Θα πάμε κι εμείς…

 

- Μαμά, το Σάββατο είναι 17 Νοέμβρη – θα πάμε φέτος στο Πολυτεχνείο;

- Ναι, θα πάμε – όπως κάθε χρόνο…

- Γιατί πάμε κάθε χρόνο; Δηλαδή – διαβάσαμε στο σχολείο ένα ποίημα του Δημήτρη Ραβάνη-Ρεντή, το “Χαρμόσυνο γεγονός“ και ένα κείμενο από κάποιον που ήταν εκεί,τον Γιώργο Παυλάκη, μα – τι ακριβώς έγινε, εσύ θυμάσαι;

——————————————————

17 Νοέμβρη 1973 – μέρες τώρα ακούω διάφορα “περίεργα”, βλέπω τους γονείς μου ταραγμένους – δεν καταλαβαίνω γιατί… Το σπίτι μας κοντά στο κέντρο της Αθήνας – ακούγονται φωνές όταν βγαίνεις στη βεράντα… Ο μπαμπάς πηγαινοέρχεται «εκεί» αναστατωμένος, κουβαλάει τρόφιμα, τσιγάρα – τι είναι το «εκεί»; Έχει γνωστούς, φίλους μέσα, είναι εκεί ο Νίκος και τραγουδάει…εκείνος δεν πάει, έχει μωρό – μα θα βοηθήσει όσο μπορεί.

Στο τραπέζι της κουζίνας το μικρό τρανζιστοράκι μου – μαύρο, δώρο του αγαπημένου θείου Σ. – μου κάνει παρέα από τότε που γεννήθηκα. Απόψε μου το πήραν. Ακούγονται δυνατά λόγια, ένα κορίτσι μιλάει περισσότερο…. – δεν καταλαβαίνω. Δεν κοιμάται κανείς – το καναρίνι έχει τρελαθεί στο κλουβί του και κελαηδάει μέσα στη νύχτα.

Από το δρόμο ακούγεται ένας παράξενος ήχος, ανατριχιαστικός – δεν τον έχω ξανακούσει. Δεν καταλαβαίνω πάλι, και με τρομάζει. «Ερπύστριες» λέει ο μπαμπάς- τι είναι πάλι αυτό; Σαν να τραντάζεται η γη…

(…)

Το πρωί, πριν ξημερώσει, μας έβαλε στο αυτοκίνητο και πήγαμε στο χωριό, μαζί με το θείο Θ. (είναι χωροφύλακας, αν μας σταματήσουν, θα δείξει τη δική του ταυτότητα…) Και αργήσαμε να ξαναγυρίσουμε στο σπίτι – και μου έλειπαν τα παιχνίδια μου, δεν πρόλαβα να τα πάρω μαζί μου. Και για μέρες άκουγα τις φωνές, και τρόμαζα στον ύπνο μου.

—————————————–

Αυτά θυμάμαι γιε μου – ήμουν πολύ μικρή…. Μεγαλώνοντας όμως, έμαθα τι ήταν οι φωνές – και οι ερπύστριες… και τι ήταν το «εκεί» που ήταν οι φίλοι του μπαμπά μου, που φώναζαν «Ψωμί-Παιδεία- Ελευθερία» και τραγουδούσαν……

 

Θα πάμε – ξανά και ξανά. Και θα μάθεις κι εσύ να το λες το αγαπημένο μου ποίημα – και θα σου μάθω και τα τραγούδια, να τα λέμε παρέα.Θα πάμε, όσο κι όποτε, και για όποιο λόγο χρειαστεί.

Θα πάμε κι εμείς.

- – - – -

Το Προσκύνημα, με τον Νίκο Δημητράτο και τη Τζένη Καρέζη είναι από την παράσταση «Το μεγάλο μας Τσίρκο» – ολόκληρο μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ.

Η Ξαστεριά είναι από «Τα Ριζίτικα» με το Νίκο Ξυλούρη