“High Fidelity”

Διάβασα πρωί-πρωί το ποστ της ελαφίνας : High Fidelity κι αντί να της αφήσω σχόλιο, προτίμησα να της απαντήσω από δω:

Το πρώτο τραγούδι που σίγουρα ήταν στιγμή για μένα – καλά, δεν το θυμάμαι ακριβώς, μα το είχαν ηχογραφήσει οι γονείς μου σε κασσέτα, κι έτσι το ξέρω, – είναι το “Αν ήμουν πλούσιος” με το Δώρο Γεωργιάδη. Η μαμά μου λέει ότι ήταν το πρώτο τραγούδι που έμαθα να λέω ολόκληρο, ακούγοντάς το στο Φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης του 1972, που έβλεπαν στην τηλεόραση, 2 ή 3 φορές:

Τα επόμενο τραγούδι που έχει “σημαδέψει” τις μνήμες μου, είναι σε συναυλία – γύρω στο 1976-77…δεν είμαι σίγουρη. Με τους γονείς μου, καλοκαίρι σίγουρα : Λοΐζος, Νταλάρας, Αλεξίου, Γαλάνη, Καλατζής…ούτε για όλα τα πρόσωπα είμαι εντελώς σίγουρη – θυμάμαι όμως πολύ καλά το Μάνο Λοΐζο να τραγουδάει το “Ακορντεόν“:

Νομίζω πως από τότε κατάλαβα το νόημα του τραγουδιού, όπως το καταλαβαίνω και τώρα – και νομίζω ότι από τότε το αγάπησα όσο και τώρα…κι ένιωσα την ίδια ανατριχίλα όταν το άκουσα το καλοκαίρι, με τη Χαρούλα να το τραγουδάει μαζί με όλο τον κόσμο….

Λίγο αργότερα, γύρω στο ‘80 – πάλι σε συναυλία, αλλά του Θάνου Μικρούτσικου, αυτή τη φορά. Θυμάμαι πιο καλά: στην Καισαριανή, ή κάπου κοντά – εκεί έμεναν οι ξαδέρφες που με πήραν μαζί τους. Κούτρας και Παπακωνσταντίνου – δεν θυμάμαι αν ήταν άλλοι , θυμάμαι όμως τα τραγούδια από το Σταυρό του Νότου, και κυρίως το “Μαχαίρι”:

Εκείνη τη στιγμή άρχισε η αγάπη μου για τον Καββαδία – από τότε και τα όνειρα να ταξιδέψω (δεν ξέρω αν γίνουν ποτέ πραγματικότητα, θα δείξει…) Λίγο πριν, είχα ακούσει την Τρίτη Ανθολογία του Γιάννη Σπανού, και το Σάλπισμα του Λουκά Θάνου – και βέβαια, είχα ακούσει τα ποιήματα του Ρίτσου, και του Ελύτη μελοποιημένα… έτσι άρχισα να αγαπάω τα ποιήματα, νομίζω!

Όταν γνώρισα τον άντρα μου, τέλος του ‘93, από τα πρώτα τραγούδια που μου αφιέρωνε ήταν το “Ρίξε κόκκινο στη νύχτα” – σαφέστατο το “χρωματικό” υπονοούμενο, εγώ γιατί άργησα να το καταλάβω;

Κι αυτό – δεν μπορώ να μη το αναφέρω, ξανά…το “Ήτανε μια φορά” – το έκανα νανούρισμα για το γιο μου, και του το τραγουδούσα, από τον 4^ο περίπου μήνα, κάθε βράδυ – κι όταν γεννήθηκε, το “αναγνώριζε”, και τον έπαιρνε πάντα ο ύπνος.. Ακόμα το ακούει – κάθε βράδυ, είναι μέρος της ρουτίνας του πια, και το τραγουδάει και μόνος του:

 

Καλημέρα, καλή εβδομάδα