До свидания!

Αύγουστος είναι…(Ηλίας Κατσούλης,Παντελής Θαλασσινός – Καλαντάρι,2006)

Αύγουστος είναι το τραγούδι του Νικόλα
και κάποια νύχτα στη ζωή που τα ‘χεις όλα
μια αγκαλιά και φορητό ραδιοφωνάκι
να παίζει Μάλαμα, Περίδη και Λιδάκη

Αύγουστος είναι και του Ρίτσου η σονάτα
αλλά μπορεί κι ένα χωνάκι σοκολάτα
του σεληνόφωτος αυτή η πανδαισία
να ξεγελιέσαι πως υπάρχει αθανασία…

Αύγουστος είναι ο ρεμβασμός του Σκιαθίτη
κι οι αναμνήσεις απ’ το φως του Πανορμίτη
φλόγα κεριού σε ταπεινό προσκυνητάρι
με το σπαθί του Αρχαγγέλου στο θηκάρι.

Αύγουστος είναι και το δεύτερο φεγγάρι
προτού προλάβει ο Σεπτέμβρης να το πάρει
πέντε-έξι στίχοι που αγαπάς και τους θυμάσαι
είσαι κι εσύ που ξαγρυπνάς κι όταν κοιμάσαι…

Στο βιβλίο της Άλκης Ζέη “Ο θείος Πλάτων” στις τελευταίες σελίδες, η αγαπημένη συγγραφέας περιγράφει πώς αποφασίζει η οικογένεια (της) να επιστρέψει από τη Ρωσία (που έχει “εξοριστεί”) στην Ελλάδα. Λέει λοιπόν κάπου ότι τα παιδάκια στο σχολείο της κόρης της, που την αγαπούσαν και δεν ήθελαν να την χάσουν, την αποχαιρετούν με τη φράση “ντα σβιντάνια“, που θα πει όχι απλά γειά σας, αλλά “Θα τα ξαναπούμε, στο επανιδείν”. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ο ήχος αυτής της φράσης μου άρεσε τόσο πολύ -είναι βέβαια δεδομένη η αγάπη μου στη ρώσικη γλώσσα, είναι ανάμεσα στις 2-3 που θέλω σίγουρα να μάθω, κάποια στιγμή.

Μ’ αυτή τη φράση, λοιπόν ήθελα να σας χαιρετίσω σήμερα: До свидания!

Θα τα ξαναπούμε -κάπου στο τέλος του Αυγούστου, στην αρχή του Σεπτέμβρη.. εκτός αν με πιάσει “κάτι” με την πανσέληνο, στα μισά του μήνα  Ή -που δεν το εύχομαι, αν έχουμε πάλι τίποτα έκτακτα όπως πέρσι…

Καλημέρα:)

Καλό μήνα

Να περάσετε όλοι καλά, όπου κι αν είστε

και.. θα τα ξαναπούμε

*** update: Από τη φιλενάδα μου, που με ενημέρωσε ότι οι Pink Martini στο δίσκο τους Hey Eugene!, έχουν τραγούδι με τίτλο “Dosvedanya mio bombino”

Ευχαριστώώώώ!

υγ1: τα τραγούδια του ποστ:

1. Νίκος Παπάζογλου, Αύγουστος (Χαράτσι, 1984)
2. Σωκράτης Μάλαμας, Πριγκιπέσσα (Ο φύλακας κι ο βασιλιάς, 2000)
3. Ορφέας Περίδης, Έρωτας είναι… (Για πού το ‘βαλες καρδιά μου, 1999)
4. Μανόλης Λιδάκης, Άστρα μη με μαλώνετε (Άστρα μη με μαλώνετε, 1997)

**όλα αφιερωμένα -σ’ εκείνον που με βοήθησε να τα διαλέξω

υγ2 : Χρωστάω παιχνίδια, το ξέρω -αλλά δεν κατάφερα να τα γράψω, δεν ήμουν σε διάθεση τέτοια, αυτόν τον καιρό! Πάντως, σας ευχαριστώ, Θαλασσομπερδεμένη μου, Τσοπάνη και Λύκε από το Μαντρί και Λενάκι, που με σκεφτήκατε. Και του Καραφλοκότσιφα χρωστάω, για το ξεμπλογκάρισμα -βάζω όμως εδώ το λινκ τους, ναι;

Φιλιά σε όλους σας