…ναυάγια!

(… ευκαιρία να ολοκληρώσω το ποστ του καλοκαιριού, που μου είχες ζητήσει στα σχόλια…)

Σπασμένο καράβι να ‘μαι πέρα βαθιά
έτσι να ‘μαι
με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά
να κοιμάμαι

Να ‘ν’ αφράτος ο τόπος κι η ακτή νεκρική
γύρω-γύρω
με κουφάρι γυρτό και με πλώρη εκεί
που θα γείρω

Να ‘ν’ η θάλασσα άψυχη και τα ψάρια νεκρά
έτσι να ‘ναι
και τα βράχια κατάπληχτα και τ’ αστέρια μακριά
να κοιτάνε

Δίχως χτύπο οι ώρες και οι μέρες θλιβές
δίχως χάρη
κι έτσι κούφιο κι ακίνητο μες σε νύχτες βουβές
το φεγγάρι

Έτσι να ‘μαι καράβι γκρεμισμένο νεκρό
έτσι να ‘μαι
σ’ αμμουδιά πεθαμένη και κούφιο νερό
να κοιμάμαι

κι ακόμα ένα, για το Χριστινάκι με τα ποιήματα:

Το βαπόρι

Νάναι ως νάχης φύγει — με τους ανέμους — καβάλα
στο άτι της σιγής κι’ όλα να πάης
και vάv’ πολλά καράβια, πολλή θάλασσα — μεγάλα
σύγνεφα πάνω — οι άνθρωποι κι’ ο Μάης.

Κι’ εντός μου εμένα να βρυχιέται — όλο να τρέμει —
βαρύ ένα βαπόρι και κατόπι
πάλι εσύ κι’ ο Μάης κι’ οι ανέμοι
κι’ έπειτα πάλιν οι ανθρώποι, οι ανθρώποι.

Και νάναι όλα απ’ ό,τι φεύγει —και δε μένει—
σε μια πόλη ακατοίκητη, κι’ εντός μου
ακυβέρνητο, όλο να σε πηγαίνει το καράβι
έξω απ’ την τρικυμία τούτου κόσμου.

Του Γιάννη Σκαρίμπα, και τα δυο, του εκτελωνιστή από τη Χαλκίδα, που πέθανε σαν σήμερα, το 1984.

(Κι υπάρχουν κι άλλα εξαιρετικά, ποιήματα και πεζά του.)

(ο τίτλος, μες την επικαιρότητα πάλι!)

Καλημέρα

Σπασμένο καράβι, Γιάννης Σπανός, Γιάννης Σκαρίμπας – Κώστας Κaραλης (Ανθολογία Γ’ 1975)