Χμμμ…

Γυρίζω σπίτι (λείπω απ’ το πρωί) στις 7 παρά το απόγευμα, χθες -περίπου όπως κάθε μέρα.. Ο αστερΆκης στο γυμναστήριο, κι εγώ προετοιμασμένη να αρχίσω το βραδινό “πρόγραμμα” : συμμάζεμα όσων αφήσαμε το πρωί, προετοιμασία της αυριανής μέρας (ρούχα, φαγητό)… Και πάνω που φτάνω στα “σύνορα” της γειτονιάς, βλέπω τους δρόμους σκοτεινούς, τα μαγαζιά κλειστά, τον κόσμο έξω… Ωχ!!! Μόλις που κόπηκε το ρεύμα. Το γυμναστήριο του αστερΆκη έχει φώτα ασφαλείας -άρα, μέχρι τις 8, μόνη… Τι κάνεις τώρα, μου λες;

Έχει ήδη αρχίσει και σκοτεινιάζει, ούτε καφέ με φίλους, να περάσει η ώρα, ούτε επικοινωνία, ούτε νετ… Πατάω το γκάζι,στον ουρανό το φεγγάρι κοντεύει να γεμίσει, οι δρόμοι σκοτεινοί, πιάνω τη γνωστή ανηφόρα… Στο γνωστό (μου) “ξάγναντο” -εκεί που πάντα, 4 χρόνια τώρα, μπορώ να φωνάξω, να ξεσπάσω, να ονειροπολήσω…

Πέντε λεπτά από το τελευταίο σπίτι της πόλης -κι όμως! Τριγύρω δέντρα, πουθενά δεν ακούγεται τίποτα… Κλείνω τη μηχανή, βάζω ράδιο -θέλω τυχαία τραγούδια, δεν έχω κουράγιο να διαλέξω. Ευτυχώς, ο αγαπημένος μου σταθμός βάζει, “μαγικά”, αυτά που μ’ αρέσουν…

Δυναμώνω την ένταση, ανοίγω τα παράθυρα, βγαίνω έξω. Κοιτάζω κάτω: η μισή πόλη φωτεινή, η μισή στο σκοτάδι… Μακρυά η θάλασσα -σχεδόν μαντεύω την ύπαρξή της, έχει σκοτεινιάσει για τα καλά. Μα πάντα με ηρεμεί η ύπαρξή της, έστω κι από μακρυά.

–Τηλέφωνο: Να πάρω τον αστερΆκη, μαζί με τον Ι.; (η φίλη-μαμά, με τον αστερΆκη ο Ι. είναι κολλητοί από 2 χρονών, πάνε μαζί)

-Ναι, να πάτε σπίτι σου, θα περάσω λίγο αργότερα να τον πάρω…

Λίγη παραπάνω ώρα, απ’ αυτές τις σπάνιες, τις ελάχιστες πια -αφού έφτασες να ξυπνάς χαράματα για να τρέχεις στο πάρκο -πιο πολύ δικαιολογία έψαχνες, να έχεις λίγη ώρα δική σου, να μην χρειάζεται να σκέφτεσαι…

Ο Βασίλης, στο ράδιο:

“Είμ’ εδώ, κοντά σου είμαι, μη φοβάσαι” να μου πεις
“Ειμ’ εδώ, κοντά σου είμαι, μη φοβάσαι“

Δε φοβάσαι, έτσι κι αλλιώς -που και που μόνο τρομάζεις, αφού η ζωή σου τρέχει, και νιώθεις να μην την προλαβαίνεις -τώρα όμως, ξέρεις ότι κι άλλοι το νιώθουν, δεν είσαι η μόνη, μπορείς να το μοιραστείς… Μπορείς να βρεις ανθρώπους να ακούσεις και να σ’ ακούσουν, μπορείς να ξέρεις αν αντέχουν αυτά που θα τους πεις…

Τι απαίσιο που είναι, να μην μπορείς να “επικοινωνήσεις” ! Τόσα χρόνια, πώς αντέχαμε; Απίστευτο μου φαίνεται τώρα, κι όμως… όλη μου τη ζωή, μέχρι πριν λίγα χρόνια, τα πέρασα έτσι… Μα είπαμε, κρατάμε τα καλά πάντα, ε; Τώρα, μπορώ! -κι ας έχει απεργίες, διακοπές, εμπόδια..! Ακόμα κι αν οι αγαπημένοι φίλοι είναι χιλιόμετρα μακρυά! Δεν είναι “μαγικό” αυτό;

Σηκώνω τα μάτια ψηλά -μπορώ να δω τ’ αστέρια ! Κι αυτό, στην πόλη, πρώτη φορά το παθαίνω -μέχρι τώρα, τόσα χρόνια, δεν τα είχα ξαναδεί…

Το φεγγάρι μια μπάλα στ’ ουρανού το μπιλιάρδο
Και τ’ αστέρια αμέτρητα στου φλίπερ το τζάμι

…………………………….

Το φεγγάρι απλώνει, τους πιάνει απ’ τον ώμο.
Μ’ ένα μάτσο αστέρια κατεβαίνει στο δρόμο.

(το ήξερα ότι θα είχα τη σωστή μουσική υπόκρουση!)

…και τώρα, μπορώ να μιλήσω, να δω τ’ αστέρια, να καταλάβω “διαφορετικά” τραγούδια που έχω ακούσει χίλιες φορές….

Βλέπω την ώρα -μπαίνω ξανά στο αυτοκίνητο, κατηφορίζω… Δεν ήμουν μόνη, τελικά -στο κατέβασμα, συναντώ πολλούς, έχει πολλά “ξάγναντα” το βουνό. (Σπουδαία παρέα το βουνό, γι’ αυτό πόνεσε τόσο, το καλοκαίρι…)

Τηλέφωνο στη φίλη: –Θα πάρω εγώ τον αστερΆκη, προλαβαίνω, τελικά…

Ακόμα σκοτάδι.

—Έλα γιέ μου, θα σου δείξω τ’ αστέρια. Θυμάσαι που διαβάζαμε το χάρτη τ’ ουρανού; Ώρα να τα δεις και στ’ αλήθεια!

Καλημέρα