Κυριακή…

…των Βαΐων, είπαμε.

Και ξέρω ότι τηρήσατε το έθιμο, και φάγατε ψάρια (μπακαλιάρο με σκορδαλιά, χιχιχι! Μυρίζει όλη η μπλογκογειτονιά, να το ξέρετε :p).

Ξέρω επίσης ότι πήγατε το πρωί και πήρατε βάγια από τις εκκλησίες, που ήταν όμορφα στολισμένες με φοινικόκλαδα (μ’ αρέσουν τα έθιμα, σας το είπα; ). Στο χωριό μου μοιράζουν σταυρούς από φύλλα του φοίνικα, παρόμοια μ’ αυτό:

(του χωριού μου είναι καλύτεροι, μα δεν βρήκα άλλη φωτογραφία να σας το δείξω)

Όμως….

…έχω ξαναπεί, οι σκέψεις μου εμένα παίρνουν περίεργες στροφές, και οι συνειρμοί μου είναι παράξενοι, και τρώω και κάτι κολλήματα που άμα δεν τα πω, θα σκάσω!

Λοιπόν:

• Σήμερα, έχει πανσέληνο -το νου σας.
• Επίσης, γιορτάζει ο Βάιος, η Βάγια και η Δάφνη -χρόνια πολλά σε όλους, και πιο πολύ σε τούτη τη Δαφνούλα (που μου είπε και τα κάλαντα του Λάζαρου, και με “διέλυσε”..) Της χαρίζω λοιπόν ένα παιδικό τραγούδι, βγαλμένο από τις αποθήκες της μνήμης μου, όταν ήμουν σαν εκείνη. Ίσως να μην το έχετε ξανακούσει -είναι από το δίσκο “Τα Παιδικά”, του Χριστόδουλου Χάλαρη, σε στίχους του Γιάννη Λογο(θέτη). Τον έχω σε βινύλιο, είναι του 1974, και το τραγούδι λέγεται Τρι-Τριανταφυλένια -τραγουδά η Δήμητρα Γαλάνη (χαμηλώστε τον ήχο, έχει κριτς-κριτς από το δίσκο, αλλά μ’ αρέσει) :

• Κι αυτά τα τραγούδια τα θυμήθηκα χθες το βράδυ, που είδα (στις σπάνιες φορές που βλέπω τηλεόραση, κι ας είναι καλά ο φίλος που με ενημέρωσε) τον Λογό, μετά από πολλά χρόνια. Στην εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου, είχε αφιέρωμα στον Λάκη Παπαδόπουλο -παλιά, Λάκης με τα Ψηλά Ρεβέρ. Το ευχαριστήθηκα, και που είδα ανθρώπους που θυμάμαι από την εφηβεία μου τα τραγούδια τους -μερικά απ’ αυτά, “σημαδεμένα”- και που τα άκουσα ξανά… Και ήταν πάλι ευκαιρία για “βουτιά” : Θυμήθηκα, το καλοκαίρι του ‘86 νομίζω, στη Σητεία. Σε γιορτή, στο λιμάνι -κι ενώ περιμένουμε (ο μπαμπάς δηλαδή) να τραγουδήσει ο Γαργανουράκης, βλέπουμε έναν τύπο, άγνωστο τότε σε μας, με μια κιθάρα να ετοιμάζεται. Κι αρχίζει να λέει τραγούδια που ξέραμε: τον “Κουρσάρο”, τη “Γυριστρούλα”, τα “Μπλε Παπούτσια”, το “Στραγάλι” τη “Σερενάτα“… που μου θύμισε τη φίλη μου την Κλέλια
  

• Αλλά άκουσα ακόμα ένα τραγούδι, που μου “κόλλησε” -και δεν θα ηρεμήσω αν δεν σας το πω! Είναι το “τικ-τακ του ρολογιού“, με τη Μαργαρίτα Ζορμπαλά, από το δίσκο “Χαίρω Πολύ” του ‘90 (από τα τελευταία βινύλια που έχω), και στίχους της Μαριανίνας Κριεζή:
  

Έχω τουλάχιστον 2 φίλους που τo χρειάζονται τώρα -τους το χαρίζω. Και ξέρω και την εικόνα που του ταιριάζει!

(στην έκλεψα, χωρίς να σε ρωτήσω, από δω -μα ξέρω ότι δεν θα με μαλώσεις, ε; )

• Bonus: Ακόμα ένα τραγούδι παιδικό, του Χριστόδουλου Χάλαρη, από τον ίδιο δίσκο : “Με χρωματιστά μολύβια“, τραγουδά ο Χρύσανθος -για τον ανιψιό του φίλου μου του αντώνη, με όλες τις ευχές μας.

Καλή βδομάδα!