“Ίδια είν’ η χαρά, όπως μια φορά…”

Έχω ξεκινήσει να γράφω για τα βιβλία που διάβασα τούτο το καλοκαίρι -αλλά σήμερα, είναι ακόμα το κεφάλι μου γεμάτο μουσική.

Ήταν υπέροχη η συναυλία χθες, στο θέατρο Πέτρας. Όχι ότι είπαν κάτι καινούριο, όχι κάτι που δεν ήξερα -ούτε η Αλεξίου, ούτε ο Στόκας έχουν τραγούδια που να μην τα ξέρω, νομίζω… (και η Ανδριάννα Μπάμπαλη είπε μόνο το “Δες καθαρά” και το “Χίλιες μέρες χίλια χρόνια” μόνη της, που είναι πασίγνωστα έτσι κι αλλιώς). Αλλά ήταν το κλίμα τέτοιο, που δεν θέλω ακόμα να “φύγω” -με την κοπέλα που ήταν δίπλα μου λέγαμε στο τέλος, ότι και τρεις μέρες ασταμάτητα να κρατούσε η συναυλία, πάλι δεν θα έλεγαν όλα τα τραγούδια που αγαπάμε 

Ήταν που ξεκίνησε η Χαρούλα με τη Συναυλία -από τα πιο αγαπημένα μου, θυμήθηκα την πρώτη φορά που την άκουσα να το λέει ζωντανά, καλοκαίρι σε συναυλία στη Ρόδο -Αύγουστος του 1993. Και μετά, συνέχισε -ανέβηκε σε μια Πίστα Από Φώσφορο, χόρεψε Flamenco, Tango κι έγινε Μάγισσα, τραγούδησε την Πανσέληνο που θα ‘ρθει, -μας είπε ότι είχε και τρακ, γιατί μπροστά στη σκηνή ήταν ο αδερφός της ο Γιώργος (μα, δεν τον σήκωσε να τραγουδήσουν μαζί… )…. “προσευχήθηκε” Δι’ Ευχών, κι αναρωτήθηκε Θεός αν είναι, κι αν μ’ αγαπάει κανείς… Μετά, δήλωσε: Απόψε Θέλω να Πιώ και ζήτησε ένα Τσιγάρο Ατέλειωτο, βαρύ…Και ξαφνικά, είπε Συγνώμη στη ζωή, Πρώτη Φορά…Και τραγούδησε την Αλήθεια Του Καθένα, υπέροχα -κρίμα που δεν θα είναι την ερχόμενη Δευτέρα, με το Σωκράτη Μάλαμα μαζί!

Ήταν απίστευτο -τα τραγούδια κυλούσαν το ένα μετά το άλλο, ο κόσμος δεν σταματούσε στιγμή να τραγουδάει -είπε και το αγαπημένο του αστερΆκη, “Οι φίλοι μου χαράματα” -το ρεφρέν του τραγουδιού πρέπει να είναι από τα πρώτα που έμαθε, πριν κι απ’ τα στρουμφάκια -κι εχθές τα τραγουδούσε με την ψυχή του, και τον κοιτούσαν περίεργα -αφού αυτά ακούει όλη μέρα η μαμά μου, τι να μαθαίνω; τον άκουσα να απαντάει σε ερώτηση του διπλανού του “Πού τα ξέρεις εσύ αυτά τα τραγούδια;” 

Στο μεταξύ, στην πίστα ο Μπάμπης Στόκας -το τελευταίο του CD το “λιώσαμε”, κυριολεκτικά στις διακοπές. Μας εξήγησε Τι ‘ναι Αυτό Που Μας Ενώνει -αλλά αυτό το ξέραμε ήδη… Έτσι κι αλλιώς, το είπε -εδώ, νιώθει σαν στο σπίτι του, δεν είναι και μακρυά η γειτονιά που μεγάλωσε, δεν πέρασαν και πολλά χρόνια από τότε…Από την τελευταία συναυλία των Πυξ-Λαξ (που είδα σε τούτο το θέατρο, πρέπει να ήταν το 2003 [ή το '4;] ) είχα να τον ακούσω ζωντανά. Όχι πως άλλαξε κάτι..! Η φωνή ίδια, και καλύτερη -σαν πιο ώριμη, πιο ζεστή. Οι αντιδράσεις του κόσμου, επίσης -παρ’ ότι τώρα ο μέσος όρος ηλικίας ήταν σαφώς μεγαλύτερος, και δεν είναι μόνο γιατί εμείς μεγαλώσαμε. Αλλά πολλά -απρόσμενα πολλά- νέα παιδιά, που ξέρουν όλα τα τραγούδια απ’ έξω. Και δεν σταμάτησαν να τραγουδάνε κι εδώ, για τις Ανόητες Αγάπες που (μας) ανάβουν Φωτιά, για να τους φωνάξουμε στο τέλος Μη Γυρίσεις… Για την Πριγκιπέσα, που την συνάντησε Εκεί Στο Νότο, κι όταν έφυγε της φώναζε Γιατί; Για να το πάρει απόφαση, στο τέλος: Πούλα με, λοιπόν, στο ξαναλέω – πούλα με για λίγη σιγουριά…

(ειδικά το Φωτιά, που το είπε στο κλείσιμο της συναυλίας.. όλο το θέατρο κρατούσε την ανάσα του, ήταν συγκλονιστικό)

Και ξανά η Χαρούλα, και μαζί με τους άλλους και μόνη της. Τώρα γίνεται Γκαρσόνα, η πιο καλή -βρίσκει ένα Φαντάρο, τον φωνάζει στην παρέα,του δείχνει πώς να Πάρει Τα Χνάρια της, και του τραγουδάει, μαζί με το μπουζούκι πίσω της: Τέλι-Τέλι-Τέλι, κάλπικε ντουνιά, σ’ έμαθα εντέλει, δέ με ρίχνεις πια! Και μετά από παρατεταμένο χειροκρότημα επέστρεψε, με το Πάτωμα, και το Όλα σε θυμίζουν -πάντα, στο τέλος, όλα θυμίζουν το Μάνο…

Ήταν υπέροχα -σίγουρα είπαν κι άλλα, και οπωσδήποτε δεν ήταν μ’ αυτή τη σειρά, αλλά έτσι μου ήρθαν τώρα στο μυαλό. Περάσαμε τέλεια, κι ας μην είπαν το Παπάκι του Νικόλα, που αρέσει στο γιο μου -ορίστε, θα το βάλω εδώ για χάρη του

**οι φωτογραφίες, εκτός από το εισητήριο, είναι από εδώ

Καλημέρα

αρχίζουν τα σχολεία την Πέμπτη, χα!