Περιμένοντας το Σωκράτη…

…τη Δευτέρα, πρόλαβε και βγήκε η πανσέληνος. Και μια και ήταν “υγρή”, μούσκεψε το θέατρο, αναβλήθηκε η συναυλία!

Νυχτερινό,στίχοι Δημήτρη Παπαχαραλάμπους, μουσική Σωκράτη Μάλαμα -Δρόμοι (2007)

Έτσι πήγα την Τετάρτη. Μόνη μου αυτή τη φορά -με παρέα εκτός οικογένειας εννοώ, γιατί μια παρέα ήμασταν όλοι, έτσι κι αλλιώς -κι ήμασταν πολλοί. Γεμάτο και πάλι το θέατρο,παρά την αναβολή!

Ένας μικρός χαμός στην είσοδο -και στο παρκάρισμα- και επιτέλους μέσα. Περιμένοντας, χαζεύω το φεγγάρι, που παίζει με τα σύννεφα απόψε -κι ας μην είναι ολόκληρο, είναι λαμπερό καθώς βγαίνει πάνω από την πόλη. Λυπάμαι που  δεν το αφήνουν να λάμψει όπως πρέπει τα φώτα της.Μα ξέρω πώς θα τον βρει τον τρόπο…

Από τις συναυλίες που χάρηκα πολύ -είχα χρόνια να δω το Σωκράτη Μάλαμα, δεν βόλευε κάθε φορά. Ήταν ακριβώς όπως περίμενα: με την υπέροχη,ιδιόρρυθμη, ζεστή, βραχνή φωνή που αγαπώ τόσα χρόνια. Με την κιθάρα, τα γνώριμα τραγούδια -την προηγούμενη βδομάδα έκανα εντατικά, επανάληψη σε όλη του τη δισκογραφία – καινούρια και παλιά, όλα αγαπημένα. Κι ας είναι άλλα τρυφερά μελαγχολικά, άλλα σκοτεινά κι εσωστρεφή,  άλλα “έξω καρδιά” -όλα έχουν το δικό του, προσωπικό ύφος.

Δρόμο άλλαξε ο αέρας, στίχοι Φωτεινή Λαμπρίδη, μουσική Σωκράτη Μάλαμα – 13000 Μέρες (1998)

Κι αν για τον έρωτα μου δεν μπορώ να πω
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη, για τα μάτια
Όμως το πρόσωπο σου που κρατάω μες την ψυχή μου
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες το μυαλό μου
οι μέρες του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρα μου
τις λέξεις και τις πράξεις πλάθουν και χρωματίζουν
σ’ όποιο θέμα κι αν περνώ, όποια ιδέα κι αν λέγω

της Σιωπής,στίχοι: Άλκη Αλκαίου, μουσική: Σωκράτη Μάλαμα -Ένα (2002)

Είπε -και τι δεν είπε..Τρεις ώρες συνεχόμενες, υπέροχος! Φυσικά την αγαπημένη μου Πριγκιπέσσα -τη μόνη “εστεμμένη” που αγαπώ-, τραγούδια από τον τελευταίο του δίσκο, από όλους-σχεδόν- τους προηγούμενους… Μου άρεσε και η Μαρίνα Δακανάλη που ήταν μαζί του, που τραγούδησε το “τη μάνα μου την αγαπώ” κι εκείνος χτυπούσε παλαμάκια, όπως κι εμείς -στο τσακ ήμουν να σηκωθώ να χορέψω χανιώτη!

Στο θέατρο πάντα έχει λίγη ψύχρα, αυτή την εποχή -είδα όσους δεν είχαν ξανάρθει ή δεν ήξεραν, να τη νιώθουν. Αλλά ήταν όμορφα, και μετά τα πρώτα τραγούδια, άρχισε η ατμόσφαιρα να ζεσταίνεται.

Με αγαπούσε το νερό
Μα ο ουρανός με ζούσε
Κι όταν μετρούσα τι μπορώ
Η γη δεν με χωρούσε
Κυνήγησα τις ομορφιές
Μα μ’ έκλεψε η λύπη
Οι αλήθειες μου: εσύ όταν κλαις
Και της καρδιάς μου οι χτύποι
Όσα κομμάτια κι μπορέσεις να ενώσεις
Δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις
Στα είπα όλα – Φίλα με τώρα

Φύγαμε αργά -μετά τις 12:30. Γεμάτοι από μια όμορφη βραδιά,μαγική, ιδανική για το κλείσιμο των συναυλιών τούτου του καλοκαιριού. Το φεγγάρι ήταν ψηλά στον ουρανό πια, πάνω απ’ τα σύννεφα… Το χάζεψα κάμποσο πριν κοιμηθώ, με τα ακουστικά στ’ αυτιά -ιδανική παρέα..

Καλημέρα

Καλό Σαββατοκύριακο

*αφιερωμένα τα τραγούδια -σε σένα και σε σένα, που τα ανεχτήκατε όλη την προηγούμενη βδομάδα “πάνω” από τις συνομιλίες μας, και σε σένα κι εσένα που ξέρω πώς θέλατε να ήσαστε εδώ -κανονίστε του χρόνου!

**οι φωτογραφίες είναι από τη χθεσινή συναυλία, αλλά όχι δικές μου -τις δανείστηκα από εδώ