Στίχος – καπάκι..!

Ο πάντα ευγενικός και γλυκός Σωτήρης με κάλεσε -“για να με εκδικηθεί”, λέει,που τον βασανίζω.. :p- σε ένα καινούριο παιχνίδι, που το ξεκίνησε η So_Far. Είπα να το κάνω σήμερα, λοιπόν, που “χαλαρώσαμε” λίγο με τα ιδιόγραφα -αφού ήδη ξεπέρασαν τα 500..! 

Όπως το περιγράφει η So_Far, έχει ως εξής: σε καλεί να αναφέρεις έναν  ”στίχο-καπάκι” -από ποίημα ή τραγούδι, με τον οποίο κλείνεις ή έχεις κλείσει μια αδιέξοδη συζήτηση.

Σκέφτηκα πολύ, ομολογώ.. Συνήθως ανακατεύω στίχους και τραγούδια, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης, ανεξάρτητα αν είναι αδιέξοδη ή όχι. Άσε που στις αδιέξοδες συζητήσεις δεν έχεις όρεξη για τραγούδια… Θυμήθηκα, όμως.

Ένας στίχος που λέω συχνά, και κλείνω κουβέντες, είναι :

“πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.”

(την ενδιαφέρουσα ιστορία της άνω τελείας του ποιήματος, μπορείτε -όσοι δεν την ξέρετε- να την διαβάσετε εδώ, και να ακούσετε και το τραγούδι, μα και την απαγγελία του Σεφέρη)

Αλλά πιο πρόσφατα, έκλεισα μια κουβέντα φιλική, λέγοντας στη φίλη μου: 

“πού πας καραβάκι, με τέτοιον καιρό;”
σε μάχεται η θάλασσα, δεν τη φοβάσαι;

Πού πας καραβάκι με τέτοιον καιρό -Αφροδίτη Μάνου (“το ευλογημένο καράβι” του Ζαχ. Παπαντωνίου -1994)

Ήταν όχι μόνο αδιέξοδη κουβέντα, μα και αδιέξοδη κατάσταση αυτή που συζητούσαμε -κι η φίλη μου το ήξερε από την αρχή, μα.. καμιά φορά, δεν επιλέγουμε σε τι καταστάσεις θα μπούμε, μας “φέρνει” η ζωή.

Αλλά η φίλη μου το αντιμετώπισε με άλλο τραγούδι. Κι επειδή κι εγώ το αγαπάω πολύ -και σιγά μην έχανα την ευκαιρία να βάλω παραπάνω τραγούδια!- το τραγουδάω δυνατά:

“Φεύγω, φεύγω και παίρνω την καρδιά μου,
κι ένα τραγούδι συντροφιά μου, φεύγω, φεύγω.

Φεύγω, κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια,
αρρωστημένους και αγρίμια, φεύγω, φεύγω,
φεύγω, τώρα φεύγω.”

Φεύγω – Χάρις Αλεξίου/Αντώνης Βαρδής (Ξημερώνει-1980)

Είναι κι αυτός ένας τρόπος να κλείσεις.. τα αφήνεις όλα πίσω, και προχωράς. Μα, μόνο αν έχεις εξαντλήσει κάθε άλλο τρόπο -τουλάχιστον εγώ αυτό θα έκανα.

Χμμ.. ποιός θα συνεχίσει τώρα; 

Axα! ένα παπί! – με συγκάτοικο

κι ένα elafini

και η Διαβάτης του Πελάγους και του Ουρανού…

και φυσικά ο (ξ)αδελφος Κούκος

και η πεζικάριος roula karamitrou

και η μικρούλα Νεραϊδόσκονη

 

Άντε, να σας δω!  

υγ.: έκλεισα κιόλας χρόνο εδώ μέσα! Προχθές! Κι αν δεν ήταν η ανάρτηση του φίλου Γιώργου, δεν θα το είχα κοιτάξει καν -ίσως γιατί ξεκίνησα να διαβάζω blog πολύ πριν, ίσως γιατί νιώθω σαν να είμαι “σπιτι” μου.. Ξαναείδα, με την ευκαιρία, τα πρώτα μου ποστ, με τις ζωγραφιές του αστερΆκη… Και δεν θα το ανέφερα καν εδώ, αν δεν ήταν να σας πω για την Αμαλία -ήταν σαν σήμερα, πέρσυ… ήταν το τρίτο ποστ μου, και μετά όλη αυτή η κινητοποίηση, τόσοι άνθρωποι άγνωστοι… Δεν την ξεχάσαμε -τουλάχιστον όχι εγώ. Είχα ξεκινήσει να την διαβάζω πολύ πιο πρίν -ο AfMarx το είχε γράψει από τις 16 Απριλίου. Μα, ότι θα με συγκλόνιζε έτσι ο θάνατος μιας άγνωστης, δεν το περίμενα… Ίσως γιατί αυτή η “άγνωστη” δίδαξε, με την αξιοπρέπειά και το θάρρος της, ότι εδώ, εκτός από τραγουδάκια και ποιηματάκια και ζωγραφιές, μπορούμε να είμαστε και κραυγή. Μπορεί να είμαστε και ελπίδα. Μπορεί να είμαστε και  γροθιά. Φτάνει να μην ξεχνάμε -και φτανει να μαθαίνουμε. Γι’ αυτό συμφωνώ με την πρόταση της Αθηνάς, και έτσι όπως την “προχωράει ο AfMarx εδώ. Θαρρώ πώς το χρωστάμε -στους εαυτούς μας. Και δείτε, για την πρώτη Ιουνίου τι ετοιμάζουν εδώ.  Και μπράβο και στη Ροδιά, που άνοιξε blog στο όνομα της Αμαλίας, και μεταφέρει σιγά σιγά τα κείμενά της. Όσο περισσότεροι τα δουν, τόσο καλύτερα.

Καλημέρα