Palestinian is my name…

Μέρες τώρα, όσο καιρό γίνεται αυτό το έγκλημα στη Γάζα, διαβάζω πολλά για εκεί. Ψάχνω, σκαλίζω. Έχω δει εικόνες φρίκης, που δεν τις αντέχω -έχω διαβάσει μαρτυρίες ανθρώπων που ήταν εκεί. Ποιήματα, γραμμένα από κείνους, που μιλάνε γι’ αυτά που ζουν. Και ψάχνοντας, έπεσα πάνω σ’ αυτό το βίντεο: 

Ένα κοριτσάκι, που απαγγέλει ένα ποίημα για την πατρίδα του… Στην αρχή δεν ήξερα τι έλεγε, μου έφτασε όμως να δω τα μάτια της και να ακούσω την κραυγή της, για να νιώσω τον πόνο της. Μετά είδα την αγγλική μετάφραση που έχει στο πλάι… Αρχίζει κάπως έτσι:

Παλαιστίνια, με λένε Παλαιστίνια
Έγραψα το όνομά μου σε όλους όσους ζουν στη γειτονιά μου
Μια στάλα από τα δάκρυά μου άφησα σε κάθε πόρτα
Τα γράμματα από το όνομά μου
Τα γράμματα από το όνομά μου
Τα γράμματα από το όνομά μου με ακολουθούν, ζουν μαζί μου, με τρέφουν
Κυλάει μέσα στην ψυχή μου και τρέχει μέσα στις φλέβες μου
Τα βουνά και τα ποτάμια και οι σπηλιές με ξέρουν
Ουρλιάζω όσο μπορώ πιο δυνατά στους ανθρώπους μου…

Ο τρόπος που το λέει, είναι πιο δυνατός από τις λέξεις. 

Και, ψάχνοντας από το ένα στο άλλο, έφτασα και σε τούτο το κοριτσάκι, που περιγράφει τη φρίκη που ζει: έχασε τα παιχνίδια του, τα ρούχα του -κι αυτά που έχει, μυρίζουν βενζίνα… Για ένα παιδάκι σαν αυτό, η πατρίδα του είναι τα παιχνίδια του, ο μικρός του κόσμος που δεν πρόλαβε να σώσει. Και, στο δρόμο για το σχολείο ακούει πυροβολισμούς, και τρέμει… Δείτε το, αξίζει τον κόπο:

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω. Ο πόλεμος είναι φρίκη, όπως και να τον δει κανείς. Κι είναι χειρότερα, όταν βλέπεις τη φρίκη αυτή ζωγραφισμένη στα μάτια παιδιών, να σου διηγούνται πως ζουν -χωρίς διαμελισμένα πτώματα, αίματα και τρομακτικές εικόνες. Μόνο τα μάτια και τη φωνή τους, αρκεί.

Καλημέρα…