“…της ζωής το ρημαδιό!…”
Καλημέρα…
Ξανά “στα αγαπημένα” θα γυρίσω – μην “φωνάζετε”, δεν μπορώ αλλιώς…..
Είναι πια γνωστό ότι αγαπώ τον Βάρναλη – και τον Ξυλούρη.
Συνδιασμός, λοιπόν σήμερα, με ένα από τα πιο αγαπημένα μου ποιήματα-τραγούδια, (πρέπει να ήμουν πολύ μικρή όταν το πρωτάκουσα, σε κασέτα στο αυτοκίνητο, σε ταξίδι)
Η Μπαλάντα του Κυρ- Μέντιου
Δε λυγάνε τα ξεράδια
και πονάνε τα ρημάδια!
Κούτσα μια και κούτσα δυο
της ζωής το ρημαδιό!
Mεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι,
ούλοι: δούλοι, αφεντικό
και μ’ φήναν νηστικό.
Eίκοσι χρονώ γομάρι
σήκωσα όλο το νταμάρι
κι’ έχτισα, στην εμπασιά
του χωριού, την εκκλησιά.
Kι’ ο παπάς με την κοιλιά του
μ’ έπαιρνε για τη δουλειά του
και μου μίλαε κουνιστός:
“Σε καβάλησε ο Χριστός!
Δούλευε για να στουμπώσει
όλ’ η Χώρα κι’ οι καμπόσοι.
Μη ρωτάς το πώς και τί,
να ζητάς την αρετή!
-Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!
-Ντράπου! Τις προγόνοι ντράπου!
-Αντραλίζομαι!… Πεινώ!…
-Σούτ! θα φας στον ουρανό!”
Aν το δίκιο θες, καλέ μου,
με το δίκιο του πολέμου
θα το βρης. Οπου ποθεί
λευτεριά, παίρνει σπαθί.
Mη χτυπάς τον αδερφό σου-
τον αφέντη τον κουφό σου!
Και στον ίδρο το δικό
γίνε συ τ’ αφεντικό.
Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο
χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Αν ξυπνήσεις, μονομιάς
θα ‘ρτη ανάποδα ο ντουνιάς.
Kοίτα! Οι άλλοι έχουν κινήσει
κι’ έχ’ η πλάση κοκκινήσει
κι’ άλλος ήλιος έχει βγη
σ’ άλλη θάλασσ’, άλλη γης”.
(Ολόκληρο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ. )
Στην αρχή δεν είχα καταλάβει τι λέει…ποιος είναι ο κυρ-Μέντιος, και γιατί μιλάει έτσι;;; (απορίες 8χρονου – τις ίδιες έβαλε κι ο γιος μου…) Όταν μου εξήγησε ο μπαμπάς – αυτόν είχα για εγκυκλοπαίδεια πάντα! - λυπήθηκα πολύ για το καημένο το γαϊδουράκι, που το ταλαιπωρούσαν έτσι….
…όταν, μεγαλώνοντας, διάβασα πια το ποίημα, λυπήθηκα ξανά, που ΜΑΣ ταλαιπωρούσαν έτσι…..
* * * Το ότι δεν γράφω κάθε μέρα για τις πυρκαγιές (που συνεχίζουν!), τους ανθρώπους που χάθηκαν και τις ζημιές που έγιναν, δεν σημαίνει ότι το ξέχασα, ούτε ότι έπαψα να το σκέφτομαι, ούτε ότι θα το ξεχάσω ποτέ….. αλλά η ζωή δεν σταμάτησε….και δεν μπορώ να σταματήσω κι εγώ….. και αυτά είναι η “άμυνά” μου, και ο τρόπος για να πάω παραπέρα, και να μπορέσω να συνεχίσω να χαμογελάω και στ’ αλήθεια….
Καλημέρα.
Η Μπαλάντα του κυρ-Μέντιου, με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη, σε μουσική Λουκά Θάνου
και
σε απαγγελία από το Δάσκαλο….
Καλημέρα lav! Κανείς δεν ξέχασε natassaki μου, το θέμα είναι να το έχεις στο νου και την καρδιά και όχι απαραίτητα γραμμένο εδώ.
Φιλί γλυκό!
Μα δεν είναι το τι γράφεις και τι συζητάς – αυτό ήθελα να πω….
καλημέρα ντοματούλα μου, φιλί κι από μένα!
Την καλημέρα μου, όπως τα λες η ζωή συνεχίζεται..
πολυαγαπημενο τραγουδι…
αγαπημενη φωνη κι ας μην ειμαι κρητικια!
χτυπαει τον πονο μου…
καλημερα πατατακι…
@ if.. igeneia , καλημέρα.
απλά ο καθένας μας προσπαθεί να βρει τρόπους να “συνεχίσει” – δεν γίνεται αλλιώς…
@ κερασάκι μου,
το ξέρω, και τον δικό μου πόνο, επίσης !
καλημέρα .
Βάρναλης: περηφάνια, ανθρωπιά, δικαιοσύνη.
Ξυλούρης απλά αρχάγγελος. Και γνήσιος.
Ολοι νομίζω ότι έχουμε ανάγκη να συνεχίσουμε , κουβαλώντας πάντα αυτά που μας πονάνε.
Δεν είδες που και εγώ το γύρισα στο πολιτικί με χούμορ ;
Για τον Ξυλούρη τι να πω εγώ τώρα…;
Μπορούμε να μην αγαπάμε ;Δεν μπορούμε!
Καλημέρα θαλασσινή!
Τι σχέση έχει το μπλογκ;; ότι θες κι όπως νιώθεις θα γράφεις. Ο καθένας έχει διαφορετικούς τρόπους να αντιδράει σε μια κατάσταση. Πρ’επει δηλαδή για να υποστηρίξεις κάτι να το γράφεις; Δε σου φτάνει που το ξέρεις εσύ; Συλλογική ευθύνη και συνείδηδη ελπίζω να φανεί στις εκλογές εκτός κι αν γίνει και τίποτα άλλο (θεός φυλάξοι!) και ξυπνήσουμε μονομιάς γιατί αλλιώς θα γυρίσουμε πάλι γλυκά από το άλλο πλευρό…
Ξεκίνησα να σου γράψω σχόλιο, αλλά μετά σκέφτηκα συμφεροντολογικά: το έκανα ποστ
Καλημέρα Νατασάκι,
εγώ πάλι τον Βάρναλη τον πρωτάκουσα από τη μητέρα μου, όταν μας διάβαζε το “που να σε κρύψω γιόκα μου να μη σε βρούνε οι κακοί..”
Στα παιδικά μου χρόνια με πηγες σήμερα.
Χαμόγελο, φιλί κι ευχαριστώ
Τι σχόλιο να αφήσω; Τα λέει όλα.
@ Νεράντζι μου,
έχασα ένα σχόλιο, κέρδισα μια αφιέρωση!
)
(εγώ είμαι η κερδισμένη πάλι, συμφεροντολόγε!
Ευχαριστώ παααρα πολύ για το παρα-ποίημα!
@ Μανταρίνι μου,
Για σένα – κι επειδή κι εγώ τους αγαπώ πολύ –
οι πόνοι της Παναγιάς – πάλι με τη φωνή του Ξυλούρη….
Χαίρομαι που σου άρεσε, κι εγώ σ’ ευχαριστώ πολύ….
Φιλιά στα κορίτσια.
@ ίνδικτε, φίλε μου, αυτό παθαίνω κι εγώ: τι να πεις, τα λέει όλα ο Δάσκαλος – γι’ αυτό τον αγαπάω τόσο….
Καλημέρα
Συγκλονιστικός, ανατριχιαστικός, τόσο πολιτικός, τόσο αληθινός, τόσο γαϊδουρινός… τόσο ανθρώπινος και τόσο επαναστατικός…
Κάθε φορά που φτάνει εδώ «Αν ξυπνήσεις, μονομιάς
θα ‘ρτη ανάποδα ο ντουνιάς.» ειλικρινά με κάνει να θυμάμαι ότι κάθε κίνηση και κάθε καθημερινή πράξη, κάθε νοοτροπία είναι πολιτική, κάθε φορά που κάποιος διαλέγει να πάρει ή να μην πάρει θέση είναι πολιτική – αυτά και όχι το πακετάκι τα ψηφοδέλτια, αυτά και όχι οι κληρονόμοι των ονομάτων των μπαμπάδων τους, αυτά.
Με έλιωσες, νατασάκιμου :*, ευχαριστώ.
(ΥΓ.: Η Κρήτη έχει κι ένα παράξενο πράμα… έχοντας ζήσει 7 σημαντικά χρόνια εκεί, νιώθω και κομμάτι της και παιδί της και κάθε φορά που ακούω από εκεί το παίρνω πολύ προσωπικά, ευχαριστώ ξανά :*) :”’
Nατασάκι είναι υπέροχο.
))
ευχαριστώ πολύ πολύ
@ παπακι μου – βερικοκάκι μου…..
σχόλιο-ποστ…τι να πω;;;
(τα ίδια νιώθω, ξέρεις….)
***(ναι, το έχει αυτό η Κρήτη – και οι άνθρωποι που άξια την “έφεραν” και στην υπόλοιπη Ελλάδα – σαν τον Αρχάγγελο Νίκο… να το πάρεις προσωπικά, για σένα -για μένα – για όλους είναι! )
Φιλί, παπάκι μου.
@ ΜανταρινοΜαριλένα μου
Φιλί κι από δω.
@ Χάρη μου, ακριβώς έτσι…
και για τους δύο (τους έχω για καταφύγιο) …
Καλημέρα
@ Θαλασσινό μου Νεκταρίνι, δεν γίνεται αλλιώς!
και δεν είχα αμφιβολία για τον Ξυλούρη!
Καλημέρα και σε σένα.
@ Φουρφουράκι μου,
για άλλη μια φορά έγραψες τις σκέψεις μου!
(φαντάσου να γνωριστούμε κιόλας!)
Φιλιά πολλά .
Κανείς δεν έχει ξεχάσει καλή μου …
Σε ακούμε στο εργαστήριο, όλοι, σιγά μην τους ρωτήσω!
από τα αγαπημένα μου ΚΑΙ πάλι
φιλιά (6)
@ KVούλα μου!
καλά τους κάνεις!
(νο 6, μαζί μου – βγαίνω για δουλειά – )
φιλιά πολλά κι από δω!
Έλα η Τουρλωτή με την σελίδα της! Πολύ οργανωμένους σας βρίσκω! Μπράβο, μπράβο!
(πολύ όμορφο, παρόλο που δεν….:))) )
(χάρης-μαρούλι. καλό και αυτό.)
)))
Τι μας πέρασες!!!
(δεν;;; δεν το ξέρεις ;;; να πας!)
Χαρης-μαρούλι τώρα στην αρχή,
)
μετά – Μαρούλι σκέτο! (η θες μαρουλάκι, σαν το λαχανάκι;;;
Όχι δυστυχώς δεν πήγα. Αλλά δεν είναι γ’ αυτό το δεν. ΔΕΝ είναι τόσο ωραίο όσο και το δικό μου!!!:)))))))))))))))))))))))))))))))))))))
Δηλαδή εγώ τώρα είμαι εν δυνάμει μαρουλάκι;;;;;
Αγαπημένο ποιήμα και τραγούδι. Κάθε σου ανάρτηση ακουμπάει σ΄αυτά που μας πονάνε. Εύκολα το διακρίνει κανείς… Συνέπεια και ήθος. Γι΄αυτό σ΄αγαπάω τόσο πολύ φιλενάδα! Λέξεις και πράξεις. Γι΄αυτό και σ΄ εκτιμώ βαθιά.
Καλημέρα και φιλια του κουταλιού
E.
@ Μαρουλάκι, λοιπόν,
(ξέρω : το δικό μου είναι το καλύτερο – είσαι τυχερός που δεν έχει εμφανιστεί ο αδερφός-Πεπόνι – εκεί να δεις τοπικισμός!!!!
)
@ Αχλαδάκι μου
κοινές μνήμες, κοινές αναμνήσεις, κοινοί “πόνοι”…..
(το είπαμε)
τα φιλιά του κουταλιού, πολύ μ’ αρέσουν!
Κι από μένα πολλά!
Συγκινημένη…
ήθελα να μην συγκινηθώ σήμερα!!!!!!
αλλά …
χαλάλι σου.
Καλημέρα! Μου θύμισες παλιά, αγαπημένα ακούσματα
Οικογενειακό λοιπόν…
Ανέβηκα και κατηγορία στα λινκς απ’ ότι βλέπω. (ή μήπως έπεσα…;)
)))))))))))
Νατασάκι μου, τα ΄πε σωστά ο Δάσκαλος
Φιλιάά
(…εγώ ΄μαι τέκνο της ανάγκης, ώριμο τέκνο της οργής. )!
Να τα θυμόμαστε για να πορευόμαστε σωστά!
@ tassoula μου, κι εγώ…
Φιλιά στο Σβούρα.
@ αγαπημένο μου ακτινίδιο,
……..!
(πιο μεγάλο ευχαριστώ, δεν έχω…..)
Φιλί και
@ αλεπού μου,
Καλημέρα ! κι εσύ , ε;;
@ Μαρουλάκι μου,
“ανέβηκες”, μπήκες στα φρουτολαχανικά, γι’ αυτό !
@ re-nato-μηλαράκι μου
Δάσκαλος είναι αυτός!
(είχα πει ότι δεν θα ασχοληθώ με τις εκλογές, αλλά τελικά νομίζω ότι αυτό είναι και πολιτικό – με τη σωστή έννοια του όρου – ποστ! )
Φιλιά
Καταπληκτικοί και οι δύο. Να ‘σαι καλά
Χαίρομαι που σου άρεσε , Μαρία!
Φιλάκι γλυκο και υπέροχο ποστ… Να συνεχίσεις την άμυνα σου, και να χαμογελάς πάντα
Το κατέβασα και το ακούω, δεν το είχα σε mp3, ευχαριστώ πολύ!
@ κρεμμυδοΦάβα μου, πάντα…
Φιλί μεγάλο.
@ Χάρη, καλώς ήρθες! Ευχαριστησή μου, τι λες!
Χαίρομαι που σου αρέσει!
(κι εγώ πρόσφατα το πήρα σε CD, το είχα σε βινύλιο! )
Δεν χόρτασα τον Νίκο στο δικό μου ποστ και ξανάρθα από εδώ!!!
Τώρα πάω σπιτάκι.Με περιμένει σίδερο πολύ
Φιλιά
Ωχ! Σίδερο, ε;;;
(εγώ τελείωσα χθες…..)
Καλό κουράγιο!!!!
Μερικές φορές το να “συνεχίσεις” είναι πιο δύσκολο από το να θρηνείς…….
Καλό σας βράδυ
Η πορεία δείχνει μπροστά. Δεν θα μείνουμε να κοιτάμε τις στάχτες. Ετσι είναι η ζωή Κι ας ξέρουμε ότι οι νεκροί δεν πρόκειτια να γυρίσουν. Το ίδιο και η φύση που θα περάσουν πολλά χρόνια για να αναγεννηθεί
Τιμή μου. Λοιπόν τώρα, θέλω να ευχαριστήσω την μητέρα μου, τον πατέρα μου και όλο μου το σόι που στάθηκαν δίπλα μου για να τα καταφέρω.
(θα μου πάρει καιρό να συνηθίσω στο μαρουλάκι…)
Respect
@ nerina μου, νομίζω πως είναι, τις πιο πολλές φορές – κι εμείς είμαστε για τα δύσκολα, μάλλον…
Καλό βράδυ και σε σας.
@ Πορτοκάλι μου, ακριβώς!
Η φύση – η ζωή θα προχωρήσει το δρόμο της, κι εμείς μαζί, αναγκαστικά – δε μπορεί να γίνει αλλιώς….. Δεν ξεχνάμε, αλλά με τους ” θρήνους” δεν γίνεται τίποτα, πέρα από το να ανακουφίζουμε – ίσως – τον πόνο μας.
@ Μαρουλάκι μου,
( θα το μάθεις, μην στενοχωριέσαι! όλοι το περάσαμε!
)
@ Θαλασσομπερδεμένη μου,
Καλησπέρα!! Γλυκοπατατο κλπ κλπ δεν έχω λογια…. (το έβαλα στη μαμά να το ακούσει από το τηλ…. συγκινήθηκε!!)
Καλησπέρα Λαχανάκι μου,
(το περίμενα για τη μαμά σου…)
χαίρομαι που σου αρέσει κι εσένα!
Καλησπέρσ Νατασσάκι μου γλυκό.
Αυτο το “λυπήθηκα που μας ταλαιπωρούσαν έτσι” μ έκανε κομμάτια.
Καλά όλα και χαρούμενα, έχεις δίκιο τα χρειαζόμαστε. Ας τα φτιάξουμε για μας αφού κανένας δεν μας τα χαρίζει…
Νατασσακι μου, μου θυμισες τον Ξυλουρη που τον ειχαμε ζησει από πολύ κοντά. Κι αυτόν και τη γυναικα του και τα παιδιά του. Αξέχαστο συλλεκτικό κομμάτι και οι απορίες οι παιδικές δεκτές…
Οσο για το αν ξεχνάμε ή όχι, δύσκολα να αφεθούμε αυτή τη φορά, ακομη κι αν μας χαριζουν ουρανούς. Είναι συγκινητική η προσφορά του κόσμου και θέλω να πιστευω ότι ολα θα γίνουν όπως πρέπει….μονον οι χαμένοι δεν θα ξαναγίνουν όπως πριν… Κρίμα.
Το ξεσκίσατε με μια ψυχή…
…πολύ ωραία τα ακούσματα πάντως…
Νατασσακι μου, καλημέρα κι από δω. Οταν μπαινω στο μπλογκ σου γίνομαι παιδούλα που τρέχει στον αγρό τον γεμάτο μαργαρίτες. Τέτοια είναι η αισθηση της νεανικότητας και της δροσιάς που αποπνεει το μπλογκ, παράλληλα με τη διάχυτη ευγένεια και καλωσύνη…Ειδικότερα του Πεπονιού του άθλιου που νομίζει ότι μπορει να μας κανει ο,τι θέλει. Οχι, βρε, δεν θα σου πέρασει. Ακου το ξεσκίσατε με μια ψυχή…Με τη μια βρε γίνονται τα ωραία πράγματα…
Καλημερα… Νατ, περασα κατι , ριξε και διορθωσε, η φωτο μου φαινεται τεραστια
Καλημέρα πατατάκι μου!!
Ντέι – ντέι – ντέι…
Και φοράμε και σαμάρ’…
Στη καμήλα, Καμηλιέρη μου;;;;
(μου έλειψες! )
@ Κλέλια μου,
έτσι: μόνοι μας, και σταθερά στα πόδια μας, αν το αφήσουμε να μας πάρει από κάτω….
@ Ρίτσα-Βανιλίτσα μου,
ο καθένας μας να κάνει ότι μπορεί, και με τον δικό του τρόπο – αρκεί να ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ αυτή τη φορά… Με το να σταυρώνουμε τα χέρια και να μη μιλάμε, δεν βγήκε τίποτα. Ας φωνάξουμε, λοιπόν, μπας και μας ακούσουν….
@ Πεπονοαδερφέ μου,
Το ήξερα ότι θα σου άρεσαν τα ακούσματα – τον είχες ξανακούσει το Βάρναλη να απαγγέλει;;;
Όσο για το άλλο σχόλιο, να σου πω τούτο:
Το παρα-ποίημα είναι του AfMarx, μόνος του το έγραψε, και (τυχερή) μου το χάρισε! – εγώ δυστυχώς δεν έχω τέτοιο ταλέντο…. (εσύ πάλι έχεις – γιατί δεν το καλλιεργείς;;;)
Και, από όσα έχω διαβάσει για το Δάσκαλο (κι έχω διαβάσει πολλά, ξέρεις!) πιο πιθανό θεωρώ να του άρεσε και του ίδιου – και να τον “έσερνε” σε καμιά από εκείνες τις “υπόγειες” ταβέρνες που πήγαινε με όσους αγαπούσε, για να βρει “καθαρό” κρασί, όπως έλεγε, και να “σκαρώσει” κι άλλα τέτοια….
(αν θες τεκμήρια, εκτός από τα ποιήματα και τις βιογραφίες του, διάβασε τον “Κονταρομάχο” του Λουντέμη, που τον έζησε από κοντά…)
@ Βανιλίτσα μου,
Χαίρομαι πολύ αν σε κάνω να νιώθεις έτσι….!
Αστο το πεπονάκι, μικρό είναι, θα μάθει σιγά-σιγά…
Το είδα το κείμενο – και ξέρεις ότι συμφωνούμε.
Καλημέρα
@ Μάτα-ντοματούλα μου, καλημέρα!!!!!!
Λατρεύω την δυναμική μελαγχολία του Βάρναλη… Και είχα χρόνια να το ακούσω… Κι εγώ, τον πατέρα μου να μου εξηγεί θυμήθηκα… Οι κοινοί τόποι των ανθρώπων είναι φοβερό πράγμα Νατασσάκι,ε; Καλημέρα!
Καλημέρα νεκταρινάτη και από εδώ!
Τον καημένο τον κυρ-Μέντιο, κι εγώ τον αγαπούσα από τα μικράτα μου…
Κανείς δε θεωρεί ότι ξέχασες, Νατασσάκι, κάνεις αυτό που κάνουμε όλοι για να αμυνθούμε και ξέρουμε όλοι ότι για σένα είναι διπλά δύσκολο. Φιλάκι
@ μαργαριτούλα μου, οι κοινοί τόποι που έχω βρει με ανθρώπους τελείως διαφορετικούς – φαινομενικά – και πιο πολύ εδώ “μέσα” , με αφήνουν άφωνη κι εμένα… Καλημέρα!
@ Θαλασσινό μου νεκταρίνι, κι από μένα!
@ Ρόδι μου, ήμουνα σίγουρη ότι κι εσύ τον αγαπούσες!
ευχαριστώ για τα άλλα, φιλάκι κι από δω