Dear Diary,

Ετούτο το blog για μένα ήταν, απ’ την αρχή, διασκέδαση. Κι ένα ιδιότυπο “ημερολόγιο”,  μια και τα περισσότερα πράγματα που έγραφα εδώ ήταν απλά, καθημερινά, αλλά “ανάμεσα στις γραμμές” είχε πάντα κομματάκια απ’ τη ζωή μου. Πέντε χρόνια σχεδόν, πέντε καθοριστικά χρόνια -για μένα και τους πολύ κοντινούς μου ανθρώπους.

     Άλλαξαν τόσα πολλά μέσα μου, έξω μου, γύρω μου, που δύσκολα θα μπορούσα να τα περιγράψω. Και δεν θα είχε και νόημα, πια. Τα έζησα, τα πέρασα, με άλλαξαν. Μερικά είναι ολοφάνερα: άλλαξα “οικογενειακή κατάσταση”, έχασα βάρος, σταμάτησα να τρώω τα νύχια μου, άλλαξα στυλ στην εμφάνιση. Οι περισσότερες δεν φαίνονται. Κι έγιναν σιγά-σιγά, με τους δικούς μου ρυθμούς -δυσκολεύομαι πάντα στις ξαφνικές και γρήγορες αλλαγές· ακόμα κι αν είναι ευχάριστες, με αποσυντονίζουν. Θέλω χρόνο.
Γι΄αυτό, αν και δεν έχω τι να γράψω σε τούτο το blog εδώ και πολύ καιρό, άργησα να το πάρω απόφαση. Μα είναι οριστική. Έκλεισε τον κύκλο του, ολοκλήρωσα ό,τι είχα να πω. Συνεχίζω να γράφω “αλλού”, έτσι κι αλλιώς -και τους ανθρώπους που γνώρισα τους συναντώ σε πολλές μεριές στο διαδίκτυο, μα κυρίως από κοντά. Έχω μια εντελώς “άλλη” ζωή, από αυτήν που είχα όταν έγραψα την πρώτη μου ανάρτηση. Και νομίζω πως αρχίζω να μ’ αρέσω.

   Δεν θα το “εξαφανίσω”, απλά θα μείνει ανενεργό. Κι αν βρω όρεξη ξανά για blogging, ή αν χρειαστεί, θα βρω τρόπο και μέρος

«До свидания*», λοιπόν, από μένα και τον Άκη.

*“ντα σβιντάνια“  θα πει όχι απλά γεια σας, αλλά “Θα τα ξαναπούμε, στο επανιδείν”

[αγαπημένε μου AfMarx, ευχαριστώ! Και... να σε χαιρόμαστε σήμερα ]

Στο διαδίκτυο, τα τελευταία 5 περίπου χρόνια που “κυκλοφορώ” σαν πασχαλίτσα, έχω συναντήσει πολλούς όμορφους ανθρώπους. Ένας απ’ αυτούς είναι ο κύριος Κώστας Κοτρώνης, που σε κάποιο σχόλιο που του έκανα (νομίζω ευχές για τα δικά του γενέθλια) μου χάρισε ένα διήγημα που δημοσίευσε στο περιοδικό “Κηρήθρες”, την Άνοιξη του 2007. Και μιλάει για μια πασχαλίτσα που της αρέσει το διάβασμα και ο Μάλαμας! Παράξενη σύμπτωση, μια και μοιάζει σα να είναι λίγο γραμμένο “για μένα”, χωρίς να με ξέρει!  Σκέφτηκα λοιπόν να το βάλω εδώ, να το μοιραστώ με τους φίλους μου. Και να πω ευχαριστώ ξανά.

Βρέθηκε να περπατά πάνω στο Σενάρια του Έρμαν Έσσε. Έψαχνε δρόμο. Μετά ξέφυγε στο βιβλίο της ανησυχίας του Πεσσόα και φτερούγισε στις τρεις σχεδίες του Τίτου Πατρίκιου. Από εκεί δεν έφυγε. Την έβλεπα, της άρεσε… Πήρα τον άνθρωπο καλαμπόκι και τον ακούμπησα δίπλα στον Πατρίκιο. Κοίταγε παράξενα. Ακαθόριστα. Λες και διάβασε τα Αμανίτα Μουσκάρια του Μεθενίτη.

Θυμήθηκα τον Παναγούλη που μες τη φυλακή έπαιζε ώρες με μια πασχαλίτσα. Κι ένα φίλο, που έλεγε ότι είναι κατάκτηση να βαριέσαι σ’ ένα άδειο δωμάτιο αλλά να ταξιδεύεις.

Άρχισα να της μιλάω. Έψαχνα τα μάτια της. Πήρα ένα μεγεθυντικό φακό και την είδα καλά. Κάτι μεγάλα πράσινα μάτια. Μου χαμογέλασε.
«Η αγάπη από τα μάτια πιάνεται, στα χείλη κατεβαίνει, κι από τα χείλη στην καρδιά ριζώνει και δεν βγαίνει.»
Όταν κοιτάς μια πασχαλίτσα, ξεχνάς τη μελαγχολία σου. Το κόκκινο είναι πολύ, το μαύρο λίγο. Ξεχάστηκα μαζί της, άρχισα να ονειροπολώ. Και φοβάμαι μην πετάξει και χαθεί.
Έκλεισα το ανοιχτό παράθυρο. Μεσημέρι καλοκαιριού. Πήρα την πανσιόν Εύα του Καμιλλέρι και της διάβασα το αρχικό τρίστιχο του Κλεμέντι “χρειάζεται καθημερινή άσκηση για να διασχίσεις το μακρύ δρόμο που οδηγεί στον Παρνασσό…” Μου φάνηκε ότι μούτρωσε και σκέφθηκα να βάλω μουσική. Μπορεί να μην την αρέσουν τα βιβλία και τυχαία να μπερδεύτηκε μέσα σ’ αυτά, νόμισα.
Ο Μάλαμας έλεγε τα δικά του “άμα δε λιώσουμε μαζί πώς θες να γίνουμ’ ένα”.

Πήρα το καπάκι απ’ το μπουκάλι, το γέμισα νερό και το άφησα δίπλα της να πιεί. Η πασχαλίτσα κολύμπησε μες το καπάκι. Ήξερε καλό κολύμπι! Σκέφθηκα ότι γι’ αυτή αυτό το λίγο νερό είναι θάλασσα.
Πήρα μια μικρή χελωνίτσα, την έχω χρόνια τώρα και την έβαλα δίπλα στην πασχαλίτσα. Δεν παρατήρησα καμία αντίδραση. Η καθεμιά στον κόσμο της. Πλήρης αδιαφορία.
Η πασχαλίτσα συνέχισε να διαβάζει τον γερμανό συγγραφέα κι εγώ έναν Έλληνα, τον Μαμαλούκα, τη χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα. Ανταλλάσσαμε ματιές, χαμόγελα, νιώθαμε οικεία. Αυτή διάβαζε τις σελίδες πιο γρήγορα από μένα. Εγώ διαβάζω αργά, σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι τους ήρωες του βιβλίου, άσε που μερικές φορές μπερδεύομαι και χάνομαι μαζί τους. Τέλος πάντων, τα βιβλία δεν είναι για κατανάλωση… Άσε την πασχαλίτσα να διαβάζει γρήγορα…
Πήγε τρεις το πρωί, την πρωτοείδα το μεσημέρι κι είναι σα να γνωριζόμαστε χρόνια. Απίθανο!

Πάμε μαζί διακοπές; Βουνό ή θάλασσα; Αυτή ήθελε βουνό, εγώ θάλασσα. Πήγαμε και βουνό και θάλασσα. Αυτή με έκανε να αγαπήσω το βουνό κι εγώ τη θάλασσα. Στη θάλασσα συναντήσαμε κι ένα γλάρο που μας κορόιδευε, επειδή αυτός μπορούσε να πετάει. Κάνω κι εγώ μια βουτιά στα βαθιά, του είπα να έρθει μαζί μου, αλλά σιγά… Τελικά με τον γλάρο γίναμε οι καλύτεροι φίλοι. Είναι ωραίο να νιώθεις ότι έχεις ένα γλάρο φίλο.
Μια μέρα η πασχαλίτσα με ρώτησε αν έχω απωθημένα. Δεν άντεξα, της το είπα. Τη χρονιά που πέρασε έγινε μια μαγική ποιητική βραδιά και ήταν να διαβάσω ένα ποίημα του Τίτου Πατρίκιου. Όμως ήταν τόσος ο κόσμος που κάποιοι δεν προλάβαμε.
Γράψ’ το, μου είπε. Δεν είναι καλά να ζεις ανεκπλήρωτα.
Αυτό θα κάνω.
Η ΑΛΛΗ ΕΚΔΟΧΗ

Δε μένουν πολλά,
για νέα ποιήματα,
ίσως να έχουν όλα ειπωθεί,
από χιλιάδες ποιητές
εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Μένει μονάχα ο θάνατος
για τον καθένα μας
ανείπωτος.

Μένουν πολλά,
για νέα ποιήματα
κι ας έχουν όλα ειπωθεί
από χιλιάδες ποιητές
εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Μένει η υπόλοιπη ζωή
για τον καθένας μας
απρόβλεπτη κι ανείπωτη.
Τίτος Πατρίκιος: Η ηδονή των παραστάσεων

Καλημέρα

Και του χρόνου  

Την αγαπάω πολύ την άνοιξη, είναι φανερό μάλλον. Είναι η δική μου εποχή. Για χίλιους λόγους.

Γιατί είναι φωτεινή και χαρούμενη. Γιατί μυρίζει τριαντάφυλλα, γαζία, βιολέτες, πασχαλιές και φρέζιες. Γιατί έχει γεύση από φράουλες, κεράσια και βερύκοκα. Γιατί έχει τα χρώματα του ουράνιου τόξου μετά από βροχούλα, του βρεγμένου γρασιδιού το έντονο πράσινο μετά από μπόρα, του ήλιου το χρυσαφένιο όταν φωτίζει η ανατολή, της παπαρούνας το φλογισμένο κόκκινο. Γιατί κάθε καινούρια άνοιξη γεμίζει ο ουρανός χελιδόνια και η γη λαμπερές πασχαλίτσες. Γιατί είναι υπέροχο να αγγίζεις το βρεγμένο χώμα, τα βελούδινα φύλλα των λουλουδιών, να σε ζεσταίνει σα να σε χαϊδεύει ο ήλιος και να ονειρεύεσαι τη θάλασσα. Γιατί… είναι Άνοιξη.

Ακόμα κι αν σε ζορίζει ώρες ώρες. Ακόμα κι αν δεν την αντέχεις εύκολα, ακόμα κι αν είναι ώρα για σκέψεις. Ακόμα κι αν χρειάζεται να κάνεις ξεκαθαρίσματα (από πέρσι τα παλεύω, ακόμα δεν γέμισα τα κουτάκια μου…). Ακόμα κι αν, έτσι ξαφνικά -ή λιγότερο ξαφνικά (αφού καιρό φαινότανε), αποφασίζεις να περπατήσεις μπροστά, να πας παραπέρα. Ακόμα κι αν υπάρχει ο κίνδυνος, καθώς η άνοιξη μπαίνει -μέρα μεσημέρι και φωτίζει τα πάντα, να σε κάνει να δεις κατάματα τις αλήθειες σου. Ακόμα κι αν σε προλάβει να είσαι λυπημένη, μόνη και μπερδεμένη. Ακόμα κι έτσι είναι υπέροχη, μαγική. Και κάνει ακριβώς ότι χρειάζεσαι, τελικά. Γιατί πώς να πας παρακάτω αν δεν κοιτάξεις και δεν ξεκαθαρίσεις και δεν αποφασίσεις τα “πίσω” σου; Κι αν δεν αφήσεις χώρο για το φως, πώς θα ‘ναι σα να μπαίνει Άνοιξη;

Πάντα νομίζω πως το μόνο που ήθελα ήταν η Άνοιξη. Κι ενώ ήταν μπροστά μου δεν την έβλεπα. Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πώς, αλλά μου τη χρωστούσε -η ζωή. Και άρχισε να έρχεται, δειλά ήρθε η πρώτη Άνοιξη, με πιο μεγάλα βήματα οι επόμενες. Και μου φαίνεται ότι θα την κρατήσω για πολύ -δε λέω για πάντα, μπορεί να περάσω και στο καλοκαίρι κάποτε… Αλλά για την ώρα,
Κόκκινο τριαντάφυλλο
Είσαι μες στην καρδιά μου
Την νύχτα γίνεσαι πληγή
Που τρώει τα σωθικά μου

Έρχεσαι πάντα πιο νωρίς
Κανείς δε σε γνωρίζει
άλλον τον κάνεις ν’ αγαπά
Κι άλλον να μη γυρίζει

Και δε σου φτάνουν όλ’ αυτά
Φεύγεις και δε θυμάσαι
Ωραία είσαι άνοιξη
Γιατί δεν μας λυπάσαι…

Να έχουμε όλοι μια υπέροχη, χαρούμενη και χαμογελαστή Άνοιξη.  Και πολλές πολλές ακόμα.

Καλημέρα! 

**τα λουλούδια είναι του κήπου μου, και τα τραγούδια -βεβαίως- αφιερωμένα… στην Άνοιξη ντε, τι ρωτάτε;

**και ναι, είναι πια σίγουρο: οι άνθρωποι που είναι γεννημένοι Άνοιξη είναι οι καλύτεροι, και δε σηκώνω κουβέντα!

υγ. Τα κερ-άσματα της Άνοιξης, που είναι “κρυμμένα” στο κείμενο:

Τσ’ άνοιξης το χαμόγελο, Βασίλης Σκουλάς (Γιώργης Σταυρακάκης, Άνθη του Χρόνου 2007)

Ανοιξιάτικη Βροχούλα, Βαγγέλης Γερμανός (Τα μπαράκια 1981)

Ανοιξιάτικη μπόρα, Ορφέας Περίδης (Μιλτιάδης Μαλακάσης/Ορφέας Περίδης, Απ’ το παράθυρο κοιτώ 2004)

Με την καινούρια Άνοιξη, Βασίλης Σκουλάς(Γιώργος Σταυρακάκης/Βασίλης Σκουλάς, Σεριάνισμα στην Κρήτη 1980)

Δεν την αντέχεις εύκολα την Άνοιξη, Χάρις Αλεξίου (Ηλίας Κατσούλης/Νίκος Τάτσης, Εμφύλιος Έρωτας 1984)

Η άνοιξη, Άλκηστις Πρωτοψάλτη (Λίνα Νικολακοπούλου/Σταμάτης Κραουνάκης, Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ 1985)

Άνοιξη μπαίνει μεσημέρι, Βασίλης Παπακωνσταντίνου (Οδυσσέας Ιωάννου/Θάνος Μικρούτσικος, Θάλασσα στη σκάλα 1999)

Αν με προλάβει η Άνοιξη, Χάρις Αλεξίου (Κώστας Χατζής, Η Αλεξίου τραγουδάει Χατζή 1991)

Άνοιξη, Σοφία Βόσσου (Ανδρέας Μικρούτσικος, Άνοιξη 1991)

Η πρώτη άνοιξη, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, (Μίνωας Μάτσας, Ο μάγος της πόλης 1997)

(Επανάληψη, μα δεν μπορώ να βρω καλύτερο για σήμερα, με τέτοια Άνοιξη και τέτοιο φεγγάρι…)

Καθώς περνούσαν τα  χρόνια, άρχιζα να φοβάμαι λιγότερο. Και λιγότερα. Και να προσπαθώ να καταλάβω όχι τι, αλλά γιατί φοβάμαι. Και πρέπει να ομολογήσω πως τα κατάφερνα. Ακόμα κι αυτά που λογικά θα μπορούσα να φοβάμαι, κατάφερνα να τα “παλεύω” -όχι πως δεν φοβόμουν, μα δεν άφηνα το φόβο να με πάρει από κάτω. Νομίζω άλλωστε, πως αν κανείς συνειδητοποιήσει ότι αυτό που πραγματικά φοβάται είναι Ο Φόβος, μπορεί και να τον βάλει “απέναντι”. Και να τον κοιτάξει -στα μάτια. Και να τον αντιμετωπίσει. Δεν ξέρω -σε μένα λειτουργεί.

Αντιμετωπίζουμε τον/τους φόβους μας, λοιπόν. Και μιλάμε. Για όλους. Ειδικά τώρα, που το μέλλον διαγράφεται με σκούρα χρώματα, και γύρω μας βλέπουμε όλο και περισσότερους φοβισμένους, απελπισμένους, απογοητευμένους ανθρώπους. Μιλάμε, γράφουμε -φωνάζουμε αν χρειαστεί. Κάνουμε -ό,τι μπορεί ο καθένας.

Το κείμενο είναι γραμμένο ειδικά για τη σημερινή μέρα, που είναι αφιερωμένη στο Φόβο (άργησα, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ!). Μπορείτε να βρείτε εξαιρετικές αναρτήσεις πολλών άλλων blogger για την ημέρα αυτή εδώ.

Καλή μας βδομάδα

ε ναι…. «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει»

Καλημέρα

Καλό Μήνα

[και καλά μας κουράγια ]

in which I am, very simply, uncurling
as a leaf uncurls in first spring, or
folded, unfolds in you open palm

which should you not want, I will curl
instead as a leaf curls towards fall
folding over and over itself

and you will go by
and the winter will echo
enormously

ούτε καν τα φύλλα
γίνεται να πέσουν με τόση απαλότητα
ή να τ’ αγγίξει κανείς τόσο ελαφρά όσο το άγγιγμά σου

στο οποίο, πολύ απλά, ξετυλίγομαι
όπως ξετυλίγεται ένα φύλλο στις αρχές της άνοιξης , ή
διπλωμένο, ξεδιπλώνεται μες στη μισάνοιχτη παλάμη σου

αν όμως δεν το θες, αντί γι’ αυτό θα τυλιχτώ
όπως τυλίγεται ένα φύλλο έτοιμο να πέσει
που διπλώνεται μόνο του ξανά και ξανά

κι εσύ θα περάσεις
κι ο χειμώνας θ’ αντηχήσει
εκκωφαντικά

MATTHEW HOLLIS, Ground Water, Bloodaxe 2004
(μετ. Χρύσα Φραγκιαδάκη, ηλεκτρονικό περιοδικό ποίησης Poema)

Από τα πιο όμορφα και τρυφερά καλωσορίσματα του μήνα που διάβασα -ευχαριστώ Χρύσα!
Καλός ας είναι τούτος ο Δεκέμβρης, επιτέλους..!

Καλημέρα

Μεγαλώνει, ωριμάζει, τρέχει με χίλια -όπως η εποχή του. Κι ενώ καιρό τώρα έπαψε να είναι το “αγοράκι” που ήξερα, κι έχει αρχίσει κι είναι ένα έφηβο αντράκι (ο άντρας του σπιτιού, πια -έτσι κι αλλιώς), εμένα θα είναι πάντα ο Πιτσιρικάς μου -έχει “τις συμπτώσεις” του, άλλωστε, το τραγούδι: κυκλοφόρησε περίπου τις μέρες που γεννήθηκε ο Άκης!

Έχω γράψει εδώ μέσα πολλά για τον Άκη -στα 8, στα 9, στα 10. Και άλλες φορές, για το πως περνάμε, για τα ζωάκια του, για το καράτε και τις ζώνες του, για τις ζωγραφιές του. Τούτο το blog λειτουργεί και σαν ημερολόγιο, τελικά -γυρίζω πίσω, θυμάμαι και χαμογελάω. Κι ελπίζω πάντα έτσι να είμαστε -με χαμόγελο, ακόμα και στα πιο δύσκολα.

Χρόνια Καλά, Γιε! Και πολλά, και χαρούμενα -να είσαι γερός. Τι άλλο να σου πω;

Η “μάνα” (κουράγιο;;; Χμμ… )

Καλημέρα!

Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν τέσσερα χρόνια πια στα blog, έχω παίξει πολλά “παιχνίδια” -ειδικά τα πρώτα χρόνια, που ήταν τα πράγματα πιο “αθώα”, κάθε τρεις και λίγο κάποιος σκάρωνε ένα παιχνιδάκι που κυλούσε “αλυσίδα” και στους επόμενους.Με τον καιρό, κι εγώ κουράστηκα και τα παιχνίδια στην παρέα μου λιγόστεψαν. Όμως η blogoπαρέα αλλάζει με τον καιρό -κάποιοι σταματούν, κάποιοι έρχονται, κι έτσι καινούρια παιχνίδια ξεκινάνε.

Είναι επίσης αλήθεια ότι σχεδόν σε κανένα παιχνίδι δεν τήρησα τους κανόνες -ίσως μόνο στο Ιδιογράφως, που ξεκίνησε ο AfMarx -αλλά αυτό δεν το είδα σαν παιχνίδι, το αγαπήσαμε άλλωστε τόσο, που είναι πια κομματάκι μας -και το αποτέλεσμά του, ήταν εκπληκτικό.

Και τώρα, που με κάλεσαν να παίξω η Θαλασσένια, η Αγράμπελη και η Κουμπάρα, σκεφτόμουν τι να πω πια… Και θυμήθηκα ότι είχα ξαναπαίξει, ένα παρόμοιο παιχνίδι -αλλά δε μου πάει να τις κακοκαρδίσω. Έτσι, repost από παλιά -απλά, θα το προσαρμόσω. Άλλωστε, και πάλι τα ίδια θα ‘λεγα… Και τέλος οι πρόλογοι, παίζουμε τώρα! Το παιχνίδι λέγεται “Δέκα πράγματα που αγαπώ” ή κάπως έτσι.

Έχω πολλά πράγματα– που τα χρησιμοποιώ κάθε μέρα, που τα χρειάζομαι ή όχι, που τα μαζεύω γιατί μου αρέσουν… όταν όμως θέλησα να ξεχωρίσω τα αγαπημένα μου, δυσκολεύτηκα πολύ… Σκέφτηκα τους δίσκους, τα cd ή τα βιβλία μου – ή τα καθημερινά πράγματα που χρησιμοποιώ: γυαλιά, κλειδιά, μαντίλια, τσάντες… Αλλά κατάλαβα πως δεν έχω αγαπημένα αντικείμενα – τίποτε από αυτά που αγαπώ δεν είναι “πράγμα”. Και κανένα από τα αντικείμενα που έχω δεν θα μου λείψει, αν το χάσω. Θα μου λείψουν όμως, άλλα – κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι:

αγαπημένους ήχους : το πρώτο κλάμα του γιου μου, το πρώτο γέλιο του, το πρώτο «μαμά»… τις φωνές (αχ αυτές οι φωνές!) και τα λόγια αγαπημένων φίλων. Τον ήχο της βροχής στα κεραμίδια, στο χωριό. Τον ήχο της φωτιάς στο τζάκι. Τον ήχο της θάλασσας, που αλλάζει κάθε τόσο. Το τριζόνι, που μας κάνει παρέα τα καλοκαίρια, και το τραγούδι του κοτσυφιού την άνοιξη…

αγαπημένες μυρωδιές: το χώμα βρεγμένο, όταν ποτίζω τα λουλούδια. Τη μυρωδιά του γιου μου όταν βγαίνει –ζεστός– από το μπάνιο. Τη μυρωδιά της κανέλας στο φαγητό. Τη “μυρωδιά” των Χριστουγέννων. Το αγιόκλημα και τα γιασεμιά, στα θερινά σινεμά. Τα ανθισμένα τριαντάφυλλα την άνοιξη. Τη μυρωδιά των καινούριων βιβλίων, και των φρεσκοξυσμένων μολυβιών. Τη μυρωδιά των αγαπημένων μου ανθρώπων που δεν είναι πια εδώ….

αγαπημένες γεύσεις: την αλμύρα της θάλασσας. Το παγωτό φιστίκι. Τη μαρμελάδα μόσφυλο που έφαγα πριν χρόνια στην Κύπρο. Τη μαύρη σοκολάτα. Τα μακαρόνια, μόλις βγουν από την κατσαρόλα, με φρέσκο χωριάτικο βούτυρο. Τα σταφύλια, μόλις κομμένα από την κληματαριά. Το ψητό καλαμπόκι του καλοκαιριού, και τα κάστανα του χειμώνα. Τα σαλιγκάρια, “μπουμπουριστά”. Το γλυκό κόκκινο κρασί….

αγαπημένες εικόνες: η πρώτη μου τάξη στο σχολείο, κι η πρώτη δασκάλα. Το γαλαζοπράσινο της θάλασσας στην αγαπημένη μου παραλία. Το ουράνιο τόξο μετά τη βροχή, κι η λάμψh του φεγγαριού όταν γεμίζει. Το χαμόγελο του γιου μου μετά από «αταξία» για να με καλοπιάσει. Το πρώτο ηλιοβασίλεμα που είδαμε μαζί, και την πρώτη φορά που τον ξύπνησα να δει τον ήλιο να ανατέλλει. Το βλέμμα των ανθρώπων που αγαπάω από παιδί, πεντακάθαρο και λαμπερό. Το πράσινο του δάσους, το κόκκινο της πασχαλίτσας, το πορτοκαλί του βερίκοκου…

αγαπημένα αγγίγματα: Το πρώτο απαλό μάλλινο πουλόβερ που μου χάρισαν, και το πρώτο μεταξωτό πουκάμισο. Τα φύλλα, που τρίβονται ξερά ανάμεσα στα δάχτυλα το φθινόπωρο. Το χάδι του αγαπημένου μου παππού, στο μάγουλο. Το ζεστό χεράκι που μπήκε πρώτη φορά μέσα στο δικό μου, για να περπατήσει. Το παγωμένο μάρμαρο, το ζεστό ξύλο. Η “αντίσταση” των πλήκτρων του υπολογιστή στα δάχτυλα, που γίνεται “λέξεις” κι επικοινωνία. Το άγγιγμα στο μπράτσο και στα μαλλιά του ανθρώπου που αγαπάω…

Αυτά – ήχους, μυρωδιές, εικόνες, γεύσεις, αγγίγματα – τα κουβαλάω μαζί μου, χρόνια τώρα. Και είναι για μένα πολύτιμα. Θα με πονέσει πολύ αν τα χάσω – αν κάποτε δεν μπορώ να τα ανακαλέσω από τη μνήμη μου. Κι αυτός είναι κι ο μοναδικός μου φόβος, άλλωστε -μην ξεχάσω. Αυτά είναι τα αγαπημένα μου, και δεν φωτογραφίζονται, ούτε περιγράφονται, ούτε μπορούν να “κρατηθούν” -παρά μόνο στη μνήμη και στην καρδιά. Κι είναι κι άλλα, και κάθε τόσο μπαίνει κι ακόμα ένα στη “λίστα”. Κι εύχομαι να πλουτίζει η συλλογή μου, όσο περνούν τα χρόνια.

Και βέβαια, δεν καλώ κανένα να συνεχίσει -ας το κάνει όποιος θέλει

Καλημέρα

καλό Σαββατοκύριακο!

(έτσι, να φύγουν οι σκόνες του καλοκαιριού…)

Καλώς σας (ξανα)βρίσκω

Καλημέρα

Η Athens Biennale & το Radiobubble, σαν καλούν στο συμπόσιο της ΙΚΤ με τίτλο “Courage!!!”, το Σάββατο 15 Μαΐου, 10 το πρωί με 2 το μεσημέρι, στο αμφιθέατρο του νέου κτηρίου του Μουσείου Μπενάκη (Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου). Το Συμπόσιο είναι ανοικτό στο κοινό. Η είσοδος είναι ελεύθερη. Δεν απαιτείται κράτηση θέσης. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Ομιλητές:

Κώστας Δουζίνας, πολιτικός επιστήμονας, καθηγητής Νομικής και διευθυντής του τμήματος Διεθνών Σχέσεων του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Σπουδών Birkbeck στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου | Markus Steinweg, φιλόσοφος | Sarat Maharaj, καθηγητής Εικαστικών Τεχνών και Γνωσιακών Συστημάτων στο Πανεπιστήμιο του Λουντ και την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μάλμο στη Σουηδία | Jalal Toufic, καλλιτέχνης

Παρουσιάστρια & συντονίστρια:

Chantal Pontbriand, ανεξάρτητη επιμελήτρια και κριτικός, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της IKT

Περισσότερες πληροφορίες για το συμπόσιο: Athens Biennale & IKT

Ακούστε το spot του συμποσίου εδώ, καθώς και την έκτακτη εκπομπή με τον Αυγουστίνο Ζενάκο, τονTheSkyEtc και τη maria mikro analogo, εδώ.

———————————————————————–

(κατά τα άλλα… καλά  )

-Θα μεγαλώσεις και θα μάθεις, μου έλεγαν

-Θα μεγαλώσεις και θα καταλάβεις, μου έλεγαν

-Θα περάσουν τα χρόνια, θα γίνεις “σαν εμάς”, θα δεις, μου έλεγαν (ξανά)

Και πέρασαν τα χρόνια. Και έγινα -περίπου- σαν “αυτούς”. Και μεγάλωσα… Αλλά δεν κατάλαβα, δεν έμαθα. Δεν μπορώ ακόμα να δικαιολογήσω αυτά που δεν μπορούσα τότε. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τα “αυτονόητα” δεν είναι για όλους ίδια. Δεν μπορώ να καταπιώ την αδικία. Δεν μπορώ να “ταξιδεύω με τη φαντασία”.

Κολλημένος στα ίδια τα λάθη
και να σέρνομαι
να ζητάω βοήθεια απ’ τη λάσπη
και ν’ ανασταίνομαι.

(ή, πώς το λέει ο Σωκράτης στην αγαπημένη μου Πριγκιπέσα; “… έλεγα περνούν τα χρόνια, θα συμμορφωθώ/ μα είναι δώρο-άδωρο ν’ αλλάξεις χαρακτήρα, τσάμπα κρατάς λογαριασμό, τσάμπα σωστός με το στανιό…”)
Δεν θέλω να είμαι “σωστή”. Θέλω να είμαι η Νατάσσα – με τις καλές και τις κακές μου, με τα κουσούρια μου, με τα ζόρια μου, με τα χαμόγελα και τα δάκρυα. Όπως. Κι όταν χρειάζεται.

Μεγάλωσα θα πει

να κάνεις το παπί
Να ζεις στην απουσία
Να γίνεις εξουσία
Να μάθεις να γελάς
Και να παραφυλάς
Να παίρνεις αποφάσεις
Να απαγορεύεται να χάσεις
Μεγάλωσα σημαίνει
Να ζεις με αυτό που σ’ αρρωσταίνει
Να χτίζεις κι άλλα κεραμίδια
Να βγάζεις τόνους στα σκουπίδια
Να ρίχνεις σ’ άλλους τα άδικα
Να βλέπεις πρωινάδικα
Να ακούς πιστά τις αναλύσεις
Να αιμοδιψάς για ειδήσεις
Να λες και yes να λες και no
Να συνηθίσεις τα πορνό
Να πολεμάς στον καναπέ
Να μη μπορείς χωρίς φραπέ

Ωραία λοιπόν… Αν αυτά είναι τα “κριτήρια”, όχι – Ευτυχώς, ξέχασα να μεγαλώσω!

(ακόμα…)

Αλλά ο “τίτλος” στο blog θα αλλάζει. Κάθε χρόνο. Και τα χρόνια θα μετράνε διαφορετικά -μέχρι…

Καλημέρα
Καλή Κυριακή

(και να προσέχετε…  )

υγ. Είμαι στην εξοχή -στη Φύση, Ίνδικτε!- με πολύ άσχημο “σήμα” στο on the go. Έτσι το ποστ “ανεβαίνει” μόνο του, αυτόματα. Αλλά θα σας δω, κάποια στιγμή -μπορεί και σκαρφαλωμένη στη λεμονιά μου!

Φιλιά

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ “KABULI KID” ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΦΙΛΙΠ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010, ΩΡΕΣ: 18:30, 20:30, 22:30, (οδός Θάσου 11 , τηλ: 210-8612476 περιοχή Πλατεία Αμερικής)

Σκοπός της προβολής είναι η συγκέντρωση χρημάτων για την οικογένεια του νεαρού Αφγανού Χαμιντουλάν Ναζαφί που σκοτώθηκε απο την έκρηξη βόμβας στα Πατήσια την 28 Μαρτίου 2010, και της αδερφούλας του.

Η είσοδος θα είναι ΕΛΕΥΘΕΡΗ ωστόσο θα υπάρχει ένα κουτί που ο καθένας θα μπορεί να συνεισφέρει ό,τι μπορεί. Το ποσό που θα συγκεντρωθεί θα δοθεί εξ ολοκλήρου στην μητέρα του θύματος, κυρία Ζάχρα Ναζαφί.

Η άτυπη ομάδα πρωτοβουλίας απο το facebook:

Ρίτσα Μασούρα (αρχική ιδέα)
Γιώργος Καραχάλιος (επικοινωνιακά fb)
Αρετή Καλεσάκη (επαφή με ιδιοκτήτη Σινε ΦΙΛΙΠ)
Πέγκυ Καρατζοπούλου-Βάβαλη (ιδέα προβολής ταινίας)
Στράτος Σαφιολέας (ιδέα για άνοιγμα λογαριασμού )
Δημήτρης Σπύρου (προσέφερε τον κινηματογράφο)
Και πολλοί φίλοι που προστέθηκαν μετά.

Λίγα λόγια για την ταινία
KABULI KID – ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΜΠΟΥΛ

Πώς τα βγάζεις πέρα όταν βρίσκεσαι μόνος σ’ ένα ταξί στους δρόμους της Καμπούλ, και είσαι μόλις 6 μηνών άνθρωπος?

Σκηνοθεσία: Barmak Akram
Σενάριο: Barmak Akram & Jean Claude Carriere
Ηθοποιοί: Hadji Gul, Valery Shatz, Helena Alam
Μουσική: Barmak Akram
Διάρκεια: 97’
Υπόθεση
Καμπούλ σήμερα. Η πόλη πασχίζει να συνέλθει μετά από 25 χρόνια πολέμου. Στο ταξί του Κάλεντ μπαίνει μια γυναίκα με το μωρό της. Το πρόσωπό της είναι κρυμμένο πίσω από τη μπούργκα. Παζαρεύουν την τιμή, τα βρίσκουν, φτάνουν στον προορισμό της, πληρώνει, φεύγει. Ο επόμενος πελάτης, βρίσκει στο πίσω κάθισμα το μωρό, παρατημένο. Παρατάει ο Κάλεντ το ταξί και τρέχει να την προλάβει, με το μωρό στα χέρια. Εκείνη έχει χαθεί ανάμεσα στο πλήθος και στις μπουργκοφόρες συμπατριώτισσές της. Μένει σύξυλος μ’ ένα αρσενικό μωράκι έξι μηνών. Ρωτά φίλους και γνωστούς τι πρέπει να κάνει. Πηγαίνει πίσω στο σημείο απ’ όπου την παρέλαβε. Μάταια. Πηγαίνει στην Αστυνομία, σε Ιδρύματα, στα τηλεοπτικά κανάλια. Μάταια. Η μάνα είναι εξαφανισμένη, κι αυτός, ένας μεροκαματιάρης ταξιτζής με γυναίκα και τρεις κόρες, νιώθει υπεύθυνος για αυτό το εξάμηνο αγοράκι.

Μια χαοτική, αστεία, περιπλάνηση σε μια πόλη που προσπαθεί να επιβιώσει, να συνεχίσει να ζει. Αιχμηρή, πλούσια σε δράση και συναισθήματα, η ανατρεπτική κωμωδία του Μπάρμακ Ακράμ, είναι ένα μοναδικό στο είδος του πορτραίτο της συναισθηματικής αφύπνισης ενός άντρα σε μια πόλη η οποία επιστρέφει στους τρελούς ρυθμούς της ζωής μετά από 25 χρόνια βίαιων συγκρούσεων.

ΩΡΕΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ
18.30, 20.30 & 22.30
Τηλ Σινε Φιλιπ: 210-8612476
Οδός Θάσου 11, περιοχή Πλατεία Αμερικής

Η ταινία και ο κινηματογράφος προσφέρονται, αντίστοιχα, από τις εταιρείες ΠΕΓΚΥ ΚΑΡΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ- P.C.V. A.E. και ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ (Δ.Σπύρου)

*Το post είναι copy-paste από το Μικρό Ανάλογο -έγραψα κι έσβησα πολλά, δεν ξέρω πια τι (κι αν χρειάζεται, τελικά) να πω κάτι παραπάνω. Προτίμησα να υπάρχουν κι εδώ όλες οι λεπτομέρειες, για όσους δεν έχουν λογαριασμό στο Fb.

*Ξέρω πως έχω καιρό να γράψω -δεν καλωσόρισα τον Απρίλη μου, δεν ευχήθηκα για την Ανάσταση, δεν έχω γράψει καιρό. Μα… πού θα πάει, θα ξαναβρεθεί -ο χρόνος, το κέφι, η διάθεση…

Καλημέρα

*να τα πούμε την Παρασκευή, ναι;

[ή, πώς ψάχνουμε να βρούμε αισιόδοξες ειδήσεις, όταν είμαστε "ζορισμένοι" από παντού ]

«Κατοικώ δίπλα στο ποτάμι, μα η γειτονιά μου δεν μου άρεσε καθόλου. Είχα, βλέπετε, την ατυχία να γειτονεύω με τους “άλλους”. Ανθρώπους με διαφορετική καταγωγή, διαφορετική γλώσσα, θρησκεία, πολιτισμό. Πόσο θύμωνα όταν τους άκουγα να μιλάνε και δεν καταλάβαινα τι έλεγαν. Τι σχέση είχα εγώ μ΄ αυτούς; Δεν ήθελα να παίζω με τα παιδιά τους. Τους γύριζα την πλάτη (…) Ώσπου μια μέρα, άνοιξαν οι καταρράκτες του ουρανού. Οι δρόμοι έγιναν ρυάκια που γρήγορα βρήκαν τον δρόμο για το ποτάμι. Η στάθμη του ανέβαινε. Θ΄ αντέξουν τα φράγματα; Πιο πέρα ο Έβρος, μοναχικός και φαρμακωμένος, ξεχείλιζε την οργή του και στις δυο πλευρές που του γύριζαν την πλάτη χρόνια τώρα. (…) Στις οκτώ το βράδυ, δυνατά χτυπήματα ακούστηκαν στην πόρτα μας. Ένας αστυνομικός έβαλε τέλος στις ελπίδες μας. - Εκκενώστε αμέσως το σπίτι. Το ανάχωμα υποχώρησε. Φύγετε, φύγετε, φύγετε χωρίς καθυστέρηση. Σε πέντε λεπτά εγκαταλείπαμε το σπίτι. Αλλόφρων και η μελαχρινή γειτόνισσα, με τη φαρδιά βράκα, φώναζε στη γλώσσα της τα πέντε παιδιά της. Όλοι μαζί κατευθυνθήκαμε σ΄ ένα κοντινό υπερυψωμένο σημείο, όπου δεν κινδυνεύαμε. Δεν το σήκωνε η καρδιά μας να απομακρυνθούμε πολύ από τα σπίτια μας που σιγά σιγά άρχιζαν να πλημμυρίζουν. Εφιάλτης. Και τότε, μέσα στο σκοτάδι της βροχερής νύχτας, εγένετο φως… Και είδα. Είδα την ίδια απόγνωση στα μάτια των δύο μανάδων. Τον ίδιο τρόμο μπροστά στο κακό. Και τότε κατάλαβα. Δεν ήταν “άλλοι”. Ίδιοι ήμασταν. Άνθρωποι. Τι σημασία είχε με ποιο όνομα επικαλούνταν τον Θεό τους; Τι σημασία είχε που η γλώσσα τους ήταν διαφορετική; Η γλώσσα της καρδιάς είναι ίδια. Η σταγόνα που κύλησε στο μάγουλό μου δεν ήταν απ΄ τη βροχή. Ήταν ένα λυτρωτικό δάκρυ αγάπης για τους ανθρώπους που μοιράζονταν μαζί μας την κακιά στιγμή. Το συνομήλικό μου μουσουλμανάκι ξεχώρισε το λαμπερό δάκρυ. Άπλωσε το κοκαλιάρικο, μελαψό χεράκι του και μ΄ άγγιξε απαλά. - Μην κλαις, μου είπε. Κι εγώ δεν τραβήχτηκα (…)».

Διάβασα αυτή την είδηση στα Νέα. Κι η αλήθεια είναι πως με συγκίνησε το κείμενο -και πιο πολύ που είναι γραμμένο από παιδί. Γράφτηκε για ένα διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος με θέμα «Ζω στον Νομό Έβρου, γράφω τη δική μου ιστορία», το πρώτο βραβείο πήρε το κείμενο της μαθήτριας της Γ΄ Γυμνασίου Γεωργίας Τοκαμάνη «Τη νύχτα που πλημμύρισε το ποτάμι».

Αν αφήνουμε τα παιδιά να μιλάνε, τελικά -κι αν ανοίγουμε και τ’ αφτιά μας- κάτι καλό μπορεί να βγει

Καλημέρα

Καλό Σαββατοκύριακο

Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου
Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει
Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου
για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δεν με ορίζει

Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει
Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ’ είδες
Στην άμμο πάνω σ’ είχα ανάστροφα ζαβώσει
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες

Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο
διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα
Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα
Ινδικός Ωκεανός 1951

(Νίκος Καββαδίας/Τραβέρσο 1975, Γυναίκα -Θάνος Μικρούτσικος/Γιάννης Κούτρας -Σταυρός του Νότου, 1979)

***[ναι, το έχει τραγουδήσει κι ο Γιώργος Νταλάρας ]

Κάποιοι φιλήσανε τον Ιούδα εκεί στο μέτωπο
κι άλλοι ψαρέψανε ουρανό σε ένα πηγάδι
άλλοι κρεμάσαν σα δικτάτορα ένα φυλαχτό
στις φυλακές πάντα ονειρεύονται το βράδυ

Κάναμε έκτρωση σε ό,τι αθώο μας απέμεινε
κι εσύ συνέλαβες με ένα άρωμα τυχαίο
μα τα τριαντάφυλλα που σου έστειλα λίγο έλειψε
χαράματα να σκοτωθούν σε ένα τροχαίο

Όσο αξίζει μια γρατζουνιά απ’ την ανάσα σου
δεν αξίζουν θεωρίες μιας ζωής
γυναίκα αν έχω κάνει λάθος συγχώρα με
γυναίκα αν είμαι σωστός μη μου το πεις

Κάποια πατρίδα τα χείλη μου τα φίλησε
φτηνά και με έσπρωξε γελώντας προς τη μάχη
κι όσοι της δώσαν το κορμί τους για παράσημο
αυτή έναν τάφο τους κάρφωσε στη ράχη

Όσα θηρία με ζυγώσανε τους έφτασε
να χορτάσουν μοναχά με τη στολή μου
μα οι ανθρώποι μ’ αφήσαν ήσυχο σαν έμαθαν
πως γυάλιζα ένα πολυβόλο στην αυλή μου

θυμάμαι κάποτε στα μάτια σου κυνήγησα
τον εαυτό μου με ένα μαχαίρι της κουζίνας
μα μόνο η τρέλα, μόνο η τρέλα μου με ξέπλυνε
σαν καταρράκτης απ’ το αμάρτημα της φτήνιας

Κι έτσι του κόσμου τα μπαλκόνια ερωτεύτηκα
αυτά που αγγίζουνε το βλέμμα με το στόμα
μα δε ξεχνάω τα υπόγεια που κυλίστηκα
γι’ αυτό η φτέρνα μου έχει δέσει με το χώμα

Απόψε πότισα τις ρίζες που ονειρεύτηκες
και τους καρπούς που εγκυμονούσε η τροχιά σου
κυρά, δε βρήκα μουσική που να σου άξιζε
πόνος στη γέννα προσκυνώ την αρχοντιά σου

Θα χαραμίσω τη ζωή μου περιμένοντας
να ‘ναι πολύ αργά για να τη διορθώσω
και στα ρουθούνια του ουρανού θα μπω ουρλιάζοντας
τη μύτη του πριν ξεψυχήσω να ματώσω.

Ρούχα από χώμα και νερό προτού φορέσεις
ήμουν μαζί σου σε έναν άλλον ουρανό
κι αν ξέχασες το δρόμο είμαι εδώ
να σου θυμίσω τα παλιά να μην πονέσεις

Γυναίκα είσαι ζωή
απ τη φωτιά των άστρων απ’ του ήλιου το φιλί
πνοή του ανέμου ανάσα μου τραγούδι σε γιορτή

Κατέβηκα μαζί σου μέχρι εδώ
όνειρο φαίνεται παλιό και ξεχασμένο
Έκρυψες φως μέσα σε σώμα μυστικό
κράτησα μνήμες που με φέρανε κοντά σου

Γιατί… όταν οι άντρες αποφασίζουν να τραγουδήσουν (για) τη γυναίκα, μερικές φορές το κάνουν όμορφα….

Κι ας είπε η Simone de Beauvoir:

On ne naît pas femme· on le devient.
(Δεν γεννιέσαι γυναίκα. Γίνεσαι.)

Μερικές φορές, γεννιούνται εξαιρέσεις…

Καλημέρα, καλή βδομάδα

*(τι λάσπη είναι πάλι αυτή που πέφτει απ’ τον ουρανό!)
*(ναι, κι ας μην πήρε ο Colin Firth το αγαλματάκι τελικά, μου άρεσαν τα αποτελέσματα – κι ο Jeff Bridges που τελικά το κέρδισε είναι σπουδαίος, ακόμα και σ’ αυτό το ρόλο)

*και ναι, ξενύχτησα να τα δω, τα Οσκαρ -οι εφηβικές συνήθειες, δεν κόβονται εύκολα… Τσ!  ;)

Ναι, είναι γνωστό -είμαι παιδί της Άνοιξης. Μ’ αρέσουν κι οι άλλες εποχές, μα δεν αντέχω το χειμώνα (βέβαια, μεταξύ μας, έτσι που έχουμε κάνει το κλίμα στον πλανήτη, δεν έχουμε χειμώνα τα τελευταία χρόνια, αλλά τέλος πάντων…). Πάντα πανηγυρίζω τον ερχομό της Άνοιξης -είναι για μένα εποχή ανοιγμάτων, ανανέωσης, αποφάσεων, εποχή που μπορείς -που βοηθάει- να ξεκαθαρίσεις και να πας παρακάτω… Τα ίδια έλεγα, δυο χρόνια πριν, και μου φαίνεται ότι έκανα πολύ δρόμο από τότε. Άλλαξα, πολλά στη ζωή μου -μικρά και μεγαλύτερα, πρακτικά και λιγότερο πρακτικά. Και έχω ακόμα, μα…

… μα φέτος η Άνοιξη παραήρθε νωρίς! Πριν καλά καλά μπει ο Μάρτης, πριν γράψουν τα ημερολόγια, πριν βάλουμε ξανά τα μάλλινα στη ντουλάπα, ήταν ήδη εδώ! Και δεν το λένε μονάχα τα λουλούδια, που τρελάθηκαν κι ανθίζουν από το Φλεβάρη.  Εμάς εδώ στο σπίτι μας, μας το ανακοίνωσε πανηγυρικά η Φρίντα!

Οι πιο παλιοί επισκέπτες του blog θα θυμάστε τη Φρίντα (που ήταν -νομίζαμε πως ήταν- Φρέντυ, στην αρχή… ). Για τους νεώτερους, κι όσους (λίγοι φαντάζομαι) δε μας ξέρουν, είναι η σκιουρίνα μας, που έγινε κιόλας τριών περίπου χρόνων. Ε, οι Φρίντες, μόλις ξεκινήσουν τα κρύα, πέφτουν -κι αυτές- σε χειμερία νάρκη. Και ξυπνούν την Άνοιξη. Και δε φτάνει που ξυπνούν, αλλά θέλουν -ντε και καλά!- να ζευγαρώσουν, κιόλας..! Και το ανακοινώνουν πανηγυρικά -όχι, ακούστε πώς με ξύπνησε τα χαράματα της Κυριακής:

(η ηχογράφηση είναι με κινητό, με το τζάμι κλειστό και τη Φρίντα έξω στο μπαλκόνι -όταν μας βλέπει ή μας ακούει κοντά, σταματάει, κι έτσι δεν κατάφερα να βγάλω βιντεάκι!)

Αν έπρεπε να βάλω χρώμα στην Άνοιξη, θα ήταν αδύνατο· είναι όλα τα χρώματα μαζί. Και με τις μυρωδιές θα με δυσκόλευε -είναι όλες οι μυρωδιές της εξοχής μαζί. Αλλά αν ήταν για μουσική… για μένα πάντα η Άνοιξη ήταν ένα βαλς, ένας από τους παλιούς χορούς που αγαπώ -και που μ’ αρέσει να χορεύω…

(το Βαλς της Ηλέκτρας, Μιλτιάδης Πασχαλίδης/ Ξένιος – Η Κρήτη εντός μου, 2010)

Καλή Άνοιξη, λοιπόν -ας είναι, φέτος, επιτέλους!

Καλημέρα

[ό,τι ώρα κι αν είναι  ]

(ή αλλιώς: εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο AfMarx )

Ξέρω, λείπω πολύύύύύ καιρό από το blog μου -μα μου συμβαίνουν διάφορα “εκεί έξω” που δεν χωράνε “εδώ”. Έτσι πέρασαν οι γιορτές, ήρθαν οι Απόκριες και κοντεύουν να τελειώσουν, κι εγώ ακόμα με το στολισμένο δέντρο! Μια και διάθεση λοιπόν δεν υπάρχει για κάτι καινούριο, και μια και το έκανε ήδη ο φίλος μου ο AfMarx, και μια και τα post μας είχαν σύνδεση, έτσι κι αλλιώς, θα επαναλάβω αυτό που είχα γράψει πέρσι, και μου άρεσε κιόλας. Και θα ξαναπέσω στη “νάρκη” μου

Να περάσετε καλά, ό,τι κι αν κάνετε.

Κοντεύουν να τελειώσουν και τούτες οι Απόκριες -ούτε τις κατάλαβα, πάλι. Δεν τις συμπαθώ και πολύ, είναι αλήθεια -θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, που μου έραβαν ή μου αγόραζαν στολές “κοριτσίστικες” :αμαζόνα, μπαλαρίνα, κοκκινοσκουφίτσα, και διαφόρων ειδών πριγκίπισσες, με ρούχα εντελώς άβολα -κι εγώ ζήλευα τ’ αγόρια που ντυνόντουσαν καουμπόηδες, ζορρό και Ρομπέν των δασών, και (κυρίως γι’ αυτό) φορούσαν παντελόνια και μπορούσαν να τρέξουν. Μεγαλώνοντας, σταμάτησα τις μεταμφιέσεις -καθώς δεν είμαι και πολύ του πάρτυ και της φασαρίας, δεν ξετρελαίνομαι με την γιορτή. Μου άρεσε κάποιες φορές, που με ρούχα δανεικά και μια μάσκα μπορούσα να κάνω πλάκα με τους φίλους μου, αλλά μέχρι εκεί.

Μ’ αρέσουν όμως οι μάσκες σαν διακοσμητικά. Μερικές είναι όμορφες, περίτεχνα φτιαγμένες. Ειδικά οι βενετσιάνικες. Και είναι πολλές οι φορές που τις χαζεύω, όπου τις πετύχω. Και προφανώς δεν αρέσουν μόνο σε μένα.

Οι μάσκες έχουν πολλές χρήσεις. Από τα προσωπεία του αρχαίου ελληνικού θεάτρου, μέχρι τα νεκρικά προσωπεία, σαν αυτό του Αγαμέμνωνα, κι από τις μάσκες ομορφιάς για το πρόσωπο και τα μαλλιά, μέχρι τις μάσκες οξυγόνου, πάντα οι μάσκες να “καλύψουν” και να διορθώσουν κάτι έχουν σκοπό. Και κυρίως να κρύψουν.

Αυτό λένε και τα περισσότερα τραγούδια που τις αναφέρουν. Σύμβολο υποκρισίας και διπροσωπίας, λέει ο AfMarx, που έβαλε στο blog του μια συλλογή από λαϊκά τραγούδια με μάσκες -κι εγώ ζήλεψα. Και μετά θυμήθηκα αγαπημένα δικά μου τραγούδια με μάσκες, κι είπα (όπως πάντα) να τα μοιραστώ. Πάμε, λοιπόν:

• Το 1981 ένας καινούριος -τότε- τραγουδοποιός, ο Βαγγέλης Γερμανός, βγάζει (μετά από πολλές δυσκολίες) έναν υπέροχο δίσκο, “Τα μπαράκια”. Ανάμεσα στα υπόλοιπα τραγούδια, που ακούγονται όλα σχεδόν ακόμα, ήταν και οι Μάσκες :
  Φουρτουνιασμένη, στείρα μου πηγή
  αόρατε, μαύρε καβαλάρη,
  το καρναβάλι τέλειωσε κι αυτοί
  μάσκες πουλάνε στο παζάρι.

• Την επόμενη χρονιά, στο δίσκο “Φίλε”, η Τάνια Τσανακλίδου τραγουδάει σε στίχους του Λάκη Τεάζη και μουσική του Γιάννη Σπανού, για ένα Τρελό Καρναβάλι , που είναι σαν τη ζωή…. [Μπορεί να μην λέει μόνο για μάσκες, μα είναι υπέροχο τραγούδι, δεν είναι; Και η ερμηνεία της Τάνιας υπέροχη, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια:]

• Πάνω από δέκα χρόνια μετά, το 1993, ένα από τα σπουδαιότερα ελληνικά ροκ συγκροτήματα, οι Τρύπες, στο δίσκο τους “Εννέα Πληρωμένα Τραγούδια”, μας προτρέπουν:

Πριν λυτρωθείς απ’ τα δάκρυα που πνίγεις
Πριν σε προδώσει η μυρωδιά της φωτιάς
Πριν τυλιχτείς στις αλυσίδες της θλίψης
Πριν αρνηθείς τις μαχαιριές της χαράς
Πριν σε τρομάξει το τραγούδι και φύγεις
προτού χαθείς στην αγκαλιά μιας σκιάς
Φανέρωσέ μου τη μάσκα που κρύβεις
Κάτω απ’ τη μάσκα που φοράς

• Σε πιο “χαλαρούς” ρυθμούς, το συγκρότημα Μάσκες ηχογραφεί τον πρώτο του δίσκο, με τίτλο “Μάσκες”, το 1995. Ένα από τα τραγούδια λέγεται -τι άλλο;- Μάσκες :

• Το 1998 κυκλοφορεί ένας νέος δίσκος για τη Γλυκερία, με τίτλο “Μάσκα”. Τα τραγούδια υπογράφει συνθετικά ο Στέλιος Φωτιάδης και στιχουργικά πολλοί αξιόλογοι στιχουργοί. Και φυσικά περιέχει και τραγούδι με τίτλο Μάσκα , που τραγουδά μαζί με τον Ηλία Ασλάνογλου:

• Στον πολύ γνωστό -και εξαιρετικό- δίσκο του Πέτρου Δουρδουμπάκη “Τυφλές Ελπίδες” του 2003, τραγουδούν αρκετοί γνωστοί κι αγαπημένοι. Ανάμεσά τους η Μελίνα Κανά, που υπέροχα τραγουδάει για μια μάσκα:
  Βγάλε πια αυτή τη μάσκα κι έλα κάτσε πλάι μου,
  έλα, φως μου, να με βγάλεις από το σκοτάδι μου.

• Ο σπουδαίος τραγουδοποιός Νίκος Ζούδιαρης, γράφει μπαλάντα για μια Μάσκα. Και ο αγαπημένος μου Βασίλης Παπακωνσταντίνου την τραγουδάει στο δίσκο “Φρέσκο Χιόνι”, το 2004 ·τι, περιμένετε να σχολιάσω το Βασίλη; Δεν υπάρχει περίπτωση να είμαι αντικειμενική, οπότε.. μόνο ακούστε:
  Μάσκες που βολτάρουν σε μια πόλη ωχρή
  Πρόσωπα απρόσωπα κι εσύ
  Σαν κυνηγημένη, κάπως τρομαγμένη
  Πίσω από μια μάσκα έχεις κρυφτεί

• Το 2006 κυκλοφορεί το πρώτο CD ενός νέου, πολλά υποσχόμενου κρητικού τραγουδιστή. Στον (αγαπημένο πια)“Χειμωνανθό” , ο Γιάννης Χαρούλης τραγουδά σε δεύτερη εκτέλεση ένα παλιότερο τραγούδι σε στίχους και μουσική του Θανάση Παπακωνσταντίνου:
  Mάσκα δεν έχω να γυρνώ στο καρναβάλι ετούτο
  μόνο μια απόχη να τρυγώ της θάλασσας την πονηριά
  και της σιωπής τον πλούτο
  Bάρα καλή, βάρα γερή, μια ντουφεκιά ζαχαρωτή
  κι άσε να νοιώσει η γαλαρία του χαρτοπόλεμου τη βία
  Σκουπίδι η σκέψη την πετώ, τη λογική απαρνιέμαι
  μ’ ένα σαράκι αρμένικο για δρόμους που δε θέλησα
  στις χαραυγές ξεχνιέμαι
  Bάστα το νού, βάστα το νου να μην γκρινιάξει του καιρού
  πού ‘φτιαξε με τον πόνο κλίκα και τσιγκουνεύεται στη γλύκα…

• Και φτάνουμε στο 2007. Η Δήμητρα Γαλάνη κυκλοφορεί καινούριο CD, με τίτλο “Ντάμα Κούπα”. Τους στίχους στα περισσότερα τραγούδια γράφει ή διασκευάζει η Λίνα Νικολακοπούλου. Εκεί έχει ένα τραγούδι με τίτλο Η Μάσκα, σε μουσική του Χρ. Μουράτογλου:

• Ο Άλκης Αλκαίος, ένας από τους πιο σπουδαίους ποιητές-στιχουργούς που έχουμε, γράφει την ίδια χρονιά τους στίχους στο δίσκο-βιβλίο “Οι τροβαδούροι της καρδιάς μου”. Τους ντύνουν με μουσική πολλοί και εκλεκτοί πραγματικά συνθέτες και τραγουδοποιοί. Ανάμεσά τους ο Φίλιππος Πλιάτσικας, που τραγουδά:
  Δε με πειράζει έτσι είναι το παιχνίδι
  βάλε τη μάσκα σου γι’ ακόμα ένα ταξίδι
  στα δίχτυα του έρωτα όσοι έχουνε πιαστεί
  μόνο στα λάθη τους θα μείνουνε πιστοί…

• Αλλά και ο Σωκράτης Μάλαμας έβγαλε δίσκο το 2007, με τίτλο “Δρόμοι”. Κι έχει κι εκείνος ένα τραγούδι με τίτλο η Μάσκα, σε στίχους του Γιάννη Μελισσίδη ·ούτε εδώ θα σχολιάσω, βεβαίως! (αδυναμίες, τι να πεις…):
  φόρεσες μάσκα και γυαλιά
  να σώσεις την παρτίδα
  βρήκες χρυσή θυρίδα
  μα έχασες τα κλειδιά
  στων αμαρτωλών τη χώρα
  όλοι οι δρόμοι κατηφόρα
  όποιος ζει μες στο καμίνι
  θα ‘χει μάθει και να δίνει

• Για το τέλος, και εκτός χρονολογικής σειράς, ένα τραγούδι που -παρ’ ότι είναι γραμμένο το 1990, όσα χρόνια κι αν περάσουν νομίζω θα είναι επίκαιρο σε τούτη τη χώρα (όπως τα περισσότερα του Γιάννη Μηλιώκα). Κι όχι μόνο σε μέρες καρναβαλιού:
  Τσίρκο, παράγκα, φίρμα γκρέκα
  τέμπο, μουργέλα, αγγαρεία
  γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο
  ράτσα μπαρούφα, ομελέτα, ιστορία
  Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά
  μασκαρά, γκρέκο μασκαρά

Αυτά. Καλή ακρόαση

Και καλημέρα

και καλή Αποκριά -με ή χωρίς μάσκες!

(από εδώ)

Κ Α Λ Η        Π Ρ Ω Τ Ο Χ Ρ Ο Ν Ι Α ! ! !

Τις έβαλα λοιπόν κι εγώ τις πασχαλίτσες μου για ύπνο. Και θα έδινα τα πάντα να μπορούσα να κοιμηθώ έτσι ξένοιαστα μαζί τους!

Από την άλλη, τούτες οι γιορτές είναι διαφορετικές. Κι από τις “παγωμένες” περσινές, κι από όλες τις προηγούμενες, τουλάχιστον για μας. Έχουν ένα διαφορετικό “αέρα” -πού θα μας πάει, δεν ξέρουμε ακόμα. Αλλά για καλό φυσάει, έτσι κι αλλιώς, ο αέρας -καθαρίζει.

Έφτασε σχεδόν η παραμονή. Ο Άκης κάνει όλο το απόγευμα πρόβα στα κάλαντα, θα πάει για πρώτη φορά φέτος με το φίλο του -χωρίς μαμάδες να ακολουθούν- στη γειτονιά. Έχουμε ορίσει τα “όρια” που θα κινηθούν, και το χρόνο που θα κάνουν, ώστε να μην χρειαστεί να τους αγχώσουμε με “παρακολούθηση” και να νιώθουν άνετα. Και αν όλα πάνε καλά, θα έχουμε επανάληψη στην παραμονή της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων.

Δεν είμαι πολύ Χριστουγεννιάτικος τύπος, που λέει κι η φίλη μου η Meniek. Και με τις ευχές δεν τα πάω πολύ καλά. Η μόνη που δίνω πάντα, μέσα απ’ την καρδιά μου, είναι να έχουμε υγεία κι αγάπη. Αυτό θα ευχηθώ και φέτος, λοιπόν, σε όλους.

Καλημέρα

Καλές Γιορτές

Χρόνια Καλά, όμορφα και ζεστά -κι αγαπημένα.

Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες.

Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Στόχος (1970)

• Μπήκε (ξανά) ο Δεκέμβρης. Οι φίλοι μου, κι όσοι από παλιά περνούν από δω, ξέρουν ότι αντιπαθώ το χειμώνα -ξέρω, είναι απαραίτητος για τον κύκλο της ζωής και της φύσης, είναι χρήσιμος, μετά από το χειμώνα θα έρθει η Άνοιξη… Τα ξέρω και τα αναγνωρίζω όλα αυτά, μα δεν μπορώ να τον συμπαθήσω.Κι ευτυχώς, ο καιρός ακόμα είναι με το μέρος μου. Το μόνο που μ’ αρέσει το χειμώνα είναι τα χιόνια -και έξω, κι εδώ στο blog! (Εδώ θα χιονίζει μέχρι 4 Γενάρη πάντως… έξω, ιδέα δεν έχω, αλλά πολύ θα ήθελα να έχουμε πάλι χιόνι και να “αποκλειστούμε” στα σπίτια μας).
• Γράφω, διαβάζω, κάνω διάφορα αυτές τις μέρες. Μα είναι από τις φορές που δεν έχω ούτε χρόνο ούτε διάθεση να “μοιραστώ” εδώ αυτά που μου συμβαίνουν -ίσως γιατί τρέχουν όλα γρήγορα για τους δικούς μου ρυθμούς, και θέλω χρόνο να “χωνέψω” τις αλλαγές. Ίσως γιατί μερικά είναι “πολύ προσωπικά” -είπαμε ημερολόγιο δημόσιο, αλλά έχει και όρια… Ίσως γιατί προτιμώ να μιλάω με τους φίλους μου, παρά να γράφω. Δεν ξέρω, δεν είμαι ακόμα σίγουρη. Ξέρω μόνο πως είμαι καλά, παρ’ όλα αυτά. Πολύ καλύτερα από όσο ήμουν εδώ και πολλά χρόνια.
• Περάσαμε γρίπες, ιώσεις -σοβαρές και λιγότερο σοβαρές- στο σπίτι μας και στα σπίτια συγγενών και φίλων. Εμβόλιο για την “καινούρια” γρίπη δεν θα κάνουμε, το έχουμε αποφασίσει πια. Οι φίλοι που την πέρασαν ήδη δεν έπαθαν τίποτα χειρότερο από ό,τι θα πάθαιναν με τη γρίπη κάθε χρόνο. Και δεν καταλαβαίνω τον πανικό, αλλά όπως και να ‘χει εμείς πειράματα δεν κάνουμε. Όσα άκουσα κι όσα διάβασα δεν με έπεισαν για την “πανδημία”, τέλος.
• Τα Χριστούγεννα δεν είναι και η πιο αγαπημένη μου γιορτή του χρόνου, επίσης γνωστό αυτό. Όλο αυτό το κλίμα “είμαστε καλοί και χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι” με το ζόρι, δε μου πάει. Και όλος αυτός ο χαμός -ειδικά φέτος- με τα στολίδια στα μαγαζιά από την πρώτη μέρα του Νοέμβρη (!) σχεδόν με ενοχλεί. Δέντρο θα στολίσω μετά τις 20, το καραβάκι στο μπουφέ όμως στολίστηκε ήδη με τα φωτάκια του. Ευτυχώς κι ο Άκης μεγάλωσε, δεν είναι όπως όταν ήταν μωρό, και δεν έχω άγχος με το στολισμό και τη “χαρά” των Χριστουγέννων. Χαίρομαι όταν κάτι καλό συμβαίνει στη ζωή μου ή στη ζωή των ανθρώπων που αγαπώ, λυπάμαι όταν είναι κάτι άσχημο ή δύσκολο, βοηθάω όλο το χρόνο όσους κι όπως μπορώ. Κι αυτά τα “καταναγκαστικά” συναισθήματα, δε μου πάνε.
• Ζορίζομαι επίσης με τις ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Μερικές μέρες είμαι τόσο κουρασμένη, που δεν αγγίζω το πληκτρολόγιο να γράψω. Διαβάζω ό,τι γράφουν αυτοί που αγαπώ κι αυτοί που μ’ ενδιαφέρουν, μα πολλές είναι πια οι φορές που δεν απαντώ. Ή γιατί δεν έχω κάτι να πω -οπότε προτιμώ τη σιωπή από την ακατάσχετη μπουρδολογία- ή γιατί προτιμώ να σκεφτώ καλύτερα, να περάσει χρόνος. Δεν έκρυψα ποτέ πως σε μερικούς/μερικές έχω ιδιαίτερη αγάπη, με συνδέουν δεσμοί, επικοινωνώ καλύτερα. Και δεν αντέχω, έτσι κι αλλιώς, τα σχόλια-μπούρδες, με “δύσκολες” (τάχα περισπούδαστες) λέξεις και έννοιες (ενώ στην ουσία τους δε λένε τίποτα, τελικά) και μυστηριώδες ύφος που αρχικό στόχο έχουν να εντυπωσιάσουν (ο τελικός ποικίλει, ανάλογα… την περίπτωση). Νομίζω πως στα τρία περίπου χρόνια που είμαι εδώ δεν το έκανα ποτέ. Και δεν σκοπεύω να το ξεκινήσω τώρα. Μ’ αρέσει να μιλάω απλά, καθαρά και κατανοητά. Και να με καταλαβαίνουν ακόμα και αυτοί που δε με ξέρουν. Μπορεί να μην τα καταφέρνω πάντα, μα… το προσπαθώ σκληρά.
• Η καθημερινότητά μου έχει κάνει μια “στροφή” αυτόν τον καιρό, που ακόμα δεν την έχω συνηθίσει και εντελώς. Μα σιγά σιγά, όλα θα μπουν στη σειρά τους -το ξέρω. Και βαδίζω αργά, πάντα, μα σταθερά. Θα δείξει. Η πανσέληνος του Δεκέμβρη μου έφερε πάλι διάφορα πάνω-κάτω, μα θα σταθούν στη θέση τους τελικά, δε μπορεί…
• Μια και είπα πανσέληνο, θυμήθηκα: Σήμερα έχει γιορτή -σιγά που δεν θα το μαρτυρούσα κι εδώ- η μαμαΡίτσα. Τη λένε Βαρβάρα, αλλά την αδικεί το όνομα -πιο μη-βάρβαρο άνθρωπο δεν έχω δει στη ζωή μου! Τις ευχές και την αγάπη μου κι από δω.
• Έχω και πρόταση για βόλτα το Σαββατοκύριακο -όχι εγώ δηλαδή, ο AfMarx. Κουκλοθέατρο για μικρούς και μεγάλους : «Όταν η Κόκκινη Κλωστή Χάθηκε στο Μεγάλο Δάσος». Φαίνεται ενδιαφέρον, και μας αρέσουν έτσι κι αλλιώς αυτά -να κανονίσουμε μαμάδες! Κι άλλα έχω στο νου μου τέτοια, αν βρω χρόνο θα γράψω μερικά για τις μέρες που τα παιδιά θα είναι σπίτι.
• Έχει πολλές γιορτές τούτος ο μήνας. Και έχω συνειδητοποιήσει ότι ξεχνάω τις ονομαστικές γιορτές συχνά -αντίθετα, τα γενέθλια όχι. Μου φαίνεται πως θεωρώ τη μέρα που γεννήθηκε κάποιος πιο σημαντική από τη μέρα που γιορτάζει ένα όνομα που κατά τύχη ή κατά συνθήκη απέκτησε και κουβαλάει. Δεν ξέρω πάλι, μερικά πράγματα δεν είναι συμπτώσεις, αλλά πολλοί άνθρωποι που ξέρω έχουν τόσο “αταίριαστα” ονόματα!
• Τέτοιες μέρες πέρσι, ήταν η πρώτη φορά που είχα κέφια για τις γιορτές -και μου κόπηκαν, απότομα. Δεν ήταν το πρώτο παιδί που πέθανε-σκοτώθηκε-δολοφονήθηκε -ο Αλέξανδρος δεν ήταν γνωστός μου, φίλος μου, δεν ξέρω τίποτα παραπάνω για κείνον από όσα διάβασα μετά. Μα ήταν τόσο ξαφνικό, τόσο βίαιο αυτό που συνέβει -κι αυτά που ακολούθησαν… Το σίγουρο είναι πως θα είναι δύσκολες πάλι τούτες οι μέρες. Και δεν μπορώ, όπως πολλές φορές και πέρσι, να μη σκεφτώ τη μητέρα του και τον δικό της πόνο…
• Δεν ξέρω τελικά γιατί τα γράφω όλα τούτα, και ποιον μπορεί να ενδιαφέρουν. Αλλά και σαν σημειώσεις για μένα να το κρατήσω, καλό είναι. Έτσι, δε μπορώ να μη σημειώσω κι εδώ πως εξακολουθώ να χάνω περιττό βάρος -ακόμα λίγο έχω, και θα τα καταφέρω να ξαναμπώ στα παλιά μου ρούχα. Και για πρώτη φορά μετά από -ούτε κι εγώ θυμάμαι πόσα- χρόνια έχω νύχια στα δάχτυλα. Μέχρι τώρα, ήταν κομμένα σύριζα -σε κάθε κρίση άγχους, αυτά την πλήρωναν. Επιτέλους κατάφερα να την κόψω τη συνήθεια -σχεδόν σα να έκοψα το κάπνισμα νιώθω! Ήταν νομίζω η μόνη “κακή” συνήθεια που είχα από μικρή. Σα να μεγαλώνω, τελικά…

Καλημέρα

Καλό Σαββατοκύριακο

(κι ελπίζω να προφταίνω να “τα λέμε” πιο συχνά από μια φορά το μήνα!)

• Είναι κάποιες φορές που νιώθεις το χρόνο να κυλά αργά, και τα χρόνια που περνάνε να βαραίνουν διπλά (και τριπλά καμιά φορά) και να μην συμβαίνει τίποτα διαφορετικό -όλες οι μέρες να είναι ίδιες, σαν τη μέρα της μαρμότας. Κι άλλες πάλι, που γίνονται τόσα στη ζωή σου, που δεν προφταίνεις σχεδόν να τα δεις -είναι αυτό το “όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος” -και τρέχεις και δε φτάνεις. Καμιά φορά είσαι καιρό σε “νάρκη” (το έχω ξαναγράψει, ΚΑΙ οι πασχαλίτσες πέφτουν σε νάρκη το χειμώνα!) και ξυπνάς κι είναι Άνοιξη, και θες να προφτάσεις να δεις, να ακούσεις, να μυρίσεις, να γευτείς όλα αυτά που τόσο καιρό έχανες. Και ναι, εγώ εδώ και κάμποσο καιρό έχω Άνοιξη -ό,τι κι αν είναι έξω- και τρέχω και δεν φτάνω. Και μια και άνοιξη σημαίνει και αρχή  κι αλλαγές, έχω διάφορες τέτοιες -όσες ίσως δεν είχα στη ζωή μου τα τελευταία 10-15 χρόνια. Πού θα με πάνε ακόμα δεν ξέρω -θα δείξει. Ξέρω όμως πως οι αλλαγές, όσο κι αν με τρομάζουν στην αρχή, στο τέλος για καλό μου βγαίνουν.
• Από το περασμένο Σαββατοκύριακο μέχρι και τούτο δεν έχω κάτσει -σχεδόν- σπίτι μου ·κάτι οι αργίες που εδώ μας πέσαν μαζεμένες, κάτι η επίσκεψη της φιλενάδας απ’ τα βόρεια, κάτι τούτο κάτι κείνο, κάτι οι γιορτές και κάτι ο Παύλος που μας ξεσήκωσε -όλο βόλτες ήμουνα! Απορώ κι εγώ με την τόση μου δραστηριότητα, κανονικά είναι η εποχή που “πέφτω”. Αλλά φαίνεται τούτη η χρονιά είναι αλλιώτικη, ακόμα και σ’ αυτό….

• έτσι λοιπόν, ήρθε το Ρουλιώ ξανά. Και μετά από ένα εξαιρετικό γεύμα (με πολύ κουβέντα και πολύ γέλιο και πολλές συγνώμες) στο σπίτι της abbtha, με παρέα τη meniek και την L’Enfant de la Haute Mer -γνωστές “ύποπτες” όλες τους-  πήγαμε μαζί (και με τον Παύλο και την παρέα του) στο θέατρο, Σάββατο βράδυ. Μια εξαιρετική παράσταση, και να πάτε να την δείτε στα σίγουρα -μέχρι το τέλος του Νοέμβρη. “Ιζαντόρα -When She Danced” του Μάρτιν Σέρμαν, στο θέατρο Μέλι. Με ένα εξαιρετικό θίασο -μια υπέροχη ερμηνεία από τη Δήμητρα Χατούπη σαν Ιζαντόρα Ντάνκαν, και δεν μπορώ να μην πω για την εκπληκτική χορεύτρια, τη Φαίδρα Σούτου, που χόρευε σαν “ψυχή” της Ιζαντόρα σε όλη την παράσταση. Ο χορός της στο κλείσιμο του έργου ήταν ό,τι είχα φανταστεί διαβάζοντας για τη ζωή και το χορό της μεγάλης χορεύτριας. (στο χρωστάω, Παύλε!). Και έχω ξαναπεί ότι δεν βρίσκω κανένα νόημα να κάτσω να κάνω κριτική στο έργο ή στις ερμηνείες -η τέχνη και το τι σε κάνει να νιώθεις είναι τόσο προσωπική υπόθεση… Εμένα με έκαναν να νιώσω όμορφα, να δακρύσω, να χορέψω -κι αυτό είναι το κέρδος μου. Να πάτε να το δείτε!
• Την ημέρα του εθνικού μας Όχι εμείς είπαμε ναι στην mamma και τον island -και πήγαμε σπίτι τους -μαζί με το Ρουλιώ βεβαίως- και τη La koumbara. Δεν θα περιγράψω εδώ τι καλά που περάσαμε, και τι καλά που φάγαμε και ήπιαμε και μιλήσαμε και γελάσαμε (κι ας μην πέτυχε το ψωμί). Θα πω μόνο ότι η παρέα απέκτησε άλλον ένα Τρομερό Σφεντονιστή!

• Το Σάββατο που μας πέρασε, που φυσούσε ο βοριάς που τ’ αρνάκια παγώνει, αποφασίσαμε με τη δική μου κουμπάρα -συντέκνισσα είναι το σωστό, μια και της έχω βαφτίσει το γιο- να πάμε βόλτα. Πήγαμε λοιπόν στο κέντρο, στη Στοά Βιβλίου -εκεί βρήκαμε φίλους: Τη μαμαΡίτσα, την Ελένη μας, το Βασίλη, την Αθηνά, την Ειρήνη μου… Η αφορμή ήταν η παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Παργινού “με τον έρωτα περνάει ο καιρός, με τον καιρό περνάει ο έρωτας” . Η αλήθεια είναι όμως ότι αφορμή γυρεύαμε να ξαναβρεθούμε! Και μετά την παρουσίαση -που ήταν πολύ ενδιαφέρουσα- σιγά που δεν θα πηγαίναμε για κοριτσοκουβέντα (πάνω από σαλάτες, μπρουσκέτες και γλυκά) και σιγά που δεν θα περνούσαμε θαυμάσια!

Αυτά, για την ώρα. Μπήκε ο Νοέμβρης, έρχεται ο χειμώνας -ανάψαμε καλοριφέρ, βάλαμε χειμωνιάτικα… Ξέρω πως έχω παραμελήσει το blog μου -θέλει σουλούπωμα ακόμα και η όψη του, συμπλήρωμα τα λινκ του, ξεκαθάρισμα κι αυτό- αλλά δεν έχω χρόνο -ούτε κέφι να διαλέξω τραγούδι δεν έχω. Θα το κάνω, σίγουρα -σιγά σιγά -κι έχω και διάφορες ιδέες στο μυαλό μου, κι έχω και κάτι λύκους που “κοιμούνται” στην “αποθήκη” του, κι έχει και φεγγάρι απόψε… Μα, θέλω να είμαι κι εγώ “εδώ”!

Καλημέρα

Καλή βδομάδα

Καλό Μήνα

και ναι, τώρα σιγά σιγά να λέμε καλό χειμώνα…

*“λίθοι τε καὶ  πλίνθοι καὶ  ξύλα καὶ  κέραμος ἀτάκτως  μὲν ἐρριμμένα οὐδὲν χρήσιμά ἐστιν“.

Ξενοφών ‘Απομνημονεύματα’ 3.1.7.3 – η φράση είναι του Σωκράτη.

Μεγαλώνοντας, δεν έκανα τίποτε από όλα αυτά (βέβαια, ποτέ δεν είναι αργά :p). Ζω στην πόλη -ευτυχώς στην “άκρη” της, αλλά πάλι πόλη είναι- σε ένα διαμέρισμα χωρίς καν κήπο. Κάνω (έκανα, μέχρι πριν λίγο καιρό) μια δουλειά που δεν έχει καμιά σχέση με όσα ονειρεύτηκα, κι έχω ένα μόνο παιδί -που κάνει για 10 πρέπει να ομολογήσω… Απ’ όλες τις απόψεις.

Αυτό το παιδί, που γεννήθηκε σαν σήμερα -τέτοια ώρα περίπου- πριν 10 χρόνια! Και κλασσικά αναρωτιέμαι πότε πέρασαν, πώς μεγάλωσε, πού θα φτάσει… Για την ώρα είναι ένα απίστευτο πιτσιρίκι, με γνώσεις, χιούμορ, άποψη. Είναι γλυκός, τρυφερός, απίστευτα δίκαιος, πεισματάρης, χαμογελαστός. Μαθαίνει να εκφράζεται, να βάζει σε σειρά τις σκέψεις και τα θέλω του, να “μιλάει” με μουσική και ζωγραφιές. Είναι και διάφορα άλλα, που δεν θα κάτσω να τα αραδιάσω εδώ -παιδί μου είναι, κουκουβάγια μαμά…

Όμως είναι σπουδαίο να συμπληρώνεις μια ολόκληρη δεκαετία, δεν είναι; Ο Άκης άρχισε να ξεφεύγει από το “παιδάκι”, άρχισε να φαίνεται πια -και το απόγευμα θα σβήσει για πρώτη φορά διψήφιο αριθμό κεριών στην τούρτα. Αλλά, όπως μας δήλωσε, καθόλου δεν βιάζεται να μεγαλώσει -”μια χαρά είμαι κι έτσι μαμά!”

Χρόνια σου Καλά, αγόρι μου-όμορφα, τρυφερά, γεμάτα, χαρούμενα και δυνατά. Κι εμείς, εδώ θα είμαστε -πλάι σου.

Δε βιάζομαι να μεγαλώσω Βαγγέλης Γερμανός, Βεατρίκη Κάντζολα-Σαμπατάκου/Τατιάνα Ζωγράφου

Καλημέρα

υγ1. Το ποστ ήταν να ανέβει στις 8:30 το πρωί, όπως γεννήθηκε ο Άκης. Αλλά -διακοπή της Δεή από το πρωί ως τώρα, άλλαξε τα σχέδια -πάλι καλά!
υγ2. Την τούρτα την διάλεξε μόνος του, ψάχνοντας στο google -είναι η αγαπημένη του αγγλική ομάδα

Τα σχόλιά σας, εκεί.

Η φωτογραφία από εδώ

Καλημέρα

υγ. Όχι, σχόλια για τα αποτελέσματα των εκλογών και την καινούρια κυβέρνηση ΔΕΝ έχει!  :p

Πριν από 30τόσα χρόνια, ήμουν παιδί. Μικρό, δλδ, κανονικό παιδί -όχι όπως τώρα… Πήγαινα στη δευτέρα δημοτικού, άκουγα πολύ ραδιόφωνο, διάβαζα, και είχαμε ασπρόμαυρη τηλεόραση -που δεν είχε όμως και πολλά ενδιαφέροντα για μένα προγράμματα (τι σύμπτωση, και τώρα που είναι χρωματιστή, το ίδιο -σχεδόν αδιάφορη- είναι…). Θυμάμαι πάντως ότι βλέπαμε το Νάσο Αθανασίου στο “Κάθε μεσημέρι” και τις ελληνικές ταινίες τα Σαββατόβραδα. Το “Λούνα Πάρκ”, το “Γράμματα και αριθμοί”, που και που το “Να η ευκαιρία”. Νωρίς, πάντα -τα παιδάκια στο σπίτι μας πήγαιναν νωρίς για ύπνο. Και διάβαζα, πολύ, ό,τι έπεφτε στα χέρια μου. Α ναι, γράφαμε με πολυτονικό, και πηγαίναμε σχολείο ΚΑΙ τα Σάββατα. 

Το Σάββατο στις 30 του Σεπτέμβρη του 1978 δεν το θυμάμαι ακριβώς. Δεν είμαι σίγουρη για το τι έκανα, αλλά θυμάμαι τόσα άλλα Σάββατα για αρκετά χρόνια μετά, που κάπως έτσι θα ήταν:

Η τηλεόραση του σπιτιού μας, στο καθιστικό, ανοιχτή στην Ερτ (το ένα από τα 2 κανάλια της εποχής -το άλλο ήταν η Υενεδ). Στις έξη το απόγευμα, είχαμε στρωθεί στον καναπέ απέναντι -εγώ κι ο μικρός αδερφός μου, μόλις 2 χρονών τότε, με την απογευματινή μας πορτοκαλάδα και τα μπισκότα. Το πρόγραμμα έλεγε ότι θα αρχίσει στις 18:05 -και τότε δεν αργούσε!

Και αρχίζει η μουσική. Και ξαφνικά, βλέπουμε εικόνες να σχηματίζονται μόνες τους, να ζωγραφίζουν πουλιά, λουλούδια, διαστημόπλοια και πεταλούδες… Κι ανάμεσά τους ένας παππούς που πετάει, γίνεται μικρός – μεγάλος, μιλάει με ζώα, φυτά και πράγματα κι έχει για “κολλητή” μια καλή μάγισσα που τη λένε Κλο-Κλό! Θυμάμαι καλά πως τις πρώτες φορές είχαμε μείνει άφωνοι -ήταν απίστευτο αυτό που βλέπαμε, το συζητούσαμε στο σχολείο, και περιμέναμε το επόμενο Σάββατο -μπας και καταλάβουμε πώς γίνεται..! Και συζητούσαμε τις ιστορίες αυτού του παράξενου παππού -που δεν έμοιαζαν μ’ αυτές που ξέραμε. Δεν είχαν κακούς λύκους, τέρατα και όλα ήταν φωτεινά και γλυκά. Κι ο “παππούς” μιλούσε όμορφα, τραγουδούσε κι αγαπούσε τις τηγανιτές πατάτες…  Άσε αυτό το απίστευτο “μαγικό μολύβι”, που ζωγράφιζε πίσω του!

Στις επόμενες εκπομπές είχαμε μπροστά μας χαρτί και μολύβι -και προσπαθούσαμε να ζωγραφίσουμε ό,τι βλέπαμε. Κι αυτό συνεχίστηκε πολλά χρόνια -μέχρι το 1987. Και παράλληλα βλέπαμε τον ίδιο γλυκό “παππού” και σε άλλες εκπομπές -και τώρα ξέρω ότι χάρις σ’ αυτόν, είχαμε πολλές χιλιοαγαπημένες παιδικές σειρές (σαν τη Φρουτοπία) όόόόλα εκείνα τα χρόνια, που “εξαφανίστηκαν” μετά.

Τα χρόνια πέρασαν, τα “μωρά” κείνης της εποχής μεγάλωσαν, γίναν φοιτητές, εργαζόμενοι, έκαναν οικογένειες -πολλοί απέκτησαν δικά τους παιδιά. Και ξαφνικά πριν δυόμισι περίπου χρόνια, ξαναβρήκαμε κείνον τον παράξενο “παππού”, στο blog του. Και ξαναθυμηθήκαμε όλοι μαζί πώς είναι να “πετάς”, να μιλάς και να ακούς τα ζώα, τα φυτά και τα πράγματα, να γίνεσαι μικρούλης… και να λατρεύεις τις τηγανιτές πατάτες και τα παγωτά!

Απόψε ξεκίνησε  (με μικρά τεχνικά προβλήματα, αλλά θα στρώσει σιγά σιγά) το Paramithas.tv. Ένα όνειρο του Νίκου Πιλάβιου -ένα on-line κανάλι για παιδιά, με όμορφες εκπομπές -παλιές και καινούριες- σαν αυτές που βλέπαμε εμείς όταν ήμασταν παιδιά.  Να γιατί μ’ έπιασε η διάθεση για ταξίδια στο χρόνο -πολύ πίσω, τριάντατόσα χρόνια..!

Καλημέρα

Καλό ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο, Καλό Μήνα

(και καλό βόλι  )

Κι ενώ όλα τα θυμόμουνα
κι είχα μυαλό ξουράφι,
να μεγαλώσω ξέχασα
και έμεινα στο ράφι.
Έτσι για πάντα κράτησα
την παιδική μου εικόνα,
εκείνου του αλητάμπουρα
που κράταγε σφεντόνα.

Παλιέ μου φίλε, γνώριμε,
συμμαθητή, θαμώνα,
μαζί μου απόψε έφερα
εκείνη τη σφεντόνα.
Μην πάει ο νους σου στο κακό,
πουλιά δε θα χτυπήσω.
Με κότσυφες και πέρδικες
τι έχω να χωρίσω;

Τα παιδικά μας όνειρα
θα σας εκσφενδονίσω,
με χρώματα και μουσικές
θα σας τα τραγουδήσω.
Παλιέ μου φίλε, γνώριμε,
συμμαθητή, θαμώνα,
απόψε που βρεθήκαμε,
σου δίνω τη σφεντόνα.

Ο εικονιζόμενος “σφεντονιστής” βεβαίως δεν είναι 40 χρόνια έφηβος -είναι όμως έτοιμος να πατήσει το πρώτο σκαλί της εφηβείας. Και την προβλέπω “ζόρικη” -θα δείξει.

Η σφεντόνα είναι δώρο, της Ρούλας και του συντρόφου της -τη δοκιμάσαμε, λειτουργεί!!!  Κι ευχαριστούμε πολύ πολύ, για όλα.

Αφιερωμένο σ’ όλους σας -μα ξεχωριστά στους “σφεντονιστές” κάθε ηλικίας, στο Ρουλιώ και στο Φωτεινό Αστεράκι, που είναι το αγαπημένο της πρώτο τραγούδι.

Καλημέρα και σήμερα

καλό Σαββατοκύριακο!

Έχει πλάκα, κι έχει ξετρελάνει τα πιτσιρίκια!

(κι εμένα μ’ αρέσει πάντως)

Καλημέρα

(άντε, κοντεύει να έρθει το Σαββατοκύριακο…)