28η Οκτωβρίου 1940…
Οι 17χρονοι μαθητές σήμερα προβληματίζονται και συζητούν για το πώς πρέπει να γιορτάζονται οι εθνικές γιορτές στα σχολεία.
Ο Μανόλης Παπαδάκης, 17χρονος -τότε- μαθητής, θυμάται την πρώτη μέρα της κήρυξης του ελληνοϊταλικού πολέμου.
«Ένιωσα ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα. Πόλεμος! Τι μπορούσε να σημαίνει η λέξη αυτή για ένα παιδί δεκαεπτά μόλις χρονών; Είχαμε ακούσει βέβαια από αφηγήσεις και μαρτυρίες, για τους πολέμους του ‘12, του ‘13, του ‘14 και του ‘18 και για τη μετέπειτα Μικρασιατική καταστροφή, όλα αυτά φάνταζαν λίγο πολύ σαν ένα παλιό παραμύθι. Σήμερα, τα πράγματα άλλαζαν ριζικά, και τα παραμύθια αυτά θα γίνονταν μια φοβερή πραγματικότητα για όλους εμάς τους νεαρούς των δεκαπέντε και των δεκαοκτώ χρόνων, που τα επόμενα χρόνια θα βίωναν τις εμπειρίες και τη φρίκη ενός άλλου πολέμου.
Έτρεξα όσο γινόταν πιο γρήγορα στο σχολείο. Φοβερό κομφούζιο και αναστάτωση. Τις επόμενες ώρες, φτάνουν απανωτές οι διαταγές για επιστράτευση, και σε διάστημα ωρών, καλούνται να παρουσιαστούν στις θέσεις τους περισσότερες από 10 κλάσεις εφέδρων. Οι πιο πολλοί καθηγητές επιστρατεύονται, τα σχολεία και τα γυμνάσια κλείνουν επ’ αόριστο.
Ο τότε γυμνασιάρχης Παυλίνος, αν δεν κάνω λάθος, μας συγκεντρώνει κατά το μεσημέρι και με ένα συγκινητικό λόγο προσπαθεί να μας εξηγήσει περί τίνος πρόκειται. Φεύγουμε, και την άλλη μέρα κιόλας ξαναγυρίζουμε στα χωριά μας. Η ίδια κατάσταση κι εκεί. Αναστάτωση και ανησυχία. Οι πρώτοι έφεδροι άρχιζαν να παρουσιάζονται. Αγκαλιές, φιλιά, δάκρυα. αποχαιρετισμοί. Εκείνο όμως που ξεχωρίζει και σημαδεύει τις δύσκολες αυτές ώρες, είναι η ψυχραιμία και το υψηλό ηθικό και εκείνων που φεύγουν, και αυτών που μένουν πίσω. Η αναχώρηση συνοδεύεται συνήθως από συνήθως από διασκέδαση, χαρές και τραγούδια, λες και πήγαιναν σε πανηγύρι. Η ατμόσφαιρα αυτή θα διατηρηθεί καθ’ όλη τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, και θα είναι ένα από τα παράξενα φαινόμενα της ηρωικής εκείνης εποχής.»
Κάπως έτσι ξεκίνησε ο πόλεμος – σαν γιορτή… Ο Μανόλης Παπαδάκης έχει γράψει στο βιβλίο του «Ιστορικές αναδρομές – Σητεία 1939-1945» διάφορα περιστατικά που συνέβησαν στο χωριό μας (είναι από την Τουρλωτή Σητείας, και βέβαια συγγενής μας) καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου – μέχρι το τέλος του. Μου έκανε εντύπωση, όμως, το γιορταστικό κλίμα της αρχής…Και σήμερα, ο καβγάς μας είναι για το ποιος, και πως, και αν θα σηκώσουμε τη σημαία…Λίγοι, θαρρώ, θυμούνται πια την ουσία της γιορτής – πόλεμος άρχισε, σαν σήμερα, πριν 67 χρόνια! Ένα μεγάλο Όχι – ξεκίνησε, και που κατέληξε;
Καλημέρα – έχουμε παρέλαση 
Καλημέρα Νατάσα
Κατέληξε στο να μπορούμε να μιλάμε και να επικοινωνούμε και έτσι
Καλημέρααααα
Την καλημέρα μου Νατασσάκι.
Νατασσάκι μου καλό με τον πολύ καλό σου δάσκαλο!! Και εγώ προχτές που πήγαστον πατέρα μου για τη γιορτη του, μου έλεγε γι ατην κατοχή, την πείνα και τη φτώχια, τα καταφύγια…. και άλλα πολλά!
Από την όμορφη Τουρλωτή λοιπόν έ; Ελπίζω σύντομα να καταφέρεις να πας! Σε φιλώ!!
Δίκιο έχεις…
Δε φτάνει που η επέτειος χάνει το νόημα της, έχουμε και τους ξενόφοβους ρατσιστές-εθνικιστές τύπου “χέρι-χέρι”, να μη μπορούν να καταλάβουν ότι τα παιδιά των μεταναστών που πάνε στο σχολείο, έχουν τα ίδια δικαιώματα με τα υπόλοιπα!!
Άντε καλημέρα…
Μερικά πράγματα χάνουν το νόημα με τον χρόνο. Ίσως επειδή οι επόμενες γενιές δεν μπορούν να κάνουν ότι διαβάζουν σε μία παράγραφο, δικό τους. Άλλες εποχές…
Μερικά πράγματα ίσως κιόλας θα πρέπει να χάνουν το νόημά τους στο χρόνο, κατά την ταπεινή μου άποψη. ΑΛΛΆ θα πρέπει να το χάνουν γιατί αντικαθίστανται με άλλα, όμοιας βαρύτητας όταν υπάρχει η ανάγκη.
Δυστυχώς … εμείς εισαγάγαμε μία ξενόφερτη ανάγκη που ίσως να μην μας χαρακτήρισε ποτέ πριν σαν έθνος. Την ανάγκη του φόβου για το “ξένο” και παράλληλα του υπερεθνικισμού. Κρίμα.
Νο 5, παρέλλαση διαφανειών, να περάσετε καλά!
Καλημέρα -σμακ
Δυσκολα ερωτήματα αυτά. Η σημαία, η παρέλαση , η ιστορία…κι όλα αυτά μεσα από το θάνατο που φερνει ο πόλεμος. Το βίαιο θάνατο του πολέμου.
Πρωτα τα παιδιά μας πρέπει να μάθουν καλά ιστορία. Εκεί βρίσκεται ολο το μυστικό. Μονον έτσι θα συνειδητοποιήσουν ( ενδεχομένως ) τί μπορεί να ναι γι αυτά η σημαία. Οπως κι αν θέλουν να παρελαύνουν, επειδή κάτι κουνιέται μέσα τους ή γιατί ο ναρκισισμός περισσεύει.
Γεια σου Νατασσακι με τα επετειακα σου
ριτς
Nατάσσα πολύ ενδιαφέρον το ποστ (το βιβλίο δεν το έχω υπ όψιν μου , αλλά αύριο κιόλας θα το ψάξω στα βιβλιοπωλεία να το διαβάσω) πολύ εντυπωσιακό αυτό με το κλίμα χαράς, είναι πρώτη φορά που διαβάζω κάτι τέτοιο. Μου έχεις εξάψει την περιέργεια να διαβάσω το βιβλίο ¨:)
Όσο δε για τα ερωτηματικά σου… θα ήθελα να μην σχολιάσω γιατί περίσσια οργή με διακατέχει πάλι τις τελευταίες μέρες…
Την καλησπέρα μου Νατασσάκι.Δέν χρείαζεται κάποιος να προσθέσει κάτι άλλο για την σημερινή επετειο-γιορτή.Τα έχεις ήδη γράψει σε αυτο το πολυ καλό post σου…
Καλή εβδομάδα
Το γιορτάζετε βλέπω κι εδώ…
Γέμισε ο κόσμος εθνικιστές!
:p
Προσωπικά, δεν μπορώ να νιώσω ούτε περήφανος, ούτε “Ελληνάρας”, ούτε να δεχτώ τον πόλεμο. Όλα αυτά μου φέρνουν αναγούλες.
(Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το μαιλ σου:))))))
@ Καλημέρα Ίνδικτε – όλα καλά και σήμερα;;
@ Καλημέραααα Θαλασσομπερδεμένο μου κορίτσι …
και έτσι, και αλλιώς, επικοινωνία είναι – αυτό μετράει!
@ Καλημέρα Ιφιγένεια, καλή εβδομάδα!
@ κι εγώ το ελπίζω να καταφέρω να πάω, δεν πήγαμε το καλοκαίρι, βλέπεις!
και μ’ αρέσουν πολύ κι εμένα οι ιστορίες που λένε οι μεγαλύτεροι για εκείνα τα χρόνια…
Καλή εβδομάδα και σε σένα, θαλασσινό μου μικρούλι!
@ Rizobreaker, δεν ξέρω αν έχω δίκιο – δεν θα το ήθελα, πάντως. Το μόνο που δεν αντέχω είναι αυτή η περίεργε ρατσιστική αντίληψη, για τα παιδιά – όσο κι αν δεν μου αρέσουν, γενικά, οι “παρελάσεις”, αφού υπάρχουν θεωρώ ότι πρέπει να κρατιούνται οι “όροι” τους – κι αν ο πρώτος μαθητής δεν είναι Έλληνας, τι έγινε, δλδ;; Πάντως, εμείς παρελάσαμε – με τον αθλητικό μας σύλλογο, γεμάτοι καμάρι..! Και χάρηκα που είδα άπειρα πιτσιρίκια να το φχαριστιούνται – και πιο πολύ χάρηκα, για άλλη μια φορά, τους αντιστασιακούς που πέρασαν πρώτοι πρώτοι. Θαρρώ πως όσο υπάρχουν ακόμα, έχει ένα λόγο ύπαρξης η παρέλαση…
@ Φιλενάδα, δεν θα προσθέσω κουβέντα – το ξέρεις ότι συμφωνώ.
(νο3 ήδη) Καλημέρα, καλή δουλειά!
@ Πρώτα τα παιδιά μας πρέπει να μάθουν καλά ιστορία. Εκεί βρίσκεται ολο το μυστικό.
Ναι, Ρίτσα μου, κι εκεί – και στο πώς θα την μάθουν την ιστορία, όμως…
όσο για το ναρκισισμό, και την εμφάνιση γενικά των παιδιών στην παρέλαση, θα σου φέρω τον Κυριάκο να σου πει…
@ νατάσσα μου, το βιβλίο μπορείς εσύ να το βρεις στο βιβλιοπωλείο της Ένωσης Συν/σμών στη Σητεία – θα σου αρέσει. Για τα υπόλοιπα, τι σου κάνανε κι είσαι θυμωμένη;;
@ Ευχαριστώ πολύ Donald!
@ Καλή εβδομάδα και σε σας, tassoula μου – πιο ξεκούραστα !
@ Καλημέρα, AfMarx μου, εθνικιστές, ε; :pp
όσο είσαι κι εσύ!
@ Κανείς μας δεν αγαπάει τον πόλεμο, Χάρη μου, ούτε κι Ελληναράδες νιώθουμε, να είσαι σίγουρος!
Καλημέρα
το να αγαπάω και να σέβομαι τον τόπο μου (όποιος και να είναι αυτός) δεν σημαίνει οτι είμαι και εθνικιστής. Αναγνωρίζω τις θυσίες που κάποιοι με “μεγάλη χαρά” έκαναν για τον τόπο τους, για την οικογένειά τους και για όλους εμάς που είμαστε τώρα εδώ και δεν μας καίγεται καρφί για την ιστορία, για την πραγματική ιστορία της ύπαρξής μας…
και ναι πάντα βουρκώνω όταν πάω έστω ακόμα και να ψιθυρίσω τον εθνικό ύμνο και πάντα στέκομαι σεβόμενη την υποστολή της σημαίας…
και μην βιαστείται να με χαρακτηρίσετε υπερπατριώτισα ή σοβινίστρια …
είμαι απλά ένας άνθωπος που αναγνωρίζω τα λάθη του τόπου μου, αλλά και τα καλά του….
καλή εβδομάδα να έχουμε νατασσάκι μου…
Νατασσάκι μου, πρέπει να έιμαστε η τελευταία γενιά που μπορεί να ακούει αυτά που έγιναν τότε από την πηγή, από τους ανθρώπους που τα έζησαν. Έτσι μεταφέρεται η ιστορία, από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά, από παππού σε αγγόνια και από γονείς σε παιδιά. Φιλάκια πολλά και καλημέρες
@ και βέβαια καλή μου διαβάτη, δεν θα σε πει κανείς υπερπατριώτισα ή σοβινίστρια – νομίζω όλους μας συγκινεί ο εθνικός ύμνος, άλλα είναι που μας χαλάνε, στις παρελάσεις – και δεν είναι ζήτημα εθνικισμού …
καλή εβδομάδα και σε σάς εκεί – άρχισαν τα κρύα!
@ Μαράκι μου, είναι πολύτιμες αυτές οι διηγήσεις – τους “ψάχνω” πάντα αυτούς τους παππούδες..κι έχεις δίκιο, έτσι την μεταφέρουμε την ιστορία!
Καλημέρα κι από δω
Χάσαμε την ουσία , αυτό ειναι !
Τότε ο κόσμος είχε ψυχή μέσα του , σήμερα είμαστε μπουχέσες …άντε μη πω τιποτα άλλο.