Η σκόνη από το σπίτι φεύγει, από την καρδιά ενός παιδιού ποτέ

Μου αρέσει να διαβάζω εφημερίδες. Πάντα μου άρεσε, και πριν γίνουν ηλεκτρονικές. (Ίσως τότε πιο πολύ). Διάβαζα, από μαθήτρια ακόμα, 3-4 τουλάχιστον τα Σαββατοκύριακα, και πολλές φορές αγόραζα ολόκληρη την εφημερίδα για ένα ή δύο αγαπημένους αρθρογράφους – δημοσιογράφους. (…τότε, οι εφημερίδες δεν είχαν προσφορές – τις αγοράζαμε για να τις διαβάζουμε!…)

Τώρα, τις περισσότερες τις διαβάζω ηλεκτρονικά. (Και αγοράζουμε ανάλογα με την προσφορά, κι όχι μόνο εγώ…) Κάθομαι, λοιπόν στον υπολογιστή, και ξεφυλλίζω. Την είχα πάντα αυτή τη μανία: να διαβάζω και τα μικρά γράμματα. Τις μικρές ειδήσεις, τις μέσα σελίδες.

Βρήκα, λοιπόν, στο χθεσινό Έθνος, αυτή την είδηση:

Μικροί φυσιολάτρες εν δράσει σε οικολογικό νηπιαγωγείο

[....]

«Το παιδί είναι σαν βάρκα. Οι γονείς και το νηπιαγωγείο είναι τα δύο κουπιά. Λέω, λοιπόν, στους γονείς πως αν δεν αγωνιζόμαστε για το ίδιο πράγμα, το μόνο που κάνουμε είναι κύκλοι γύρω από τον εαυτό μας»,[...]

«Αυτή η γλυκιά και τρυφερή διαδικασία που κάνουμε εδώ, πρέπει να συνεχιστεί και μετά. Πάρτε ένα ζωάκι στο σπίτι να το αναλάβει το παιδί, γιατί αυτές οι ηλικίες είναι πολύ εγωκεντρικές. Αν ο άνθρωπος μάθει να προσφέρει, πολύ δύσκολα γίνεται σκληρός. [...]

«Φωνάζω μέσα από την ψυχή μου στους γονείς: αφήστε για λίγο τα ξεσκονόπανα, η σκόνη από τα έπιπλα θα φύγει, αν όμως μπει στην καρδιά ενός παιδιού θα είναι αργά…».

[...]

Διαβάστε, αν θέλετε, τα υπόλοιπα. Μου άρεσε κυρίως αυτή η φράση για τη σκόνη της καρδιάς – το κάνω από τότε που γεννήθηκε το παιδί μου, και ξέρω και πολλούς άλλους, ευτυχώς!…

Και λυπάμαι που δεν το ήξερα νωρίτερα, να έχω πάει εκεί τον μικρό μου ζωγράφο – αγρότη!

Καλή υπόλοιπη Κυριακή.