!

Οι βδομάδες περνάνε τρέχοντας, η Άνοιξη είναι εδώ -και τρέχει κι αυτή, με χίλια φέτος. Τόσο που βιάστηκε να πλησιάσει το καλοκαίρι. Κι εγώ δεν την προλαβαίνω σχεδόν -ποτέ δεν ήμουν καλή στο τρέξιμο…

Δεν έχω τι να πω. Πιο σωστά, δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Θα’θελα να πω για το δάσκαλο Ευγένιο -ίσως το κάνω αργότερα. Θα’θελα να πω για τον Sakis και το “Παραμύθι” που τον κέρδισε, κι ας μην είχε δράκους (μεταξύ μας, εγώ το λάτρεψα το τραγούδι: “I’m in love with a fairytale…” -μου φαίνεται θα είναι για πολύ καιρό στα αγαπημένα μου). Και για χίλια δυο άλλα -πού πήγα, τι είδα, τι άκουσα…Αλλά δεν.

Δεν μπορώ. Έχασα τις λέξεις μου. Και δεν ξέρω και που να ψάξω να τις βρω! Άλλωστε, δυο χρόνια πριν, όταν ξεκινούσα τούτο το ιστολόγιο, οι λέξεις μου ήταν και πάλι λίγες.

Για την ώρα λέω να προσπαθήσω να μάθω άλλη γλώσσα. Τούτη (ή τούτες) που ξέρω δεν φτάνουν:

Όποιος ξεχνάει χάνεται
ραγίζει όποιος θυμάται
κι αυτός που παραστράτισε
στις ερημιές κοιμάται
Στα γιορτινά τα μαγαζιά
πολύχρωμες βιτρίνες
είπες πως θα ‘ρθεις να με βρεις
δυο χρόνια κι έξι μήνες

Αλλάζουν δρόμοι και μορφές
Οι εποχές αλλάζουν
κι οι από μηχανής θεοί
αμήχανα κοιτάζουν
Άστο παράθυρο ανοικτό
σ’ όλες τις καταιγίδες
θα δεις στο φως μιας αστραπής
όσα ποτέ δεν είδες

Μάθε τη γλώσσα της σιωπής
κι ύστερα έλα να μου πεις
πώς κλίνεται το σ’ αγαπώ
πώς βγάζει η έρημος καρπό….

Κι αν τη μάθω καλά, θα σας πω!

Καλημέρα

Ο Γιάννης Ρίτσος, ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, ένας από τους πιο σπουδαίους που έχουμε στην ελληνική λογοτεχνία, ένας πραγματικά μεγάλος Έλληνας. Τα ποιήματά του είναι από τα πιο γνωστά και πιο τραγουδισμένα. Και βραβευμένα σε όλο τον κόσμο. Αλλά ο Ρίτσος είχε κι άλλο ταλέντο, λιγότερο γνωστό -ζωγράφιζε. Μια “ζωγραφική-γλυπτική”, όπως έλεγε ο ίδιος:

«Εκανα μια, θα λέγαμε, ζωγραφική γλυπτική. Ξαφνικά μου έρχονταν μορφές ελληνικές οι οποίες σχετίζονταν με την αρχαία Ελλάδα, με τις αρχαιοελληνικές μορφές. Κάποτε ακολουθούσα τη γραφή της Κνωσού, κάποτε την κλασική… Μόνο ανθρώπινες μορφές κι ανθρώπινα σώματα, ποτέ τοπία. Σώματα ως επί το πλείστον γυμνά, ανθρώπινες μορφές και το πολύ πολύ άλογα».

Διαλέγοντας ως υλικά την πέτρα και το ξύλο, τα βότσαλα και τις ρίζες που ξεβράζει το κύμα ο ποιητής έμοιαζε να ελευθερώνει τα κρυμμένα τους μυστικά. Οπως σημειώνει ο Γ. Τσαρούχης «Το θέμα του είναι ένα σ’ ό,τι σχεδίασε και ζωγράφισε: η ανθρώπινη μορφή, που παλεύει με την αγριότητα του κόσμου για να αγριέψει και η ίδια στο τέλος και να γίνει τερατώδης και αλύπητη. Μα μέσα απ’ την αγριάδα και τη σκληρότητα, σαν σπίθα μέσα στη στάχτη, υπάρχει ατόφια αγάπη και, σαν περαστική αστραπή, ο έρωτας, πέρα από την εγκράτεια και την απόλαυση. Ο έρως που δημιουργεί τον κόσμο».

Στα έργα αυτά, δημιουργήματα τα περισσότερα της εξορίας, ο Γ. Ρίτσος διοχέτευσε την απελπισία του αλλά και τις άσβεστες ελπίδες του. Ζωγράφισε την ασχήμια, αλλά και την αγάπη του για τη ζωή και την ομορφιά. Αποτύπωσε τη μοναξιά του αλλά και τη βαθιά του πίστη στον άνθρωπο. «Ο Ρίτσος αναζητεί και ανακαλεί πάνω στις πέτρες του τον χαμένο παράδεισο: έναν κόσμο αιώνιας και αμάραντης νιότης, ερατεινά κορίτσια και αθλητικά αγόρια με ελληνικές κατατομές, εμπνευσμένες από την αρχαία αγγειογραφία» σημειώνει η Μαρίνα Λαμπράκη – Πλάκα. «Το τραγικό του βίωμα ο ποιητής το αποτύπωσε σχεδόν αποκλειστικά και με μεγάλη εκφραστική ένταση στις ρίζες από καλάμια. Οι ίδιες οι ρίζες, βασανιστικές, ροζιασμένες του υπαγόρευαν τις μορφές που ανέσυρε με ελάχιστες γραμμές μέσα από τα πάθη του ξύλου. Γιατί οι ρίζες έχουν πάνω τους τα ίχνη του χρόνου, της φθοράς, του γήρατος. Ετσι βγήκαν αυτές οι μαρτυρικές φυσιογνωμίες, που ανταποκρίνονται στα πάθη του ποιητή, στα πάθη του λαού μας».

“Μόλις πρωτομπεί κανείς στο σπίτι του Ρίτσου έχει την εντύπωση πως μπαίνει σ’ ένα πρωτότυπο μουσείο. Τα τραπέζια, οι καρέκλες, οι τοίχοι, ακόμη και το πάτωμα έχουν κατακλυσθεί από τα έργα που φτιάχνει με τα χέρια του ο ποιητής. Πίνακες με σινική μελάνη σε καφετιά χρώματα, που θυμίζουν βυθό ή μικροσκοπική εξαίταση της ζωής, ρίζες θάμνων σε φανταστικά σχήματα, κόκκαλα ζώων ζωγραφισμένα με το χέρι και πέτρες… δεκάδες πέτρες σ’ όλα τα σχήματα και τα μεγέθη.

Οι ζωγραφισμένες πέτρες του Ρίτσου, διαλεγμένες με στοργή από τον ίδιο σε στιγμές ανάπαυλας, στην παραλία της Σάμου, κι ύστερα σφραγισμένες μ’ εκείνη την εντελώς δική του προσωπικότητα, με μορφές αρχαϊκές, πρόσωπα, που λες και απαγγέλουν στίχους του ποιητή… ή χορικά αρχαίου δράματος, έχουνε κι αυτές ξεπεράσει τα σύνορα της Ελλάδας. Δύο απ’  αυτές έχουν τιμητική θέση στο γραφείο του Αρογκόν.

«Πολλοί έρχονται και μου ζητούν να κάνω έκθεση με όλα αυτά, λέει ο Ρίτσος, και με το χέρι δείχνει τα πέτρινα και τα κοκκάλινα έργα του, που έχουν πια κατακλύσει το σπίτι. Πρόσφατα ήρθε ένας εκπρόσωπος μιας γκαλερί του Παρισιού…  Ωστόσο δε θέλω, αυτά είναι πάρεγα, δεν είναι η δουλειά μου».

Πώς αλήθεια αντικρύζει τα ζωγραφικά του έργα ο Ρίτσος; Μας το λέει ο ίδιος. Πολύ πρόσφατα κυκλοφόρησε από τα εκδοτικά “Κέδρος” η δέκατη τρίτη έκδοση του βιβλίου του Κώστα Βάρναλη “η αληθινή απολογία του Σωκράτη” με εικονογράφιση Γιάννη Ρίτσου. Σ’ ένα σύντομο πρόλογο για την εικονογράφιση του βιβλίου ο Ρίτσος λέει για τη ζωγραφική του: «Δεν είμαι ζωγράφος, παρ’ ότι απ’ τα πρώτα παιδικά χρόνια μου ασχολούμαι με τη ζωγραφική στο διάλειμμα της συγγραφικής δουλειάς μου. Αυτό το “στα διαλείμματα” δηλώνει καθαρά τον ανεύθυνο ερασιτεχνισμό αυτής μου της ασχολίας».

Ωστόσο, οι ζωγραφισμένες πέτρες του Ρίτσου είχαν κάνει όλο το δρόμο ως το Παρίσι, για να εκτεθούν στο χώρο όπου είχε ανέβει η “Ρωμιοσύνη”. Και εντυπωσίασαν!”

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από αφιέρωμα της εφημερίδας Ριζοσπάστης με ημερομηνία 26/01/1975 -το βρήκα στο αρχείο της εφημερίδας.

Μια και φέτος είναι επίσημα “Έτος Ρίτσου” αλλά η “μαμά πατρίδα” -ως συνήθως- απέχει… Αντιγράφω από το κάλεσμα της Αγγελικής Κώττη, που την ξέρουμε και σαν “Εαρινή Συμφωνία” : Δεν μπορώ να δεχτώ πως έχουμε Ετος Ρίτσου και η μητριά- πατρίδα ακόμα κοιμάαααααται. Και μάλιστα, έναν ύπνο του αδίκου. Επομένως, ας πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας. Και μια και εγώ είμαι πάντα οπαδός του “συν Αθηνά και χείρα κίνει”, σήμερα, Πρώτη Μάη, ημέρα γενεθλίων του ποιητή, θέλω να τον θυμάμαι. Πάντα.
«Να με θυμόσαστε – είπε.
Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα
χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια,
για να σας φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα.
Την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα.
Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια.
Μερτικό εγώ δεν κράτησα.
Πάμπτωχος.
Μ’ ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα.

Να με θυμάστε»

Καλημέρα
Καλό Μήνα!
[και, είναι γνωστό, αλλά να το ξαναλέμε: σήμερα δεν είν' αργία, είν' Απεργία, ναι;]

“Τσ’ άνοιξης το χαμόγελο με το δικό σου μοιάζει
κι όταν γελάς σα να θωρώ την εποχή ν’ αλλάζει…”

Την αγαπάω πολύ την άνοιξη, είναι φανερό μάλλον. Είναι η δική μου εποχή. Για χίλιους λόγους.

Γιατί είναι φωτεινή και χαρούμενη. Γιατί μυρίζει τριαντάφυλλα, γαζία, βιολέτες, πασχαλιές και φρέζιες. Γιατί έχει γεύση από φράουλες, κεράσια και βερύκοκα. Γιατί έχει τα χρώματα του ουράνιου τόξου μετά από βροχούλα, του βρεγμένου γρασιδιού το έντονο πράσινο μετά από μπόρα, του ήλιου το χρυσαφένιο όταν φωτίζει η ανατολή, της παπαρούνας το φλογισμένο κόκκινο. Γιατί κάθε καινούρια άνοιξη γεμίζει ο ουρανός χελιδόνια και η γη λαμπερές πασχαλίτσες. Γιατί είναι υπέροχο να αγγίζεις το βρεγμένο χώμα, τα βελούδινα φύλλα των λουλουδιών, να σε ζεσταίνει σα να σε χαϊδεύει ο ήλιος και να ονειρεύεσαι τη θάλασσα. Γιατί… είναι Άνοιξη.

Ακόμα κι αν σε ζορίζει ώρες ώρες. Ακόμα κι αν δεν την αντέχεις εύκολα, ακόμα κι αν είναι ώρα για σκέψεις. Ακόμα κι αν χρειάζεται να κάνεις ξεκαθαρίσματα (από πέρσι τα παλεύω, ακόμα δεν γέμισα τα κουτάκια μου…). Ακόμα κι αν, έτσι ξαφνικά -ή λιγότερο ξαφνικά (αφού καιρό φαινότανε), αποφασίζεις να περπατήσεις μπροστά, να πας παραπέρα. Ακόμα κι αν υπάρχει ο κίνδυνος, καθώς η άνοιξη μπαίνει -μέρα μεσημέρι και φωτίζει τα πάντα, να σε κάνει να δεις κατάματα τις αλήθειες σου. Ακόμα κι αν σε προλάβει να είσαι λυπημένη, μόνη και μπερδεμένη. Ακόμα κι έτσι είναι υπέροχη, μαγική. Και κάνει ακριβώς ότι χρειάζεσαι, τελικά. Γιατί πώς να πας παρακάτω αν δεν κοιτάξεις και δεν ξεκαθαρίσεις και δεν αποφασίσεις τα “πίσω” σου; Κι αν δεν αφήσεις χώρο για το φως, πώς θα ‘ναι σα να μπαίνει Άνοιξη;

Πάντα νομίζω πως το μόνο που ήθελα ήταν η Άνοιξη. Κι ενώ ήταν μπροστά μου δεν την έβλεπα. Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πώς, αλλά μου τη χρωστούσε -η ζωή. Και άρχισε να έρχεται, δειλά ήρθε η πρώτη Άνοιξη, με πιο μεγάλα βήματα οι επόμενες. Και μου φαίνεται ότι θα την κρατήσω για πολύ -δε λέω για πάντα, μπορεί να περάσω και στο καλοκαίρι κάποτε… Αλλά για την ώρα,
Κόκκινο τριαντάφυλλο
Είσαι μες στην καρδιά μου
Την νύχτα γίνεσαι πληγή
Που τρώει τα σωθικά μου

Έρχεσαι πάντα πιο νωρίς
Κανείς δε σε γνωρίζει
άλλον τον κάνεις ν’ αγαπά
Κι άλλον να μη γυρίζει

Και δε σου φτάνουν όλ’ αυτά
Φεύγεις και δε θυμάσαι
Ωραία είσαι άνοιξη
Γιατί δεν μας λυπάσαι…

Να έχουμε όλοι μια υπέροχη, χαρούμενη και χαμογελαστή Άνοιξη.  Και πολλές πολλές ακόμα.  Και γεμάτες χαρούμενα, κατακόκκινα “ζούδια” -Χρόνια Καλά Δημητρούλι μου!

Καλημέρα! 

**ναι, η επικεφαλίδα στο blog άλλαξε πάλι -μέχρι να γίνω γιαγιά θα την αλλάζω, κι ας με πειράζεις! :p

**εσένα σ’ ευχαριστώ που αλλάζεις πάντα το λινκ! 

**τα λουλούδια είναι του κήπου μου, και τα τραγούδια -βεβαίως- αφιερωμένα… στην Άνοιξη ντε, τι ρωτάτε;

**και ναι, είναι πια σίγουρο: οι άνθρωποι που είναι γεννημένοι Άνοιξη είναι οι καλύτεροι, και δε σηκώνω κουβέντα!

υγ. Τα κερ-άσματα της Άνοιξης, που είναι “κρυμμένα” στο κείμενο:

Τσ’ άνοιξης το χαμόγελο, Βασίλης Σκουλάς (Γιώργης Σταυρακάκης, Άνθη του Χρόνου 2007)

Ανοιξιάτικη Βροχούλα, Βαγγέλης Γερμανός (Τα μπαράκια 1981)

Ανοιξιάτικη μπόρα, Ορφέας Περίδης (Μιλτιάδης Μαλακάσης/Ορφέας Περίδης, Απ’ το παράθυρο κοιτώ 2004)

Με την καινούρια Άνοιξη, Βασίλης Σκουλάς(Γιώργος Σταυρακάκης/Βασίλης Σκουλάς, Σεριάνισμα στην Κρήτη 1980)

Δεν την αντέχεις εύκολα την Άνοιξη, Χάρις Αλεξίου (Ηλίας Κατσούλης/Νίκος Τάτσης, Εμφύλιος Έρωτας 1984)

Η άνοιξη, Άλκηστις Πρωτοψάλτη (Λίνα Νικολακοπούλου/Σταμάτης Κραουνάκης, Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ 1985)

Άνοιξη μπαίνει μεσημέρι, Βασίλης Παπακωνσταντίνου (Οδυσσέας Ιωάννου/Θάνος Μικρούτσικος, Θάλασσα στη σκάλα 1999)

Αν με προλάβει η Άνοιξη, Χάρις Αλεξίου (Κώστας Χατζής, Η Αλεξίου τραγουδάει Χατζή 1991)

Άνοιξη, Σοφία Βόσσου (Ανδρέας Μικρούτσικος, Άνοιξη 1991)

Η πρώτη άνοιξη, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, (Μίνωας Μάτσας, Ο μάγος της πόλης 1997)

Ωραία είσαι Άνοιξη, Γλυκερία-Δημήτρης Ζερβουδάκης (Θοδωρής Κοτωνιάς, Άνοιξη 2004)

(κρατώντας την παράδοση)

Καλημέρα

Όταν μου τηλεφώνησε η Ρούλα, να μου πει ότι τελικά θα έρθει στην Αθήνα ανάμεσα 21 και 30 Μάρτη, χάρηκα. Σκέφτηκα ότι θα “έπεφτε” στην αργία -άρα λίγο παραπάνω χρόνο, και στα γενέθλια του Τρομερού, και στις μέρες ποίησης… Θα φτιάχναμε ένα πρόγραμμα “πολιτιστικής” εβδομάδας, και με την ευκαιρία θα έβλεπα κι εγώ πράγματα που ήθελα καιρό και δεν πρόφταινα. Το Σάββατο το απόγευμα, λοιπόν, μέσα σε βροχή-καταρράκτη, την παρέλαβα από το λεωφορείο, και πήγαμε αμέσως στο Μουσείο Μπενάκη, στην παράσταση που έστησαν με έργα του Γιάννη Ρίτσου τα παιδιά από το 10° Λύκειο Πειραιά και το 6° Λύκειο Καλλιθέας, με την βοήθεια και την ενθάρρυνση των καθηγητών τους και της Αγγελικής. Είχε ήδη αρχίσει, κι έτσι σταθήκαμε στην πόρτα της αίθουσας -ήταν εντελώς γεμάτο το θέατρο, από ανθρώπους που συγκινημένοι παρακολουθούσαν. Είδαμε κάποιους να βγαίνουν με μάτια γεμάτα δάκρυα και ψυχές καθαρές. Είδαμε το φύλακα του μουσείου να τραγουδάει μαζί μας “Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι τώρα…“, δυνατά και χαρούμενα.

Είδαμε το Μανόλη Γλέζο να φεύγει, στο τέλος της παράστασης φανερά συγκινημένος. Είδαμε όμορφες φάτσες παιδιών, που μπορείτε να διαβάσετε τις περιγραφές τους εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ, κι ακόμα εδώ κι εδώ-και να δείτε φωτογραφίες και βίντεο. Ήταν στ’ αλήθεια υπέροχο, απ’ αυτές τις παραστάσεις που δε θες να χάνεις.  Είμαι σίγουρη πως όσα παιδιά πήραν μέρος δεν θα το ξεχάσουν ποτέ. Και τους αξίζει ένα πολύ μεγάλο μπράβο, ξανά και ξανά. Αφού τέλειωσε, κι αφού φάγαμε κάτι πρόχειρο στη “σκιά” του Γέρου του Μοριά, είπαμε με το Ρουλιώ να κάτσουμε κάπου να πούμε τα νέα μας. Ήρθε στο τρένο και η γνωστή-άγνωστη ποδηλάτησα Coco – σιγά που θα έλειπε από τα Εξάρχεια! Καλά περάσαμε, γελάσαμε -και στο τέλος γυρνούσαμε τα τετράγωνα να βρούμε το αυτοκίνητο. Το καλύτερο φυσικά ήταν στην επιστροφή: κάναμε 1 ώρα να αλλάξουμε σελίδα στο χάρτη… (πρέπει να πάρω navigator, άμεσα! :p)

Την Κυριακή ήταν στο πρόγραμμα “βραδιά ποίησης” στον Ιανό, στη Σταδίου. Έφτασα πρώτη στις 5:30 μμ και βρήκα γύρω στα 50 άτομα έξω από την κλειστή πόρτα του βιβλιο-καφέ. Έπιασα θέση στην ουρά -σοφά, όπως αποδείχθηκε- και περίμενα. Σιγά σιγά άρχισαν να έρχονται: η Coco με τη Foufou, η Ρίτσα μας, το Ρουλιώ, το Αλεφάκι μας με την υπέροχη Νεφέλη και το τρομερό τσαντάκι-φράουλα, ο Γιάννης Θηβαίος και φυσικά πολύς κόσμος -γνωστός και άγνωστος. Μπήκαμε, πιάσαμε τραπέζι (με το γνωστό “νατασσάκιο θράσος”, ευτυχώς) και ήρθαν και οι υπόλοιποι: η Meniek με τον Μ. (που του χρωστάμε, αφού το μεγαλύτερο μέρος της βραδιάς ήταν στριμωγμένος ανάμεσά μας χωρίς να πει κουβέντα -ήρωας!), η Θαλασσινούλα με τo Κατερινάκι, και διάφοροι “αναγνωρίσιμοι” : Ο Παρασκευάς Καρασούλος, που διάβασε ένα υπέροχο ποίημα του Γαστόν Μπακέρο -του οποίου το βιβλίο θα πάω πάραυτα να αγοράσω-, ο Άρης Δαβαράκης με Καβάφη, η Ελένη-alef μας με Μπόρχες, ο εξαιρετικός Κωνσταντίνος Τζούμας, ο Ευγένιος Τριβιζάς με ένα όμορφο παιδικό ποίημα του A. A. Milne για ένα muscardin που κοιμάται σε ένα παρτέρι με λουλούδια… Είδαμε και το φίλο μας τον Έκτορα, λυπάμαι που δεν κατάφερα να ακούσω την κυρία Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ -μα την άφησαν στο τέλος, ήταν ήδη περασμένες 12! Ακούσαμε όμως μελοποιημένα ποιήματα -Καββαδία φυσικά, μα και Καβάφη, Γκάτσο και του αγαπημένου μου καθηγητή Αργύρη Βεργόπουλου.

Δευτέρα -αργία, να πάρουμε ανάσα. Την Τρίτη ψώνια -και σε παιχνιδάδικο, και με τον ΑστερΆκη- και καφέ (η Ρούλα και ο ΑστερΆκης έκαναν τις απίστευτες γκριμάτσες μεταξύ τους!). Και την Τετάρτη το πρωί, αφού δεν πήγαμε στην παρέλαση αλλά αποχαιρετήσαμε στο σταθμό το φίλο μας με τα κορίτσια του -και τα τρία είναι υπέροχα, τυχερέ!- είχαμε να πάμε στα γενέθλια του Τρομερού Υιού της mamma.  Ξεκινήσαμε από το σπίτι με βροχή, και στην πορεία εμφανίστηκε το πιο όμορφο ουράνιο τόξο που έχω δει ποτέ μου.  Ο Παύλος έσβησε 5 κεράκια πάνω στη σοκολατένια τούρτα του, ήπιε σαμπάνια, έπαιξε μαζί με το Σοζωρή και τους υπόλοιπους φίλους του -χωρίς να ακουστεί κιχ- και όλοι ζωγράφισαν (κι εμείς, σαν παιδιά) κούπες, που η φίλη της mamma θα υαλώσει και θα μας επιστρέψει. Ήταν ένα σπουδαίο πάρτυ, περάσαμε τόσο καλά που δεν μας πείραζε την άλλη μέρα η μυρωδιά της σκορδαλιάς με καρύδια… (κι από δω ευχαριστώ, μαμά της mamma -και του χρόνου!   )

Την Πέμπτη το βράδυ είχαμε συμφωνήσει με τη Ρούλα να πάμε θέατρο -σ’ ένα έργο που θέλαμε κι οι δυο πολύ να δούμε: “Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν“.  Απ’ όσα είχαμε ακούσει και διαβάσει, περιμέναμε να είναι μια -τουλάχιστον- ενδιαφέρουσα παράσταση, ήταν όμως πολύ περισσότερα. Είχα χρόνια να κλάψω τόσο στο θέατρο, ίσως γιατί η ιστορία είναι αληθινή, ίσως γιατί ό,τι έχει να κάνει με παιδιά με “ακουμπάει” πιο πολύ… Σίγουρα γιατί οι ερμηνείες ήταν εξαιρετικές, ειδικά από τις δυο πρωταγωνίστριες (μια τόση δα ένσταση έχω μόνο, για τα παιδάκια που παίζουν :καθημερινή βράδυ, με τι κουράγιο πάνε μετά στο σχολείο… Αλλά για το συγκεκριμένο έργο, θεωρώ ότι άξιζε τον κόπο. Σίγουρα τα κοριτσάκια έμαθαν πολλά). Με λίγα, πολύ λίγα λόγια, μιλά για την ιστορία της Έλεν, που στους πρώτους μήνες της ζωής της έμεινε κουφή και τυφλή -και μέχρι τα 5-6 χρόνια της μεταμορφώθηκε σε ένα αγρίμι που επικοινωνούσε με κλωτσιές και κραυγές με τους δικούς της. Κι εκείνοι, από αγάπη, την άφηναν να κάνει ότι θέλει, αντιμετωπίζοντάς την “σαν αβγό”  που από στιγμή σε στιγμή θα σπάσει. Εκεί έρχεται η Αννυ, η Δασκάλα -για να μάθει και στην Έλεν και στην οικογένειά της ότι “η αγάπη είναι το πρώτο σκαλί, αλλά μόνη της δεν φτάνει. Γιατί γίνεται οίκτος και συμπόνια, και δεν βοηθάει…” . Φύγαμε με δάκρυα στα μάτια, και το συζητούσαμε για πολλή ώρα μετά. Και ακόμα. Και νομίζω πως κάτι μας άφησε, τροφή για σκέψεις.

Την Παρασκευή ήταν να πάμε να δούμε θεατρική παράσταση στο Μορφωτικό Κέντρο της Πρεσβείας της Αιγύπτου στην Αθήνα, με την abthha – όμως εγώ δεν τα κατάφερα, ας όψεται η προπόνηση του Άκη που κράτησε περισσότερο από όσο περίμενα. Έμαθα ότι όσοι πήγαν πέρασαν πολύ καλά, όμως -και ελπίζω να τα καταφέρω την επόμενη φορά. Αλλά οι Παρασκευές μας είναι δύσκολες μέρες…

Το Σάββατο όμως, δεν είχα κανένα πρόβλημα. Και με τη Ρούλα σκεφτήκαμε ότι μας χρειαζόταν γέλιο. Είδαμε το “Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης“, και πραγματικά γελάσαμε πολύ. Δεν είναι από τα έργα που σε κάνουν να σκεφτείς, δεν σου “αφήνει” πολλά πράγματα -αλλά στ’ αλήθεια δεν χρειάζεται πάντα αυτό. Είχε πολύ καλές ατάκες, αναγνωρίσιμους χαρακτήρες, και η Σοφία Φιλιππίδου είναι από τις ηθοποιούς που συμπαθώ -άσε που ταυτίστηκα με τον –Εσθονό, όχι Ρώσο- μπάτλερ που  είναι παντού και ξέρει σχεδόν τα πάντα -εξαιρετική η ερμηνεία του Δαδακαρίδη, νομίζω ξεχωρίζει. Διασκεδάσαμε, πραγματικά. Και μετά κάτσαμε στου Zonar’s, για ένα καφέ και γλυκό -και πολύ πολύ κουβέντα. Πετύχαμε και την “ώρα της γης” -έσβησαν μερικά από τα εσωτερικά φώτα στο καφέ, κανένα από τα φώτα του δρόμου… Και είπαμε να τελειώσουμε τημέρα μας με τσίπουρα και μεζέδες -σε ένα μικρό ταβερνάκι στον Κεραμεικό, εξαιρετικό, το σημείωσα να ξαναπάμε!

Εκείνο όμως που σημειώσαμε όλοι μας, να ΜΗΝ ξαναπάμε, είναι το “Περιβόλι τ’ Ουρανού“. Ευτυχώς που ήμασταν ωραία παρέα, και περάσαμε καλά και καταφέραμε να διασκεδάσουμε, όπως θα δείτε στον Island, στην Coco, στη mamma, στο Ρουλιώ και -κυρίως- στη Meniek. Και δεν έχουμε παράπονα από το πρόγραμμα -ήταν καλό, και κάναμε κέφι και χορέψαμε και τραγουδήσαμε. Αλλά είναι άδικο να σβήνουν τις καλές εντυπώσεις της μουσικής ψυχαγωγίας με ακριβοπληρωμένο και μέτριο -έως κακό- φαγητό, και τίποτε άλλο εξαιρετικό που να δικαιολογεί τις τιμές τους.

Όσο για μας, περάσαμε όμορφα είπαμε -Ρουλιώ, ελπίζω κι εσύ. Κι ευχαριστούμε.

υγ1 . Το ξέρω ότι πέρασαν πολλές μέρες για να ανεβάσω το κείμενο, μα ήμουν “πνιγμένη” -είναι μερικές μέρες που δεν μπορείς να πάρεις ανάσα, άσε που είναι πια και έξω Άνοιξη…  ;)

υγ2. Είμαι καλά, σας βεβαιώνω -ίσως καλύτερα από πολλές άλλες περιόδους στη ζωή μου. Αλλά δεν έχω χρόνο πολύ, γι’ αυτό χάθηκα από κείμενα και σχόλια -κι ας με κάρφωσε η Coco ότι “τρυγυρνάω” στα φεισμπούκια. Εκεί όμως είναι πιο απλά τα πράγματα, δεν θέλει χρόνο πολύ -κάνεις μερικές χαζομάρες, βλέπεις από τα σχόλια ότι οι φίλοι είναι καλά, και δεν χρειάζεται ούτε καν να σκεφτείς -”κάψιμο”, σας λέω! :p

* υγ3. Ο τίτλος είναι κλεμμένος από -ως συνήθως- τον AfMarx. Είναι η φράση που αναφώνησε όταν του περιέγραψα πού πήγαμε και πώς περάσαμε με το Ρουλιώ, τς! (ζηλιάρη!!! :p)

Το τραγούδι, τώρα: Δεν έχει σχέση με τα παραπάνω, αλλά το ήθελα εδώ. Είναι του Σταμάτη Μεσημέρη, που έφυγε νωρίς -κι αυτός… Και είναι πολύ πικρό να πρέπει να αποχαιρετάς ανθρώπους που γνώρισες κι αγάπησες -και μέσα από τη δουλειά τους σου άφησαν σημάδια. Το τραγούδι είναι από το δίσκο “Καύτρα“, που κυκλοφόρησε το 2008 με το συγκρότημα Αλχιμηστές. Και είναι ένα από αυτά που αγάπησα με το πρώτο άκουσμα -και πώς αλλιώς, αφού…

Όταν φυσάει αγάπη δε φτουράνε κατά λάθος λάθη
για μοίραζε το τόπι μη παραφερθώ·
όταν φυσάει αγάπη βάλε τον εγωισμό στην άκρη
τραβήξου απ’ τη σκανδάλη σε περιφρονώ…

κι όταν φυσάει Αγάπη, δε μπορεί -οι άνθρωποι δεν χάνονται…

Καλημέρα

“Η 21η Μαρτίου σηματοδοτεί  την έναρξη της Άνοιξης (Εαρινή Ισημερία) και για το λόγο αυτό έχει οριστεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.

Στο πλαίσιο του εορτασμού το Μουσείο Μπενάκη, ακολουθώντας μια γόνιμη πρόταση της Αγγελικής Κώττη, αποφάσισε να αφιερώσει την εφετινή εκδήλωση στον Ποιητή της Ρωμιοσύνης, δεδομένου ότι το 2009 έχει ανακηρυχθεί επίσημα και «Έτος Γιάννη Ρίτσου».

Αποφάσισε να «εμπιστευτεί» την εκδήλωση σε ανθρώπους που ελπίζουμε όλοι και θα θέλαμε να είναι οι πραγματικοί αναγνώστες της ποίησης: στα παιδιά. Η πρόσκληση που απηύθυνε το Μουσείο Μπενάκη σε δύο σχολεία που διαθέτουν blog, στο 6° Λύκειο Καλλιθέας και το 10° Λύκειο Πειραιά, και έχουν επιδείξει ένα ενδιαφέρον για το έργο του Γιάννη Ρίτσου, συνάντησε θετικότατη ανταπόκριση: μαθητές και των δύο σχολείων δούλεψαν με κέφι και αφιέρωσαν πολύ χρόνο για να καταλάβουν τον ποιητή, να αισθανθούν τον πολίτη και κατανοήσουν το έργο του Γιάννη Ρίτσου και να στήσουν μία παράσταση με τίλτο «Να είσαι ήλιος, να χαρίζεις φως».”

Πόσο μ’ αρέσει που συνδιάζουν την αρχή της Άνοιξης με την ποίηση, από πέρσι είχα ενθουσιαστεί με την ιδέα, παρά τις αντιρρήσεις μου για τις παγκόσμιες μέρες και για το συνδιασμό τους. Φέτος χαίρομαι διπλά, που την αφιερώνουν σε αγαπημένο ποιητή. Και βέβαια, δεν έψαχνα αφορμή να διαβάσω ή να ακούσω ποιήματα του Ρίτσου, είναι απ’ αυτούς που έχω πάντα “δίπλα μου”, συντροφιά σε εύκολες και δύσκολες ώρες. Κι ευτυχώς! Είναι ο μόνος τρόπος αντίστασης στη σαβούρα που μας περιβάλλει.

Σήμερα το απόγευμα, λοιπόν, θα είμαστε εκεί. Και θα χειροκροτήσουμε και θα παινέψουμε τα παιδιά που ασχολήθηκαν, και θα απολαύσουμε την παράσταση ·κι αν όλα πάνε καλά, θα στείλω “ρεπορτάζ” στους απόντες, ως συνήθως.  Γίνονται πολλές εκδηλώσεις για τη μέρα Ποίησης στην Αθήνα, αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας -ρίξτε μια ματιά όπου κι αν είστε, αξίζει τον κόπο. Μια και, “μέρα χωρίς ποίημα είναι χαμένη μέρα“.

Και μια και ο ποιητής είναι από τους πιο “πολυτραγουδησμένους”, σκέφτηκα να βάλω και τραγούδι για το Σαββατοκύριακο. Αλλά όχι κάτι από τα πολύ γνωστά: το 1972 ο Νίκος Μαμαγκάκης μελοποίησε έντεκα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου, σε ένα δίσκο που ονόμασε “11 λαϊκά τραγούδια του Γιάννη Ρίτσου“. Δεν έγιναν πάρα πολύ γνωστά, όχι όσο τα υπόλοιπα που μελοποίησε κυρίως ο Μίκης Θεοδωράκης, αλλά μια και έπεσε στα χέρια μου θα κλέψω από κει 2 τραγούδια : το Νυχτοπεντοζάλι που τραγουδά ο Γιάννης Πουλόπουλος, και το Χρόνια σε περίμενα με τη Μαρία Δουράκη.

Τζιτζίκια στήσαν το χορό
με το χορό, στο ντάλα μεσημέρι
και στέκουν γύρω τα παιδιά
και παίζουν παλαμάκια

Μια πεταλούδα διάφανη
πορτοκαλιά και μαύρη
στου γέρου κόσμου στάθηκε
τα φρύδια επάνω, αντήλιο
κι έπαιζε και κρυφόγνεφε
της πίκρας μαντηλάκι

Ίσκιοι της νύχτα και νερά
ναι, και νερά
φύλλα πλατιά της νύχτας
παίχ’ τε βιολιά αχτίνες μου
παίχ’ τε μου παπαρούνες
παίχ’ τε ταμπούρλα κόκκινα
τον νυχτοπεντοζάλη

Καλημέρα

Καλό Σαββατοκύριακο

Και Καλή Άνοιξη, παντού!

Όμορφη και παράξενη πατρίδα
ω σαν αυτή που μου ‘λαχε δεν είδα

Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά
στήνει στην γη καράβι κήπο στα νερά
κλαίει φιλεί το χώμα ξενιτεύεται
μένει στους πέντε δρόμους αντρειεύεται

Όμορφη και παράξενη πατρίδα
ω σαν αυτή που μου ‘λαχε δεν είδα

Κάνει να πάρει πέτρα την επαρατά
κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα
μπαίνει σ’ ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς
ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύρρανους

Όμορφη και παράξενη πατρίδα
ω σαν αυτή που μου ‘λαχε δεν είδα

Όμορφη και παράξενη πατρίδα, Γιώργος Νταλάρας (Οδυσσέας Ελύτης/Δημήτρης Λάγιος, Ο ήλιος ο ηλιάτορας 1983)

Πότε πέρασαν 13 χρόνια!Είναι μερικές φορές που ο χρόνος μετράει αλλιώς, τελικά…

Καλημέρα

Μάνος Χατζιδάκις : Έξι λαϊκές ζωγραφιές, Ο κύκλος με την κιμωλία, Ο κύκλος του C.N.S, Ποτέ την Κυριακή, Ελλάς, η χώρα των ονείρων, Οδός Ονείρων, Το χαμόγελο της Τζοκόντας, Reflections, Ο Μεγάλος Ερωτικός, Αθανασία, Για την Ελένη, Η εποχή της Μελισσάνθης, Πορνογραφία… Και Τρίτο Πρόγραμμα, Λιλιπούπολη, παλιές ασπρόμαυρες ταινίες με την Αλίκη, τη Τζένη, τη Μελίνα -και “ηθοποιός σημαίνει φως”,  μόνο με τη φωνή του Δημήτρη Χορν…

Τι είναι για μένα ο Μάνος Χατζιδάκις, αναρωτήθηκα με την ευκαιρία. Είναι από τους ανθρώπους που χωρίς να γνωρίσεις ποτέ, τους νιώθεις κοντά σου. Είναι τα τραγούδια που έχουν κάνει παρέα τόσες και τόσες ώρες της ζωής μου, είναι κομμάτι από τη ζωή μου, πώς αλλιώς! Είναι και η κοινή Κρητική καταγωγή, φυσικά.

Μια και ο ίδιος είπε:

Μού τό’πε μια φορά ένας γέρος χωρικός πάνω στην ώρα δυνατού σεισμού, μα το κατάλαβα αργότερα. «Μη φοβάσαι, Μανώλη, ζωντανή είναι η Κρήτη μας, κουνιέται …» Και δεν είναι μόνο ζωντανή. Παρά και μάγισσα «Ήπιες νερό από τα σπλάχνα της; Πάει, τέλειωσε  Έγινες σκλάβος της αιώνιος…»

Κι αυτό θυμίζει Καζαντζάκη -και μάλλον δεν είναι τυχαίο που μελοποίησε κομμάτια για τον “Καπετάν Μιχάλη“. Είναι σίγουρα ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα έργα του, σε όλο τον κόσμο. Και είναι μια καταγραφή του κλίματος που επικρατούσε στην τουρκοκρατούμενη Κρήτη, εξαιρετική. Η μουσική και τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι για το θεατρικό ανέβασμα του καζαντζακικού Καπετάν- Μιχάλη γράφτηκαν το 1966, όταν και παρουσιάστηκε το έργο από το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη. Τραγουδά ο Γιώργος Ρωμανός, αν και αργότερα ηχογραφήθικε ξανά, με μια συγκλονιστική Φλέρυ Νταντωνάκη.

Δεν έχω να πω κουβέντα παραπάνω. Θα ξανακούσω τα τραγούδια, …για να μη συνηθίσουμε ποτέ ! Κι όχι μόνο μια μέρα

Καλημέρα

Είναι παράξενη μέρα το Σάββατο. Και δουλεύεις, και δεν δουλεύεις. Και τρέχεις, και δεν τρέχεις. Και σ’ αρέσει, και δε σ’ αρέσει… Κι όσο περνάει η μέρα, που είναι διαφορετική και τόσο ίδια με τις άλλες, τόσο κάτι παράξενο νιώθεις. Γιατί όσο είναι νωρίς, σε “παίρνουν” οι δουλειές, οι σκοτούρες της μέρας, η φασίνα, τα ψώνια, άντε να βρεις χρόνο και για κανένα καφέ ή -ακόμα καλύτερα- ένα (και δύο, και περισσότερα… ) τσίπουρα με κανένα καλό φίλο. Αλλά όσο βραδιάζει, αν πρέπει να μείνεις σπίτι;

Το “χάζεμα στην τηλεόραση” το έχεις κόψει, πάει πολύς καιρός πια. Και ευτυχώς. Όσο σκέφτεσαι τις χαμένες ώρες μπροστά της, όσο μετράς την κουταμάρα που -γενικά- σερβίρει τα τελευταία χρόνια, τόσο λες ξανά “ευτυχώς”. Και τσεκάρεις προσεκτικά το πρόγραμμα, μήπως έχει κάτι ενδιαφέρον -αλλιώς το κουμπί μένει κλειστό. Άντε να δουν οι άντρες αθλητικά, το πολύ πολύ.

Το διαδίκτυο είναι καλή λύση, αν και τελευταία κι αυτό “σε κούρασε”. Διαβάζεις κι εδώ τόσα πολλά, και προσπαθείς να μην αναρωτιέσαι τι είναι αληθινό και τι όχι -κι ο αγαπημένος γούγλης δεν βοηθάει πάντα… Γιατί, τόσα χρόνια που “βολτάρεις” εδώ μέσα, είδαν πολλά τα μάτια σου. Και όση καλή διάθεση κι αν έχεις, με όσο ανοιχτή καρδιά κι αν ξεκινάς, μετά από κάμποσες “σφαλιάρες” αρχίζεις και κουμπώνεσαι. Και είναι και το χάζεμα στα “κοινωνικά δίκτυα” -τι καινούριο κάψιμο κυττάρων κι αυτό! Κολλάς που και που -βοηθάει να αδειάσει το μυαλό, να κάνεις χαζάδες, να μη σκέφτεσαι. Και βλέπεις τι κάνουν και οι φίλοι, κι ανησυχείς λιγότερο…

Ένα βιβλίο; Καλή ιδέα, αν σκεφτείς ότι η στοίβα με τα αδιάβαστα έφτασε πάλι στο ταβάνι… Και μουσική, μαζί -μεγάλη εφεύρεση το mp3! Και άντε να διαλέξεις βιβλίο, εύκολο είναι ·από τα 4-5 που διαβάζεις ταυτόχρονα, πάντα ένα σε χαλαρώνει. Ή έχεις την “εύκολη” λύση των αγαπημένων, που δεν χρειάζεται σχεδόν να τα διαβάσεις πια, αλλά συχνά ξαναγυρνάς. Σε ταξιδεύουν με ασφάλεια.

Στ’ αυτιά τα ακουστικά -το παιδί κοιμάται. Να διαλέξεις μουσική. Χμμ..  Σαββατόβραδο, σχεδόν μεσάνυχτα. Τι θα ήθελες να ακούσεις;

Και πού θα ήθελες να είσαι; Μήπως αλλού; Σε άλλο μέρος, σε άλλη πόλη, με άλλους ανθρώπους παρέα; Σκέφτεσαι άλλα Σαββατόβραδα, παλιά -χωρίς παιδί, χωρίς τόσες έγνοιες, και σίγουρα με λιγότερα χρόνια στην πλάτη. Πόσο εύκολο ήταν να βρεθείς έξω μέχρι το ξημέρωμα! Τώρα και να το κάνεις, την άλλη μέρα είσαι χάλια! Γερνάμε;

Μπα… απλά αλλάζουν οι αντοχές μας, και τα γούστα μας. Τώρα πια δεν είναι απαραίτητο να βγεις έξω για να περάσεις καλά. Και στην ταράτσα να ανέβεις, βλέπεις από ψηλά την πόλη. Τα φώτα της, τα χρώματά της, τους καπνούς της… Ακούς στην ησυχία της νύχτας, μυρίζεις τις μυρωδιές της. Και βγάζεις φωτογραφίες. Και φτιάχνεις με το μυαλό ιστορίες γι’ αυτούς που ζουν πίσω από τα φωτισμένα παράθυρα, γι’ αυτούς που βλέπεις να κινούνται με τα αυτοκίνητα στους δρόμους.

ή πάιρνεις το αυτοκίνητο -αν δε βρέχει ή δεν κάνει πολύ κρύο- και ανεβαίνεις στο βουνό. Και βλέπεις πιο καθαρά από κει. Μπορείς να δεις τον ουρανό αν δεν έχει σύννεφα -μπορείς να ξεχωρίσεις τ’ αστέρια. Μπορείς να ονειρευτείς ότι είσαι εσύ η πόλη…

και καμιά φορά, μπορεί να μην έχεις ύπνο. Και να σε βρει το ξημέρωμα να κοιτάς, να ακούς, να σκέφτεσαι και να ονειρεύεσαι. Και να δεις τον ήλιο να προβάλει, αργά, πορτοκαλένιος. Και να σκορπίζει την αχλή που σκέπαζε το βράδυ την πόλη, σαν καπνό τσιγάρου που το φυσάς να φύγει -ποτέ δεν τον άντεξες..!

Καλημέρα

Καλή Κυριακή

υγ 1 :Τα τραγούδια (γιατί, τι τέλος της μουσικής εβδομάδας θα ήταν, χωρίς) :

• Βράδυ Σαββάτου, Βασίλης Παπακωνσταντίνου (Χρήστος Κυριαζής, Σφεντόνα 1992)
• Σαββατόβραδο, Δημήτρης Μητροπάνος (Άλκης Αλκαίος/Μάριος Τόκας, Εντελβάις 1999)
• Εσύ, η πόλη μου, Χρήστος Θηβαίος (Πέτρινοι Κήποι, 2008)
• Κι εγώ σαν πόλη, Χάρις Αλεξίου (Μανόλης Ρασούλης/Μάνος Λοΐζος, Τα τραγούδια της Χαρούλας 1979)
• Πρωινό τσιγάρο, Χάρις Αλεξίου -Γιώργος Νταλάρας (Άλκης Αλκαίος/Νότης Μαυρουδής, Μάνος Λοΐζος-Αφιέρωμα 1985)
  

υγ 2 : Αφιερωμένα -για διαφορετικούς λόγους στην καθεμιά: Στη Meniek, στην Orelia, στην anepidoti,  στο Ρουλιώ και στη Ρίτσα

Γενικά δεν είμαι προληπτική, ποτέ δεν ήμουν. Περνάω μια χαρά κάτω από σκάλες, πατάω στις γραμμές από τις πλάκες του πεζοδρομίου, με τις μαύρες γάτες έχω την ίδια σχέση που έχω και με όλες τις άλλες, δεν έχω πρόβλημα αν σπάσει καθρέφτης (εκτός από το ότι πρέπει να μαζέψω τα γυαλιά), δεν έχω λαγοπόδαρα και πέταλα πουθενά κρεμασμένα, δεν εμπόδισα κανένα να δει το παιδί μου πριν γίνει 40 ημερών, και γενικά δεν έχω καμιά σχέση, συνειδητά τουλάχιστον, με τις λίστες που περιγράφουν προλήψεις. Μου έχει τύχει να μου συμβούν διάφορα, αλλά τα αποδίδω σε σύμπτωση συνήθως. Άλλωστε, κάθε μέρα μπορούν να σου συμβούν διάφορα στραβά. Και θεωρώ ότι όσο πιο πολύ πιστεύεις κάτι, τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχεις να το πάθεις.

Ωστόσο, υπάρχει πολύς κόσμος που “φοβάται” τις Παρασκευές και 13, κυρίως στις Αγγλοσαξονικές, Γαλλικές, Γερμανικές και Πορτογαλικές περιοχές του κόσμου. Όπως αναφέρει η Βικιπαίδεια,

“Ο φόβος της Παρασκευής και 13 ονομάζεται στα αγγλικά paraskavedekatriaphobia (μία λέξη που προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις Παρασκευή, δεκατρείς και φοβία) και είναι μια ειδική μορφή της τρισκαιδεκαφοβίας . Η λέξη μπορεί να ευρεθεί επίσης ως paraskevodekatriaphobia (παρασκευοδεκατριαφοβία) ή paraskevidekatriaphobia ή friggatriskaidekaphobia (φριγκατρισκαιδεκαφοβία). “

Αυτό το “τρισκαιδεκαφοβία” ομολογώ δεν το είχα ξανακούσει, και έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον -και πολύ πλάκα, αν το διαβάζεις ψύχραιμα. Διάβασα, ψάχνοντας, ότι οι περισσότερες προλήψεις αυτής της μέρας έχουν “χριστιανικές” ρίζες -αν και υπάρχουν αναφορές για παράλειψη του αριθμού 13 στον κώδικα του Χαμουραμπί, που γράφτηκε στη Μεσοποταμία περίπου το 1686 π.Χ., και στη Σκανδιναβική μυθολογία (που πολύ μ’ αρέσει, παρεμπιπτόντως). Και (ψάχνοντας πάντα) βρήκα πώς οι προλήψεις είναι θέμα παράδοσης του λαού και του πολιτισμού του ·οι γείτονες Ιταλοί, για παράδειγμα, έχουν το 17 για κακό -και οι Κινέζοι θεωρούν το 4 γρουσούζικο νούμερο και το 13 τυχερό. Πάντως, και οι δικοί μας θεοί του Ολύμπου 12 ήταν -βρε λες;

Λες να έχουν δίκιο; Λες να συμβαίνει κάτι παράξενο με το 13, και να μην το έχω πάρει χαμπάρι εγώ; Μήπως να σκεφτώ περισσότερο, να αρχίσω να ανησυχώ;

Ο Μιχάλης Κακογιάννης, στην (υπέροχη) Στέλλα, μάλλον δεν τη συμπαθούσε τη μέρα ·έβαλε τη Σοφία Βέμπο να την τραγουδήσει, σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι (*) :

Ο Θόδωρος Ποάλας πάλι το σκέφτηκε αλλιώς. Παρασκευή και δεκατρείς μπορεί να είναι και τυχερή μέρα, τραγουδάει ο Μανόλης Μητσιάς σε ένα όχι πολύ γνωστό τραγούδι του Γιώργου Ζαμπέτα:

Εγώ τώρα δεν ξέρω τι να κρατήσω… Κάθε δεκατρείς του Δεκέμβρη -και ήταν και Παρασκευή- μετράω την πρώτη σοβαρή απώλεια ανθρώπου αγαπημένου από τη ζωή μου. Αλλά κάθε δεκατρείς του Μάρτη -δεν ήταν Παρασκευή- μετράω τα χρόνια του έγγαμου βίου μου, 14 μέχρι σήμερα…

Βρε λες; Να αρχίσω να ανησυχώ, ή να κάνω την… Κινέζα;

Καλημέρα

(*) Μια και ανέφερα τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι, ευκαιρία να σας πω: τη Δευτέρα 16 Μαρτίου, με “ξεκίνημα” από το radiobubble.gr και σύνθημα “για να μη συνηθίσουμε ποτέ”, απλώνουμε μέσα από τα blogs και τα social networks, ως τον νέο επικίνδυνο ιό του διαδικτύου, εκπομπές, κείμενα, ήχους, εικόνες, μουσικές, podcasts, λέξεις, βίντεο, ποιήματα, vcasts, θεατρικά…
ό, τι για εμάς είναι “Χατζιδάκις”.
Περισσότερες πληροφορίες, και τα μπανεράκια για τη μέρα, θα βρείτε εδώ.

Μέσα στη βουή του δρόμου
ήταν να ‘βρω τ’ όνειρό μου,
να το βρώ και να το χάσω
κι ούτε πιά που θα το φτάσω.

Μιά στιγμή πέρασε μπρός μου
κι ήταν η χαρά του κόσμου,
η χαρά που μας ματώνει
σαν οι πιο μεγάλοι πόνοι.

Πέρασε όπως περνούνε
όσα δέ θα ξαναρθούνε –
πουλιά πού ‘χουν φτερουγίσει
σύννεφα μέσα στη δύση.

Όταν πέρασες με πήρες
κι όλες μου άνοιξες τις θύρες
με το μαγικό κλειδί σου
του χαμένου παραδείσου.

Οι Domenica είναι ένα συγκρότημα που εμφανήστηκε για πρώτη φορά το 1999, με το δίσκο “Τα άχρηστα ρολόγια“. Ακούστηκε αρκετά τότε, μέχρι την άνοιξη του 2002, που κυκλοφόρησαν το επόμενο. Είχε τίτλο “Μέσα στη βουή του δρόμου”. Τη μουσική έχει γράψει ο Δημήτρης Κανελλόπουλος και στους στίχους των τραγουδιών είχε για μένα έκπληξη: μελοποιημένα ποιήματα, και μάλιστα ποιητών όπως ο Ναπολέων Λαπαθιώτης και ο Μήτσος Παπανικολάου. Προσπάθησα να θυμηθώ που το ήξερα (δεν είχαμε τότε google στα ελληνικά, νομίζω -αλλά έτσι κι αλλιώς, εγώ στο σπίτι είχα μια άθλια dial-up σύνδεση -δεν θα βοηθούσε…), εγκυκλοπαίδεια ακόμα δεν είχαμε, ήμουν σίγουρη ότι το είχα διαβάσει όμως, χωρίς να έχω βιβλίο του. Και άρχισα να ψάχνω τις ανθολογίες ποιημάτων που είχα, μέχρι που έφτασα στον 7ο τόμο της Ποιητικής Ανθολογίας του Λίνου Πολίτη. Εκεί, ανάμεσα στον Καβάφη, το Σικελιανό, το Βάρναλη, τον Καρυωτάκη και άλλους της γενιάς του ‘30-’40, στο τέλος του βιβλίου ήταν 3 ποιήματα του Μήτσου Παπανικολάου · και αυτό που έψαχνα. Ο ποιητής δεν είναι από τους πιο γνωστούς, αν και μερικά από τα ποιήματά του είναι όμορφα, και η σύντομη ζωή του έχει ενδιαφέρον. Αλλά αυτά τα έμαθα πολύ αργότερα, σκαλίζοντας -βεβαίως- το γούγλη μου. Τότε είχα μείνει στα τραγούδια. Και τώρα το θυμήθικα, γιατί ξαφνικά μετά από πολύ καιρό το ακούσαμε στο ραδιόφωνο και ο Άκης είπε: Μαμά, το θυμάσαι αυτό, που ήμουνα μικρούλης και το τραγουδούσα; Πραγματικά, ήταν από τα πρώτα τραγούδια που έμαθε -τον έχουμε σε βιντεάκι να το τραγουδάει κάνοντας ότι παίζει κιθάρα μαζί με το θείο του!

Για τον αστερΆκη μου, λοιπόν, το τραγούδι της Πέμπτης.

Καλημέρα

Αυτός που αγαπώ
μου είπε
ότι με χρειάζεται.

Γι΄ αυτό,
προσέχω τον εαυτό μου
βαδίζω με προφύλαξη
και φοβάμαι κάθε στάλα βροχής
μηδά και με σκοτώσει…

Bertolt Brecht

Σ’ αγαπώ, να προσέχεις -Βασίλης Παπακωνσταντίνου (Βασίλης Γιαννόπουλος/Βασίλης Παπακωνσταντίνου – Να με φωνάξεις, 1999)

ορίστε, που με δουλεύετε για τα “να προσέχεις” μου… Ολόκληρος Brecht το είπε πριν από μένα

Καλημέρα

υγ. …λίγο η Άνοιξη, λίγο ο πυρετός, λίγο η Τετάρτη που είναι δυό ανάσες από την Παρασκευή,  έχει και φεγγάρι απόψε… πόσα ν’ αντέξει ο άνθρωπος!  ;)

Έβγα ήλιε, Νίκος Ξυλούρης (Ερρίκος Θαλασσινός/Στέλιος Βαμβακάρης – Τα ερωτικά, 1977)

Αν εχθές δεν ήταν Δευτέρα, τούτο το τραγούδι θα είχα -κι όλη τη βδομάδα, ίσως… Είναι από τα πιο αγαπημένα μου ·άσε που δεν θέλω αφορμή για να ακούσω ή να βάλω εδώ Ξυλούρη..!

Το “Έβγα Ήλιε” είναι ένα από τα δώδεκα τραγούδια στο δίσκο Τα ερωτικά, του 1977. Ο Νίκος Ξυλούρης τότε μεσουρανούσε ακόμα, στις μπουάτ της Πλάκας -στη Λήδρα ήταν θαρρώ… Και μετά την πτώση της χούντας, ο κόσμος ήθελε πια κάτι άλλο από τα “πολιτικά” τραγούδια. Έτσι η εταιρία -προφανώς- του προτείνει να πει κάτι πιο “λαϊκό”. Τη μουσική σ’ αυτό το δίσκο έγραψε ο Στέλιος Βαμβακάρης, γιος του Μάρκου, εξαιρετικός κι ο ίδιος -δεν είδα ποτέ τον πατέρα του ζωντανά, αλλά ο Στέλιος παίζει, γράφει και τραγουδάει υπέροχα · κι ακόμα… Οι στίχοι είναι του Κώστα Φέρρη, του Ερρίκου Θαλασσινού (ένας από τους αγαπημένους φίλους του Νίκου) και του ίδιου του Στέλιου. Ωστόσο, μέσα στο δίσκο υπάρχει πάντα η Κρήτη -πώς αλλιώς…. Ο Αποχαιρετισμός, ο Αργαλειός, Ο Πραματευτής του Κώστα Μουντάκη -και Οσο βαρούν τα Σίδερα, Φιλεντέμ, Έλα Πέρδικά μου του ίδιου του Νίκου. Η Κρήτη άλλωστε ήταν παντού -ο Ψαρονίκος ήταν ολόκληρος Κρήτη.

Και τα δώδεκα ακούγονται πολύ τότε, κι ακούγονται ακόμα. Ο δίσκος φυσικά κάνει επιτυχία -του Νίκου όμως ήδη έχει αρχίσει να του χτυπά την πόρτα η αρρώστια…Τρείς μόλις δίσκους θα προλάβει να βγάλει, μετά απ’ αυτόν:Τα Ξυλουρέικα και Τα αντιπολεμικά που κυκλοφόρησαν το 1978, και το (αγαπημένο μου) Σάλπισμα με τη Μπαλάντα του Κυρ Μέντου-που ηχογραφήθηκε μεν γύρω στο ‘76, αλλά κυκλοφόρησε το 1980, λίγες μέρες μετά το θάνατό του.

Έβγα Ήλιε, λοιπόν. Ένα από τα τραγούδια που λέω συχνά, ειδικά τώρα. Που ο ήλιος εμφανίζεται το πρωί φωτεινός και λαμπερός, χωρίς ακόμα να καίει, και λάμπει. Και κάνει και την πόλη, που βλέπω από ψηλά, να ξυπνάει λαμπερή… Αν και σήμερα, με τον αέρα που έχει έξω, θα μπορούσα να έχω και την Αύρα, του Δημήτρη Παναγόπουλου, ή την -κλασσικά αγαπημένη μου- Πριγκιπέσσα: Έξω φυσσάει αέρας, κι όμως μέσα μου… (τς! είναι να μη με πάρει η κατηφόρα, με τα τραγούδια!)

Καλημέρα

υγ. Η ιδέα σου Γιώργη, για τραγούδια με τις μέρες της βδομάδας μ’ άρεσε, μα θέλει λίγο ψάξιμο. Ωστόσο, τούτη αποφάσισα να την κάνω “μουσική” εβδομάδα, με τραγούδια που αγαπάω.

Δε θα ‘ταν σήμερα Δευτέρα
αν δε ξυπνούσαμε μαζί
Δε θα ‘χε όνομα η μέρα
αν δεν της έδινες εσύ

Δε θα ‘ταν η φωνή δική μου
αν δεν μιλούσαμε μαζί
δε θα ‘χε ιδρώσει η μουσική μου
αν δεν την άκουγες εσύ…

…έτσι, γιατί οι Δευτέρες είναι άγριο πράγμα… μπας και γλυκάνουν λίγο!

Καλημέρα

Τη χαρακτήρισαν “τελευταία ελληνίδα θεά” και “γυναίκα – φλόγα”. Όλη της η ζωή ήταν γεμάτη όνειρα, ελπίδες, αγωνίες και αγώνες. Η Μελίνα Μερκούρη ήταν μια από τις σημαντικότερες Ελληνίδες του 20ού αιώνα.

Je te dirais les mots, Μελίνα Μερκούρη (του Βαγγέλη Παπαθανασίου, από το album Si Melina… m’ etait contee, 1974)

Τη βάφτισαν Αμαλία – Μαρία, δεν τη φώναξαν όμως έτσι ποτέ. Το όνομα που θα χρησιμοποιούσαν σε όλη της τη ζωή, και με το οποίο έγινε πασίγνωστη, ήταν το “Μελίνα”. Πολλές φορές δεν χρειαζόταν καν το επίθετο “Μερκούρη” για να συστηθεί. Ήταν η Μελίνα όλων των Ελλήνων, αλλά και η Μελίνα των ξένων.

Την πρώτη θεατρική της πρόβα η Μελίνα Μερκούρη την έκανε μπροστά στον καθρέφτη, προσπαθώντας να καταφέρει να κυλήσουν κάποια δάκρυα σε κατάλληλη στιγμή, προκειμένου να πειστούν οι δικοί της να της αγοράσουν κάτι που επιθυμούσε. Ήταν μόλις πέντε ετών. Σε ηλικία δέκα ετών, “ντεμπουτάρισε” στις Σπέτσες, στο τραπέζι ενός καφενείου, όπου τη χειροκρότησαν θερμά. Η μητέρα της όμως, που φτάνει τρέχοντας μόλις πληροφορείται ότι η κόρη της δίνει αυτοσχέδια παράσταση, τη “φιλοδωρεί” με ένα μεγαλοπρεπές χαστούκι.

Όταν ο παππούς Σπύρος πεθαίνει, η μικρή Μελίνα αισθάνεται για πρώτη φορά στη ζωή της προδομένη. Την είχε κάνει να πιστέψει πως ήταν αθάνατος…

Ζει στο Παρίσι, όπου γνωρίζει τον Μαρσέλ Ασάρ. Η Μελίνα εμφανίζεται στη θεατρική σκηνή της Πόλης του Φωτός σε μπουλβάρ των Ζακ Ντεβάλ και Μαρσέλ Ασάρ. Παίζει στο “Le Moulin de la Galette”, στο “Les Compagnons de la Marjolaine”, στο “Il etait une gare”. Εκεί θα γνωρίσει τον Ζαν Κοκτώ, τον Ζαν Πωλ Σαρτρ, την Κολέτ, τη Φρανσουάζ Σαγκάν. Εκεί ανοίγουν οι ορίζοντές της.

Με την επιστροφή της στην πατρίδα, της γίνεται η πρώτη πρόταση να πρωταγωνιστήσει σε κινηματογραφική ταινία. Πρόκειται για τη “Στέλλα” του Μιχάλη Κακογιάννη από το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη “Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια”. Η ταινία επαινέθηκε ιδιαίτερα στο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Κανών το 1956. Παρότι το αξίζει, δεν θα πάρει το βραβείο του Φεστιβάλ των Κανών το 1956. Η εμφάνισή της σ’αυτό, όμως, θα είναι μοιραία, αφού εκεί θα γνωρίσει τον αμερικανό σκηνοθέτη Ζυλ Ντασσέν, κατοπινό σύντροφό της δια βίου.

Η Μελίνα θα πρωταγωνιστήσει στην ταινία του “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται” την ίδια χρονιά και από τότε θα παίξει σε πολλές ακόμα ταινίες του, όπως στο “Ποτέ την Κυριακή”, στη “Φαίδρα”, στο “Τοπκαπί” κ.α. Για την ερμηνεία της στην ταινία “Ποτέ την Κυριακή” θα πάρει στις Κάνες το βραβείο γυναικείας ερμηνείας (εξ’ ίσου με την Ζαν Μορό για το Moderato Cantabile) (1960). Η ταινία είναι υποψήφια για πέντε Όσκαρ (σκηνοθεσίας, σεναρίου – Ζύλ Ντασσέν, πρώτου γυναικείου ρόλου – Μελίνα Μερκούρη, κοστουμιών για ασπρόμαυρη ταινία – Ντένη Βαχλιώτη, τραγουδιού – Μάνος Χατζιδάκις, που παίρνει το βραβείο).

Η Μελίνα θα ανοίξει τα φτερά της το 1967 για το Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης, για να παίξει στο “Ίλια Ντάρλινγκ” με τον Ζυλ Ντασσέν, σύζυγό της από την προηγούμενη χρονιά, στο πλευρό της. Τα μεσάνυχτα της 21ης Απριλίου, ο Μάνος Χατζιδάκις τηλεφωνεί σε κείνη και στον Ζυλ για να τους πει ότι στην Ελλάδα έγινε στρατιωτικό πραξικόπημα. Η Μελίνα κάνει δηλώσεις στις τηλεοπτικές κάμερες των αμερικανικών μέσων μαζικής ενημέρωσης. “Σας παρακαλώ μην πάτε στη χώρα μου” λέει κλαίγοντας. Για τις δηλώσεις αυτές, η χούντα θα της αφαιρέσει την ελληνική ιθαγένεια στις 12 Ιουλίου του ίδιου χρόνου. Εκείνη θα απαντήσει με το ιστορικό πλέον : “Γεννήθηκα Ελληνίδα και θα πεθάνω Ελληνίδα. Ο Παττακός γεννήθηκε φασίστας και θα πεθάνει φασίστας”. Από τον Νοέμβριο του 1967 και επί τρεις μήνες, το FBI την παρακολουθεί παντού. Υπάρχει προειδοποίηση ότι θα γίνει δολοφονική απόπειρα εναντίον της.

Ο μέτοικος (Δημήτρης Χριστοδούλου-Ζωρζ Μουστακί, Μελίνα Μερκούρη 1972)

Όταν το ΠΑΣΟΚ κερδίζει τις εκλογές τον Οκτώβριο του 1981, η Μελίνα Μερκούρη ορίζεται Υπουργός Πολιτισμού και παραμένει στη θέση αυτή και τα οκτώ χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από το κόμμα.

Η Μελίνα Μερκούρη είχε χαράξει την πολιτική της στο υπουργείο εξαρχής και την ακολούθησε απαρέγκλιτα, φροντίζοντας για την σταδιακή υλοποίηση των πολλών και μεγάλων οραμάτων της.

Ένα από τα σημαντικότερα, υπήρξε η επιστροφή στην Ελλάδα των Μαρμάρων του Παρθενώνα, που σύλησε και απέσπασε τον προηγούμενο αιώνα ο λόρδος Έλγιν και που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο. Η ιδέα της επιστροφής των Μαρμάρων της γεννήθηκε κατά τη δεκαετία του ΄60, όταν, στα γυρίσματα της ταινίας “Φαίδρα”, οι Βρετανοί ζήτησαν πληρωμή για να αφήσουν το ελληνικό συνεργείο να κινηματογραφήσει τα γλυπτά. Έθεσε το θέμα επίσημα για πρώτη φορά ως Υπουργός Πολιτισμού τον Ιούλιο του 1982 στο Μεξικό, στη Διεθνή Διάσκεψη Υπουργών Πολιτισμού της UNESCO και δεν σταμάτησε να αγωνίζεται γι’ αυτό μέχρι το θάνατό της. “Πρέπει να καταλάβετε τι σημαίνουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα για μας”, έλεγε. “Είναι το καμάρι μας. Είναι οι θυσίες μας. Είναι το υπέρτατο σύμβολο ευγένειας. Είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία. Είναι η φιλοδοξία και το όνομά μας. Είναι η ουσία της ελληνικότητάς μας”. Και ” Αν με ρωτήσετε εάν θα ζω όταν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα επιστρέψουν στην Ελλάδα, σας λέω πως ναι, θα ζω. Αλλά κι αν ακόμη δεν ζω πια, θα ξαναγεννηθώ”.

Είναι δύσκολο να πει κανείς οτιδήποτε για τη Μελίνα -είναι και δύσκολο να πιστέψεις ότι πέρασαν κιόλας 15 χρόνια που λείπει. Είναι όμως άνθρωποι που δεν θα φύγουν ποτέ, αφού δεν πρόκειται να ξεχαστούν. Η Μελίνα σημάδεψε την ιστορία τούτης της χώρας, κι όσοι την είδαν έστω και μια φορά από κοντά έχουν να λένε για την αύρα που είχε, για τη φωνή της που ήταν αξέχαστη, για το γέλιο της που ξεσπούσε ξαφνικά -για να παρασύρει και όλους όσους ήταν γύρω της.

Θα είναι έτσι κι αλλιώς για πάντα, η Μελίνα της Ελλάδας.

Καλημέρα

Το κείμενο είναι αποσπάσματα του βιογραφικού της Μελίνας από την ιστοσελίδα του ιδρύματος “Μελίνα Μερκούρη”. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο είναι από αναζήτηση στο google.