Τα παιδικά μας χρόνια, τα ντενεκεδάκια…κι ο Παύλος…!

“Ντενεκεδούπολη, ντενεκεδούπολη, είσαι ωραία, τρανή

Ντενεκεδούπολη, ντενεκεδούπολη, σε αγαπάμε πολύ!”

Έτσι άρχιζε το τραγούδι της πρώτης παράστασης, 30+ χρόνια πριν. Η Ντενεκεδούπολη ξεκίνησε από την ανάγκη της Ευγενίας Φακίνου να βρει μια δουλεία που να της αρέσει περισσότερο από τα κείμενα στα συννεφάκια του Μίκυ-Μάους!

Είχε μόλις προηγηθεί η επιτυχία του άντρα της, Μιχάλη Φακίνου, « Η Ρόζα η ναζιάρα», σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου – με τα χρήματα που πήραν από το τραγούδι, αποφάσισαν να χρηματοδοτήσουν το «αντικειμενοθέατρο» με τα ντενεκεδάκια. Υπολόγισαν ότι θα μπορούσαν να το κρατήσουν για τρεις μήνες. Η Ευγενία έγραψε το έργο. Ο Γιάννης Μαρκόπουλος έγραψε τη μουσική, (εκτός από ένα έργο, αργότερα, το «Στο Κουρδιστάν», που την έκανε ο Χρήστος Λεοντής) , και ανέλαβαν πόστα: ο πατέρας της έκοβε τα εισιτήρια, ο άνδρας της μπήκε στο ταμείο του ανοικτού θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας. Ήταν 12 Δεκεμβρίου του 1975. Την πρώτη μέρα,ήρθαν φίλοι και συγγενείς – τη δεύτερη, κάλεσαν παιδιά από τη γειτονιά. Την τρίτη μέρα, κάλεσαν το δημοτικό νηπιαγωγείο…. Αλλά το Σάββατο, το θέατρο γέμισε!

 

Από τότε, η Ντενεκεδούπολη συνέχισε τις παραστάσεις, μέχρι το 1980.Παρουσιάστηκαν συνολικά πέντε διαφορετικά έργα: Η Ντενεκεδούπολη, Στο Κουρδιστάν, Το μεγάλο ταξίδι του Μελένιου, Ξύπνα Ντενεκεδούπολη, και ο κύριος Ουλτραμέρ. Και παίζεται σχεδόν συνέχεια, σε όλη την Ελλάδα – κι όχι μόνο από επαγγελματίες.. Στα σχολεία, τα παιδιά φτιάχνουν μόνα τους παραστάσεις με δικά τους ντενεκεδάκια, και προσθέτουν ήρωες από αυγοθήκες, κουτιά από χυμούς…Τώρα πια διδάσκεται σε σχολές παιδαγωγών!

Είχα την τύχη να τις παρακολουθήσω – σχεδόν όλες…και τις είδα, βέβαια κι από την τηλεόραση (δεν υπάρχουν πια, η ίδια η κα Φακίνου έχει μόνο ένα επεισόδιο, κι αυτό όχι σε πολύ καλή κατάσταση…) Και βρήκα, ψάχνοντας τα βιβλία μου, φυλαγμένο ένα πρόγραμμα από την παράσταση “Στο Κουρδιστάν” – είναι αυτό με τα ρολόγια, που θέλουν να βάλουν τα ντενεκεδάκια σε “ωράριο” – θίγει το θέμα της μετανάστευσης και της αυτοματοποιημένης εργασίας και ζωής, ανάμεσα στα άλλα…

κι αν αναρωτιέστε “ποιος είναι ο Παύλος;; “ στον τίτλο, ρίξτε μια ματιά εδώ:

Είναι κάτι που δεν γνωρίζει πολύς κόσμος – μα τον θυμάμαι σαν τώρα… ήταν ο μπουλντόζας (έναν μαυροκίτρινο γίγαντα θυμάμαι εγώ) που ήθελε να λιώσει τα τενεκεδάκια, και να κάνει οικόπεδα το χωριό τους. Κάποια στιγμή ο Μπουλντόζας έβγαινε μπροστά από τη σκηνή – και τότε, στο “βοήθεια” που φώναζαν τα τενεκεδάκια, όλα τα πιτσιρίκια όρθια πέφταμε πάνω στο γίγαντα, για να τον εμποδίσουμε – και φυσικά τα καταφέρναμε….Και τσιρίζαμε, και σπρώχναμε, και φωνάζαμε όλοι μαζί – θυμαμαι το γέλιο που προσπαθούσε να κρύψει… Τραγουδούσε και το τραγούδι -(κρίμα που δεν υπάρχει ηχογραφημένο) :

“Είμαι ο μπουλντόζας, η φαγάνα με τη δυνατή δαγκάνα.
Είμαι ο μπουλντόζας, όλα τα γκρεμίζω, όλα τα τσακίζω
σπίτια δέντρα τοίχους, όλα τα γκρεμίζω….”

Είχα δει την παράσταση 2 φορές, και τη θυμάμαι πολύ έντονα…Πολύ αργότερα έμαθα ότι ο κακός Μπουλντόζας ήταν ο Παύλος Σιδηρόπουλος, και ΤΙ ήταν αυτός – αν και το είχα διαβάσει στο πρόγραμμα…Και το θυμήθηκα πριν λίγες μέρες, όταν είδα ένα αφιέρωμα στον Πρίγκιπα, στο blog “Πόντος και Αριστερά” - κι είπα να σας το πω.

Καλημέρα – φεύγει ο Οκτώβρης, νομίζω πως αρχίζει ο χειμώνας, σιγά σιγά…