Το παιχνίδι του Ανήσυχου

Σε δύσκολη περίοδο με προσκάλεσε η Composition Doll σε παιχνίδι. Θα ανταποκριθώ, όμως, πάραυτα (γιατί μετά ποιος την ακούει… )

Το παιχνίδι το σκέφτηκε ο Ανήσυχος – ησυχία δεν έχει κι αυτός καλοκαιριάτικα… Οι – κάπως μπερδεμένες, αλήθεια – οδηγίες, εδώ.

Πάμε, λοιπόν:

- Carpe Diem: Εγώ Λατινικά στο σχολείο δεν έκανα – πρώτη δέσμη, γαρ, του θετικού, του ορθολογιστικού - τρομάρα μου! Τις ωδές του Οράτιου τις διάβασα πολύ αργότερα, και σε μετάφραση.Τη φράση όμως την άκουσα στο “Dead Poets Society” (αγαπημένη ταινία) ως seize the day – αδράξτε τη μέρα το είχαν μεταφράσει… Ήταν και η ταινία και η φράση που με έκαναν να σκεφτώ διαφορετικά τη ζωή μου – και να το ακολουθήσω, από τότε… Συμφωνώ απόλυτα, λοιπόν – πιο πολύ δεν γίνεται… Και προσπαθώ, όχι πάντα με επιτυχία, αλλά και από τις αποτυχίες κέρδος έχεις, συχνά….

- Carpe this! (από την Ντόλλυ – τώρα εγώ πως να το σχολιάσω αυτό;;;;;)

….Ο Γ. ήταν αναστατωμένος.Άνοιξε την πόρτα, σπρώχνοντας απαλά το πόμολο.Κανείς. Η τηλεόραση ανοιχτή.Στην οθόνη ένα ζευγάρι αγκαλιά στο ηλιοβασίλεμα.Κατσούφιασε…θυμήθηκε. Το τηλέφωνο κουδουνίζει επίμονα.Διστάζει.Ξέρει ποια είναι.Το κουδούνισμα συνεχίζει.Το αποφάσισε.

- Ναι;

- Σου αρέσει τώρα; Είσαι καλύτερα; Είσαι ευχαριστημένος; Μόνος, όπως ήθελες. Τι κατάλαβες;

- ….

- Δε μιλάς; Εμ, βέβαια, τι να πεις; Αφού πάντα αυτό που ήθελες γινότανε! Ποτέ δεν λογάριασες εμένα, τους άλλους…ποτέ! Μόνο να παίρνεις. Να “αρπάζεις”. Εγώ τι πήρα τόσα χρόνια μαζί σου;

- …..

- Δεν απαντάς; Ούτε τώρα δεν έχεις να δώσεις; Ούτε καν απάντηση;

- Carpe this! της είπε δυνατά.Κι έκλεισε το τηλέφωνο. (και τώρα, χαμογελούσε……)

(δεν θέλω κακόβουλα σχόλια, εντάξει;;; Πρώτη φορά γράφω τέτοιο κείμενο!!!!)

- “Δεν ελπίζω τίποτα.

Δεν φοβάμαι τίποτα.

Είμαι λέφτερος. ” Νίκος Καζαντζάκης

Είναι η φράση που βάζω εγώ για σχολιασμό στους επόμενους, νομίζω σηκώνει συζήτηση…. Να πω μόνο πως είναι η πρώτη “τέτοια” φράση που έμαθα-διάβασα ποτέ, μια και στον τάφο του Καζαντζάκη, που είναι γραμμένη, πηγαίνω όποτε βρεθώ στην Κρήτη – στις πρώτες φωτογραφίες που έχω, είμαι δυο χρονών…

- Τους φίλους τους διαλέγουμε εμείς για οικογένεια. Είναι η φράση-motto μου τα τελευταία χρόνια.Δεν είναι εντελώς δική μου – κάπου τη διάβασα, αλλά μ’ άρεσε τόσο πολύ, που την “υιοθέτησα” . Και την εφαρμόζω, όσο μπορώ. Και χαίρομαι όταν μεγαλώνει η “οικογένειά” μου…

Για να συνεχιστεί, λοιπόν το παιχνίδι, καλώ την ειρήνη, την Έλενα, τη Ρόδι, τον exitmusician, και τη Ρίτσα.

Κι επειδή δεν ξέρω που θα με βγάλει το Σαββατοκύριακο, σας εύχομαι να είστε καλά, και αν δεν μπορέσω νωρίτερα, τα λέμε τη Δευτέρα.