Της Παρασκευής (και δεκατρείς, βεβαίως)…

Γενικά δεν είμαι προληπτική, ποτέ δεν ήμουν. Περνάω μια χαρά κάτω από σκάλες, πατάω στις γραμμές από τις πλάκες του πεζοδρομίου, με τις μαύρες γάτες έχω την ίδια σχέση που έχω και με όλες τις άλλες, δεν έχω πρόβλημα αν σπάσει καθρέφτης (εκτός από το ότι πρέπει να μαζέψω τα γυαλιά), δεν έχω λαγοπόδαρα και πέταλα πουθενά κρεμασμένα, δεν εμπόδισα κανένα να δει το παιδί μου πριν γίνει 40 ημερών, και γενικά δεν έχω καμιά σχέση, συνειδητά τουλάχιστον, με τις λίστες που περιγράφουν προλήψεις. Μου έχει τύχει να μου συμβούν διάφορα, αλλά τα αποδίδω σε σύμπτωση συνήθως. Άλλωστε, κάθε μέρα μπορούν να σου συμβούν διάφορα στραβά. Και θεωρώ ότι όσο πιο πολύ πιστεύεις κάτι, τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχεις να το πάθεις.

Ωστόσο, υπάρχει πολύς κόσμος που “φοβάται” τις Παρασκευές και 13, κυρίως στις Αγγλοσαξονικές, Γαλλικές, Γερμανικές και Πορτογαλικές περιοχές του κόσμου. Όπως αναφέρει η Βικιπαίδεια,

“Ο φόβος της Παρασκευής και 13 ονομάζεται στα αγγλικά paraskavedekatriaphobia (μία λέξη που προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις Παρασκευή, δεκατρείς και φοβία) και είναι μια ειδική μορφή της τρισκαιδεκαφοβίας . Η λέξη μπορεί να ευρεθεί επίσης ως paraskevodekatriaphobia (παρασκευοδεκατριαφοβία) ή paraskevidekatriaphobia ή friggatriskaidekaphobia (φριγκατρισκαιδεκαφοβία). “

Αυτό το “τρισκαιδεκαφοβία” ομολογώ δεν το είχα ξανακούσει, και έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον -και πολύ πλάκα, αν το διαβάζεις ψύχραιμα. Διάβασα, ψάχνοντας, ότι οι περισσότερες προλήψεις αυτής της μέρας έχουν “χριστιανικές” ρίζες -αν και υπάρχουν αναφορές για παράλειψη του αριθμού 13 στον κώδικα του Χαμουραμπί, που γράφτηκε στη Μεσοποταμία περίπου το 1686 π.Χ., και στη Σκανδιναβική μυθολογία (που πολύ μ’ αρέσει, παρεμπιπτόντως). Και (ψάχνοντας πάντα) βρήκα πώς οι προλήψεις είναι θέμα παράδοσης του λαού και του πολιτισμού του ·οι γείτονες Ιταλοί, για παράδειγμα, έχουν το 17 για κακό -και οι Κινέζοι θεωρούν το 4 γρουσούζικο νούμερο και το 13 τυχερό. Πάντως, και οι δικοί μας θεοί του Ολύμπου 12 ήταν -βρε λες;

Λες να έχουν δίκιο; Λες να συμβαίνει κάτι παράξενο με το 13, και να μην το έχω πάρει χαμπάρι εγώ; Μήπως να σκεφτώ περισσότερο, να αρχίσω να ανησυχώ;

Ο Μιχάλης Κακογιάννης, στην (υπέροχη) Στέλλα, μάλλον δεν τη συμπαθούσε τη μέρα ·έβαλε τη Σοφία Βέμπο να την τραγουδήσει, σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι (*) :

Ο Θόδωρος Ποάλας πάλι το σκέφτηκε αλλιώς. Παρασκευή και δεκατρείς μπορεί να είναι και τυχερή μέρα, τραγουδάει ο Μανόλης Μητσιάς σε ένα όχι πολύ γνωστό τραγούδι του Γιώργου Ζαμπέτα:

Εγώ τώρα δεν ξέρω τι να κρατήσω… Κάθε δεκατρείς του Δεκέμβρη -και ήταν και Παρασκευή- μετράω την πρώτη σοβαρή απώλεια ανθρώπου αγαπημένου από τη ζωή μου. Αλλά κάθε δεκατρείς του Μάρτη -δεν ήταν Παρασκευή- μετράω τα χρόνια του έγγαμου βίου μου, 14 μέχρι σήμερα…

Βρε λες; Να αρχίσω να ανησυχώ, ή να κάνω την… Κινέζα;

Καλημέρα

(*) Μια και ανέφερα τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι, ευκαιρία να σας πω: τη Δευτέρα 16 Μαρτίου, με “ξεκίνημα” από το radiobubble.gr και σύνθημα “για να μη συνηθίσουμε ποτέ”, απλώνουμε μέσα από τα blogs και τα social networks, ως τον νέο επικίνδυνο ιό του διαδικτύου, εκπομπές, κείμενα, ήχους, εικόνες, μουσικές, podcasts, λέξεις, βίντεο, ποιήματα, vcasts, θεατρικά…
ό, τι για εμάς είναι “Χατζιδάκις”.
Περισσότερες πληροφορίες, και τα μπανεράκια για τη μέρα, θα βρείτε εδώ.