Πέρασε χρόνος…

Γι’ αυτούς που λησμονήθηκαν, Ηλίας Κατσούλης-Παντελής Θαλασσινός, Στης καρδιάς μου τ’ ανοιχτά – 2003

———–

Πέρασε ένας χρόνος, από τότε που έμεινες «εκεί»… που δεν πρόλαβες να γυρίσεις. Πέρασε χρόνος! Μερικές φορές μου φαίνεται σαν χθες, μερικές μου φαίνεται αιώνας. Ξέρεις ότι δεν σε ξεχάσαμε, έτσι δεν είναι; Άλλωστε, και μαζί το λέγαμε, “όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, κανείς δεν ξεχνιέται”. Ο Άκης ακόμα τραγουδάει το “ένα, δύο, τρία, πήγα στην κυρία…” -το μάθαινε στην ξαδέρφη του τις προάλλες.Και πάντα σε μελετάμε -με πολλές αφορμές.

Σίγουρα μας λείπεις -κι εμένα, και σε όλους όσους σε αγαπούσαν. Και σίγουρα η ζωή μας θα είναι διαφορετική. Οι άνθρωποι που αγαπάμε αφήνουν πάντα κενό…

Θα ξανάρθω, εκεί. Και τώρα ξέρω τι θα δω. Ένα χρόνο μετά, δεν έχουν αλλάξει πολλά, ξέρεις… Στο χωριό σου, και στα γύρω χωριά, τις πρώτες μέρες πήγε πολύς κόσμος. Οι απλοί άνθρωποι βοήθησαν, όσο μπορούσαν. Μα, αυτοί που θα έπρεπε…

Σταματάω. Τα ξέρεις. Ίσως να στα πω κι από κοντά. Πάντα άκουγες, έτσι κι αλλιώς. Και πάντα ήσουν δίπλα μας, όταν χρειάστηκε. Και τώρα σε νιώθουμε εδώ, το ξέρεις;

Θα τα πούμε ξανά,εκεί..

———–

υγ1. Τον Ηλία Κατσούλη δεν τον ήξερα -ήξερα όμως τα τραγούδια του. Το “Καράβια Χιώτικα” το τραγουδούσαμε όταν πήγε ο Μάνος φαντάρος στη Χίο. Με το “Εισιτήριο στην τσέπη σου” τραγούδησα έναν έρωτα, τότε… Με το “Σμυρνέικα Τραγούδια” θυμάμαι πάντα τους παππούδες μου..Και με το “Καλαντάρι” του, καλωσορίζω κάθε μήνα εδώ, ένα χρόνο σχεδόν τώρα -τα τραγούδια των μηνών της Άνοιξης, ένιωθα να ‘ναι γραμμένα για μένα. Του χρωστώ το “αντίο”, λοιπόν -και το χρωστώ στον εαυτό μου. Μα, τέτοιοι άνθρωποι δεν φεύγουν, έτσι κι αλλιώς.

υγ2.Πέρσι είχαμε πάρτι -φέτος… Μα, χαρές και λύπες πάνε μαζί – Χρόνια Καλά Μπαμπά!

Καλημέρες,

Καλό Σαββατοκύριακο.