«Στάσου στο πλάι των ασθενών»

Εχθές ήταν “Παγκόσμια Ημέρα παρηγορητικής φροντίδας” – καθώς δεν βλέπω σχεδόν καθόλου τηλεόραση, και δεν πρόλαβα να διαβάσω πολλά (κακή μέρα χθες), δεν το πήρα χαμπάρι….

Σήμερα, διαβάζοντας τις εφημερίδες, έπεσε το μάτι μου σ’ αυτό το άρθρο της Μαρίλης Μαργωμένου. Μιλάει ακριβώς “για τους ασθενείς τελικού σταδίου. Τους ανθρώπους που μπορεί να μην υπάρχει πια καμιά θεραπεία να τους σώσει, υπάρχουν όμως φάρμακα για να ζήσουν χωρίς πόνο όσο χρόνο τους μένει. Μόνο που η ανακούφιση απ’ τον πόνο, στην Ελλάδα δεν είναι πρακτική καθόλου αυτονόητη”

“Η σημερινή μέρα, είναι αφιερωμένη στην κοπέλα που χάθηκε, προσπαθώντας να δώσει αξία στη ζωή της, και αξιοπρέπεια στο θάνατό της», λέει η γιατρός που σφίγγει νευρικά με τα δάκτυλά της το πόντιουμ. “Στην Αμαλία Καλυβίνου“

Στην εκδήλωση ήταν και η μητέρα της Αμαλίας, πολύ συγκινημένη – Η Αμαλία Καλυβίνου πέρασε 17 χρόνια χωρίς να βρεθεί ένας γιατρός να κάνει σωστή διάγνωση για τη δική της ασθένεια. «Της έλεγαν πως έχει ιδιοπάθεια», λέει ο νονός της, ο Θανάσης Τζούμας. «Δηλαδή πως είναι τρελό το παιδί, πως τον φαντάζεται τον πόνο». Ο όγκος της ήταν οκτώμισι εκατοστά, και οι γιατροί της έλεγαν πως δεν έχει τίποτε, συμπληρώνει η μητέρα της.

Έχει ακόμα αποσπάσματα από τα γραπτά της Αμαλίας, καθώς και περιστατικά που συνέβησαν στο νονό της. Μου έκανε εντύπωση αυτό που είπε η γιατρός κα Αθηνά Βαδαλούκα : τους γιατρούς των ιατρείων πόνου τα τελευταία επτά χρόνια δεν έχει δεχθεί κανένας υπουργός να τους συναντήσει. Στις μονάδες τους αναγκάζονται οι ίδιοι να κάνουν τους τραυματιοφορείς γιατί όλοι οι άλλοι εκεί, ακόμη και οι ψυχολόγοι δουλεύουν σε εθελοντική βάση. Και για τους ασθενείς τελικού σταδίου στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πουθενά ξενώνες – οι συγγενείς που τους συνοδεύουν ζουν και κοιμούνται σε πλαστικές καρέκλες δίπλα στα κρεβάτια για μήνες.

Ψάχνοντας – για προσωπική περίπτωση, πριν από λίγο καιρό, βρήκα τα Ιατρεία Πόνου – και από όσα διάβασα, μα και από επικοινωνία που είχα μαζί τους, μου είπαν πάνω κάτω τα ίδια. Ξέρω, πάντως, περίπτωση (συγγενή μου) που έχει ανακουφιστεί απίστευτα με τη βοήθειά τους….

Θα ήθελα να κλείσω με την τελευταία παράγραφο του άρθρου:

Σαν την Αμαλία, υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι στα νοσοκομεία. «Προχθές», λέει η Αθηνά Βαδαλούκα, «με πήρε τηλέφωνο μια κοπέλα 31 χρόνων με σάρκωμα. Πονάει φρικτά μου είπε, αλλά ο γιατρός της επιμένει πως δεν είναι ακόμη η ώρα να αντιμετωπίσουν τον πόνο». Και γι’ αυτήν την κοπέλα, όπως και για όλους τους άλλους ασθενείς, υπάρχει μια οικογένεια από ανθρώπους που δεν ξέρουν τι να κάνουν, γιατί κανείς δεν τους λέει πως ο πόνος με τα σωστά φάρμακα μπορεί να σταματήσει. Όπως συνέβη και στη μητέρα της Αμαλίας. Πέρα απ’ τα blogs, και τα ρεπορτάζ, και τις κάμερες, δίπλα μου κάθεται μια γυναίκα που έμεινε μόνη της. «Αν δεν ήταν η κόρη σας, δεν θα ξέραμε τίποτε για όλα αυτά», της λέω. «Το πιστεύετε; Το πιστεύετε αλήθεια;», ρωτάει. Κι έχει το βλέμμα του ανθρώπου που έχασε ό,τι υπήρχε να χάσει, και φοβάται τώρα πως ακόμη κι αυτό για τους άλλους μπορεί να μη σημαίνει τίποτε.